Στη δίκη της Χρυσής Αυγής αναφέρθηκε ο Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων ψαράδων, στο Documento forum με θέμα: Ευρώπη, Σκοτεινή Ήπειρος Ξανά. Φασισμός – Ρατσισμός. Ό,τι «ξεχνάμε» το ξαναζούμε.

«Ο νεκρός από τάγμα εφόδου της ΧΑ Παύλος Φύσσας, τα ανοιγμένα κεφάλια των αλιεργατών και των μελών του ΠΑΜΕ, η δολοφονία του ο Σαχζατ Λουκμάν, ο μαχαιρωμένος Μηλιαράκης του Αντίπνοια και οι υπόλοιπες 100 και πλέον υποθέσεις που δικάζονται δεν αποτελούν ασύνδετα περιστατικά αυθόρμητης πολιτικής βίας θερμόαιμων οπαδών που παρεξέκλιναν, όπως υποστηρίζει η ρητορική της Χ.Α., αλλά σχεδιασμένα και κλιμακούμενα εγκλήματα που αποτελούν υλοποίηση του πραγματικού πλαισίου των στόχων της και η δικαστική εξουσία δεν δικαιούται να κλείνει τα μάτια», ανέφερε.

Νωρίτερα, ανέφερε: «Η Δίκη της Χρυσής Αυγής δεν αναμένεται να τελειώσει το 2019. Κύρια αιτία της μεγάλης διάρκειας της δίκης είναι ο τεράστιος όγκος των συνεξεταζόμενων υποθέσεων, που όμως η συνεξέταση είναι αναγκαία, αν στόχος είναι να μην εξαντληθούν οι ευθύνες στα εκτελεστικά όργανα, αλλά να διαπεράσουν όλο το φάσμα της ιεραρχίας της εγκληματικής οργάνωσης. Για τη διερεύνηση αυτή είναι αναγκαίο να γίνει αναδρομή σε βάθος χρόνου και στην έκταση όλων των δραστηριοτήτων της Χ.Α. για να αναδειχθούν τα κίνητρα, η διάρκεια, η ιεραρχία, η πειθαρχία».

«Η δίκη της Χρυσής Αυγής άρχισε στις 20-4-2015 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα, 25-2-2019, 330 συνεδριάσεις. Στη διάρκειά τους έχουν εξετασθεί 147 μάρτυρες κατηγορίας και στη συνέχεια, από το Φεβρουάριο 2018, η δίκη πέρασε στη φάση της ανάγνωσης εγγράφων, αρχικά των εγγράφων του κατηγορητηρίου, στη συνέχεια αυτών που κατέθεσε η πολιτική αγωγή και μετά αυτών που κατέθεσε η υπεράσπιση», πρόσθεσε.

«Αν με ρωτήσει κάποιος λοιπόν σαν πατέρας τι φοβάμαι για το αύριο του παιδιού μου, θα του απαντήσω οτι δεν με φοβίζει να μεγαλώσει σε μια κοινωνία με παράτυπους μετανάστες, με παιδιά με μαθησιακά και νοητικά προβλήματα, ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους και διαφορετικούς ανθρώπους. Με φοβίζει να μεγαλώσει ανάμεσα σε ρατσιστές φοβικούς και εθνικιστές με μίσος για την διαφορετικότητα, μακριά απο την αγάπη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια», σημείωσε.

Ακόμα, είπε το εξής: «Υπάρχουν όλες οι νομικές προϋποθέσεις για την ανατροπή της ατιμωρησίας : Οι 147 μάρτυρες και τα χιλιάδες έγγραφα και τα οπτικοακουστικά πειστήρια αναδεικνύουν τη διαρκή ενεργό δράση, τα κίνητρα, τους σκοπούς, την ιεραρχία, τη δομή, την στρατιωτικοποίηση, την εκπαίδευση, την πειθαρχία, το ναζιστικό κίνητρο, τη λαϊκιστική υποκρισία, τον σχεδιασμό των εγκληματικών πράξεων και τη σύνδεσή τους, τη διαμόρφωση πλαισίου δράσης, τα πρόσωπα των δραστών και των διευθυντών, την αστυνομική συγκάλυψη και την πολιτική ανοχή των Ταγμάτων Εφόδου και άλλα πολλά, όλα όσα δηλαδή αξιώνει το κατηγορητήριο και απαιτούνται για τη στοιχειοθέτηση της Εγκληματικής Οργάνωσης».

Σε ότι αφορά τον ρόλο των συνηγόρων πολιτικής αγωγής στη δίκη ο κ. Παπαδάκης, ξεκαθάρισε:

“Δεν βρισκόμαστε στο δικαστήριο προκειμένου να γίνουμε υποστηρικτές οποιασδήποτε δικαστικής και κρατικής καταστολής ενάντια στην ελευθερία του λόγου και τη λειτουργία των κομμάτων και ιδεολογικών, όσο αποκρουστικές και αν είναι οι τελευταίες, αλλά μόνο και μόνο για να απαιτήσουμε από τη δικαστική εξουσία την αποδοκιμασία και τη τιμώρηση εγκληματικών πράξεων, την προστασία της κοινωνίας και το σεβασμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που απειλούνται από το εγκληματικό χέρι της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης. Η απαίτησή μας αυτή αποτελεί έναν παράγοντα που αυξάνει και κορυφώνει το ενδιαφέρον της δίκης, γιατί θέτει το ερώτημα εάν θα συνεχιστεί και με αυτή τη δικαστική απόφαση η μακρά περίοδος δεκαετιών ατιμωρησίας της ναζιστικής εγκληματικής βίας στην Ελλάδα, που ξεκινά από τη δεκαετία του 1930 και την οργάνωση «ΕΕΕ» της Θεσσαλονίκης, συνεχίζεται με τους δοσίλογους της κατοχής, ακολουθεί με τη μετεμφυλιακή παρακρατική βία και τις δολοφονίες, ύστερα με τους συνεργάτες της χούντας και το στιγμιαίο κ.λ.π.”.