Κάποτε σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να γίνει σαφές ότι τα δικαίωμα ή υπάρχουν για όλους ή δεν είναι δικαιώματα.
Και αυτό αφορά ακόμη και τους κρατούμενους.
Η λογική ότι οι κρατούμενοι δεν έχουν δικαιώματα είναι κληρονομιά εποχών που ούτως ή άλλως τα δικαιώματα δεν αναγνωρίζονταν πλήρως.
Η άδεια είναι ένα δικαίωμα του κρατούμενου. Άρα πρέπει να παίρνει άδειες. Αυτές δεν μπορούν να είναι «κρίση» του οποιουδήποτε αρμόδιου συμβουλίου, πέραν της εξέτασης εάν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις.
Γιατί όταν ένα δικαίωμα περνάει «στην κρίση» του οποιουδήποτε οργάνου που απλώς «δύναται» να το χορηγήσει, τότε το δικαίωμα φαλκιδεύεται.
Και πρέπει να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Όλα αυτά δεν γίνονται για την άδεια. Γίνονται για δύο λόγους:
Α) Κυρίως η ΝΔ επενδύει πολιτικά στο ότι θα «το παίξει σκληρή με την τρομοκρατία». Και επειδή αυτό δεν μπορεί να το πει σε σχέση με κάποιο υπαρκτό πρόβλημα ένοπλης πάλης (γιατί είναι σε υποχώρηση), επιλέγει να το λέει για το Ρουβίκωνα (που δεν έχει σχέση με ένοπλη πάλη) και για τις άδειες του Κουφοντίνα
Β) Το τι θα γίνει όταν συμπληρωθούν διάφορα όρια για υφ’ όρων απόλυση και γι’ αυτό ξαναγράφεται το ποινικό δίκαιο.
Αυτό εξηγεί γιατί ξεθάβεται η «μεταμέλεια», γιατί οι πολυισοβίτες αντιμετωπίζονται αλλιώς, γιατί εμπλέκονται «φρονηματικές» παράμετροι.
Και βέβαια υπάρχει η εκδικητικότητα όλων εκείνων των κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων που θεωρούν π.χ. τον Μάλλιο ή τον Μπάμπαλη όχι βασανιστές αλλά «θύματα τρομοκρατίας».
Και έτσι έχουμε το παράδοξο αυτοί που αρνούνταν τον πολιτικό χαρακτήρα της ένοπλης πάλης, να απαιτούν μια μεροληπτική και πολιτικοποιημένη άσκηση δικαιοσύνης.
Φυσικά σε ένα τέτοιο κλίμα δεν μπορεί καν να γίνει συζήτηση για το ότι πολιτική αντιμετώπιση ενός πολιτικού ζητήματος θα επέβαλε αποφυλάκιση ώστε να κλείσει ο κύκλος.
Μια τελευταία παρατήρηση: στα αρκετά χρόνια που παρακολουθώ τα πράγματα απεργία πείνας από «στυγνό εγκληματία» δεν θυμάμαι. Αν δεν εμπνέεσαι από μια ιδιαίτερη αίσθηση δικαίου δεν προχωράς σε τέτοιο διάβημα.
Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης – f/b
0 Comments