Ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό και τον εθνικισμό διαδήλωσαν χιλιάδες Γερμανοί σε πολλές πόλεις της Γερμανίας (από το Αμβούργο, την Φρανκφούρτη και την Κολωνία μέχρι το Βερολίνο και το Μόναχο) την περασμένη Κυρια-κή. Κεντρικό σύνθημα «Μια Ευρώπη για όλους – Η φωνή σου ενάντια στον εξτρεμισμό». Διοργανωτές ήταν 250 οργανώσεις, μεταξύ των οποίων οι Attac, Pro Asyl, Campact, και πολιτικά κόμματα. Παρόμοιες διαδηλώσεις έγιναν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Σουηδία, Αυστρία, Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Δανία και Βουλγαρία).

Η άνοδος τα τελευταία χρόνια των ακροδεξιών κομμάτων, που πολιτογραφούνται ως «ευρωσκεπτικιστές», φέρνει στην επιφάνεια ξανά το «μέγα ερώτημα»: Μπορεί η Ευρώπη να γίνει πραγματικά μία Ευρώπη των λαών ή μήπως θα διαλυθεί αναδεικνύοντας τις «πατρίδες» που θα αντιμάχονται η μία την άλλη;

Για τους φασίστες τα πράγματα είναι καθαρά. Η «Ευρώπη των πατρίδων» αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής τους, διανθισμένη με μπόλικο ρατσισμό και υποταγή στο εθνικό κεφάλαιο. Από τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν κατέστη δυνατό να ενοποιήσει τα αντιτιθέμενα καπιταλιστικά συμφέροντα των χωρών της, δυναμώνουν οι φωνές για διάλυσή της, αν και σήμερα αυτές οι φωνές παραμένουν μειοψηφικές.

Για τους διαφόρων λογιών «δημοκράτες», η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι «τα ιερά και τα όσια» της πολιτικής τους, για-τί εξακολουθεί να αποτελεί την καλύτερη (μέχρι στιγμής) απάντηση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στους διεθνείς ανταγωνιστές του (αμερικάνικο, ρωσικό, κινέζικο κτλ κεφάλαιο). Η ισχύς των ευρωπαϊκών κεφαλαίων των διαφορετικών χωρών, αν και πολλές φορές αντιτιθέμενων, παραμένει μεγαλύτερη από αυτήν του καθενός χωριστά. Αυτό φάνηκε με τη διαδικασία του Brexit, με το βρετανικό κεφάλαιο (μέσω του συνδέσμου των καπιταλιστών, CBI) να προειδοποιεί για τη χασούρα που θα έχει η βρετανική οικονομία (δηλαδή τα συμφέροντα του κεφαλαίου) από μία άτακτη αποχώρηση από την ΕΕ. Ακόμα κι εκεί που οι φυγόκεντρες δυνάμεις είναι στο μάξιμουμ (στη Βρετανία), η αποχώρηση από την ΕΕ είναι τουλάχιστον προβληματική και μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα διευθετηθεί, αν κι έχουν περάσει τρία χρόνια από το περιβόητο δημοψήφισμα που αποφάσισε το Brexit.

Τι μπορεί όμως να δώσει η ΕΕ στους απλούς πολίτες της; Η υποτιθέμενη «σταθερότητα» ή «κανονικότητα» που υπάρχει σήμερα συνοδεύεται με σωρεία αντεργατικών μέτρων. Οι παροχές προς τους εργαζόμενους θεωρούνται «αντιπαραγωγικές», αφού δεν αυξάνουν τα κέρδη των καπιταλιστών (το αντίθετο). Ολοένα και περισσότερο βλέπουμε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να προσανατολίζονται σε περικοπές δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η «κοινωνικά ευαίσθητη» Γαλλία, με την αντεργατική πολιτική Μακρόν που έχει σηκώσει θύελλα διαμαρτυριών. Τα αντεργατικά μέτρα είχαν ξεκινήσει από τον «σοσιαλιστή» Ολάντ, όμως ήταν ο Μακρόν που κατάφερε να τα περάσει, παρακάμπτοντας μάλιστα το κοινοβούλιο, μέσω προεδρικών διαταγμάτων!

Για να μη μιλήσουμε για τα προγράμματα «διάσωσης» των υπερχρεωμένων χωρών, όπως η χώρα μας, τα οποία έγιναν με ευρωπαϊκή σφραγίδα.

Τα περιβόητα «πακέτα διάσωσης» των υπερχρεωμένων ευρωπαϊκών κρατών συνοδεύτηκαν πάντοτε με μέτρα άγριων περικοπών στα λαϊκά εισοδήματα και τις λεγόμενες «κοινωνικές δαπάνες». Αυτά τα μέτρα τα πήραν ακόμα και «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις, όπως αυτή του Θαπατέρο στην Ισπανία, ο οποίος έδωσε τη σκυτάλη στον δεξιό Ραχόι για να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Οπως καταγγέλλει η Διεθνής Αμνηστία (βλ. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2018/04/spain-cruel-austerity-measures-leave-patients-suffering/), τα ανάλγητα κυβερνητικά μέτρα λιτότητας στην Υγεία, που ξεκίνησαν το 2009 (επί Θαπατέρο) και συνεχίστηκαν με το νόμο 16/2012, οδήγησαν στη «μιζέρια τόσο των ασθενών όσο και του νοσηλευτικού προσωπικού».

Οι μειώσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων στην Πορτογαλία ξεκίνησαν επί της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Ζοζέ Σόκρατες, το 2010. Τον Μάη του 2011 και λίγο πριν εγκαταλείψει την εξουσία, ο Σόκρατες υπέγραψε Μνημόνιο με το ΔΝΤ.

Στη δε Ιρλανδία, ήταν οι νεοφιλελεύθεροι που πέρασαν τα αντεργατικά μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα το 2011. Μέτρα που εφαρμόστηκαν για μία ολόκληρη επταετία, που όπως κατήγγειλε η ιρλανδική οργάνωση Ισότητας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, έπληξαν περισσότερο αυτούς που ήταν λιγότερο ικανοί να τα αντέξουν (βλ. https://www.ihrec.ie/ihrec-launch-submission-to-un-committee-on-economic-social-and-cultural-rights/).

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ευρωπαϊκή Ενωση ξέχωρα από τα συμφέροντα των κυρίαρχων κεφαλαιοκρατικών χωρών και συμφερόντων δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κοινωνική επανάσταση. Οι καπιταλιστές δε θα αφήσουν έτσι εύκολα τα τεράστια κέρδη τους για τη… σωτηρία της ψυχής τους! Γι’ αυτό και ενισχύουν τα φασιστικά κόμματα, ευελπιστώντας ότι θα αποτελέσουν ισχυρό ανάχωμα σε μια μελλοντική ανάταση των λαϊκών κινημάτων, εγκλωβίζοντας τους εργαζόμενους σε μια λογική «εθνικής συσπείρωσης» γύρω από τα συμφέροντα του κάθε εθνικού κεφαλαίου. Αν ήθελαν, θα τα είχαν σβήσει από το χάρτη, αλλά τους δίνουν τη δυνατότητα να παίξουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και να συμμετάσχουν στο Ευρωκοινοβούλιο.

Από την άλλη, ο ρεφορμισμός της σοσιαλδημοκρατίας αποδεικνύεται σκέτη απάτη, αφού πολλά από τα αντεργατικά μέτρα τα πήραν «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις όπως αναφέραμε παραπάνω. Αυτό το διαπιστώσαμε πολλές φορές και στη χώρα μας. Παλαιότερα με τον «αείμνηστο» Ανδρέα, που έκανε το «έξω από την ΕΟΚ» μέσα στην ΕΟΚ, σήμερα με τον Τσίπρα, που έκανε το «όχι» «ναι», αλυσοδένοντας ακόμα περισσότερο τον ελληνικό λαό στις συμπληγάδες πέτρες της ευρωπαϊκής υποτέλειας.

Πηγή: “ΚΟΝΤΡΑ”