Του Γ. Γ.

Αρχικά δυσκολεύομαι να καταλάβω τον πανομοιότυπο τίτλο που έχουν όλες οι θεωρούμενες μεγάλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και ο οποίος μας λέει: «Συνελήφθη ο δημοσιογράφος Στέφανος Χίος». Δηλαδή οι συντάκτες αυτών των αναρτήσεων θεωρούν τον εκδότη του «Μακελειού» συνάδελφό τους; 
Εμένα γιατί μου δίνει την εντύπωση ενός ημίτρελου ανθρώπου που αν δεν ήταν επικίνδυνος, θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας γραφικός τύπος που με τα λεγόμενα και γραφόμενα του μας προσφέρει γέλιο;
Προφανώς και είναι θέμα που ένας τύπος με την ιδιοσυγκρασία του Χίου οπλοφορεί με την άδεια του κράτους. (Αλήθεια τι έγινε με την περίπτωση που είχε πυροβολήσει για εκφοβισμό σε έναν δικαστικό επιμελητή;).

Σίγουρα είναι προβληματικό το ότι υπάρχουν χιλιάδες αναγνώστες που κάθε μέρα αγοράζουν την έντυπη πατσαβούρα του. Αυτό όμως είναι «σημάδι των καιρών» που θα έλεγε και ο Λιακόπουλος. Εδώ υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι ο απατεώνας Σώρρας έχει τρισεκατομμύρια και θα μας «σώσει», οι παπαριές του σαλταρισμένου Χίου δεν θα γινόταν αποδεκτές από μερίδα κόσμου;

Και εδώ δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Οι παλιοί πιθανόν να θυμούνται έναν γελωτοποιό στη δεκαετία του ’90 που μέσα απ΄ το θρυλικό τηλεοπτικό του κανάλι 67 μας χάριζε απλόχερα γέλιο.
Οι απόψεις του Βασίλη Λεβέντη όμως –που σημειωτέον τις ενστερνιστήκαν εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι και έτσι σήμερα τον βλέπουμε αρχηγό κόμματος στην βουλή-, πέρα από συντηρητικές στην ουσία ήταν ακίνδυνες. Το πολύ πολύ να ζητούσε «από το Θεό να πάθουν καρκίνο Παπανδρέου και Μητσοτάκης».

Με τον Στέφανο Χίο όμως δεν συμβαίνει το ίδιο. Αρχικά υπήρξε “πλυντήριο” των ναζιστών.  Αργότερα όταν τα «έσπασαν» -που να ψάχνεις να βρεις τι γίνεται στα παρασκήνια του φασιστικού χώρου … – με λεγόμενα του σε τηλεοπτικές εκπομπές και δημοσιεύματα στην φυλλάδα του άφηνε χοντρά υπονοούμενα για την ηθική υπόσταση των στελεχών της Χρυσής Αυγής. Και όπως αναμενόταν το κοπλιμέντα του Μιχαλολιάκου προς τον δημοσιοκάφρο, μετατράπηκαν σε βρισιές. Ο Στέφανος Χίος έγινε “λακές”, “ρουφιάνος δεύτερης διαλογής”, “μίσθαρνο όργανο της μαύρης προπαγάνδας”, και “βαθύ παρακράτος των μυστικών υπηρεσιών”, σύμφωνα με την έντυπη πατσαβούρα της Χ.Α.

Αυτό όμως δεν μας αφορά καθόλου και παρενθετικά το σημειώνουμε. Το βασικό είναι ότι αυτός ο γελοίος τύπος που κανονικά μόνο οι σατιρικές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί του, -ίσως και κανένα ψυχιατρικό ίδρυμα– σταδιακά μετατράπηκε σε ένα πολύ επικίνδυνο άτομο, που για ένα περίεργο λόγο είχε εξασφαλίσει ασυλία. Δεν είναι απλώς ότι βρίζει χυδαία όποιον γουστάρει, χωρίς να υπάρχει καμιά αντίδραση απέναντι του.

Αν κάποιος δει τα εξώφυλλα της φυλλάδας του ή παρακολουθήσει μερικά απ’ τα εκατοντάδες βίντεο του που κυκλοφορούν στο youtube, δεν χρειάζεται να είναι νομικός για να διαπιστώσει ότι καλεί τους αναγνώστες και τους τηλεθεατές του σε «παρακίνηση σε τέλεση κακουργημάτων».
Και δυστυχώς κυκλοφορούν πολλοί σαλταρισμένοι μεταξύ μας και ίσως κάποιοι απ’ αυτούς να μην σταθούν αδιάφοροι στα κελεύσματα του Χίου.

Και το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι υπήρξαν δεκάδες σχόλια χρηστών του διαδικτύου, μετά την χθεσινή σύλληψη του, που του εκφράζουν την συμπαράστασή τους και θεωρούν τον Στέφανο Χίο “ίνδαλμα” τους.

Ας ξεφύγουμε όμως απ’ αυτές τις προβληματικές διαπιστώσεις και να τρολάρουμε λίγο την όλη υπόθεση, με την προσδοκία να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στους αναγνώστες μας.

Αρχικά μην παραλείψετε να διαβάσετε την ανάρτησή μας στην οποία παρακολουθούμε να γίνονται ρόμπες δημόσια κάνοντας «πολιτισμένο διάλογο» με συνοδεία … Γαλλικών κοσμητικών επιθέτων ο Στέφανος Χίος και ένα άλλο δημοσιογραφικό καλόπαιδο, ο Γιάννης Παπαγιάννης.

Μετά ρίξτε μια ματιά σ’ αυτό το βίντεο παρακολουθώντας ένα πολιτισμένο διάλογο ενός «γλείφτη, γλοιωδέστατου, χαμερπή» τύπου και ενός τηλεοπτικού παρουσιαστή ο οποίος χρειάζεται «να επισκεφτεί μια γυναικολόγο για να εξετάσει την ανδρική του κλιμακτήριο». Πρόκειται για μαθήματα ήθους και πολιτικού πολιτισμού που μας έδωσαν τηλεοπτικά ο Στέφανος Χίος και ένας άλλο συνάδελφος του. Ο Κ. Μπογδάνος.

Και σαν κατακλείδα διαβάστε μια σπαρταριστή φάση κατά την οποία ο Στέφανος Χίος «τσιμπάει» σε μια προβοκάτσια που του στήσαμε σαν ιστότοπος.