Του Γ. Γ.

Οπως αναμενόταν ήταν χιλιάδες τα σχόλια των χρηστών του διαδικτύου, -ειδικά στο twitter- που ακολούθησαν την ανακοίνωση του Ειδικού Δικαστηρίου μετά την καταδικαστική απόφαση για τον Νίκο Παππά. Του επιβλήθηκε η ποινή της φυλάκισης δύο ετών με αναστολή, καθώς κρίθηκε ομόφωνα ένοχος για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος. Του αποδόθηκαν παρασκηνιακές ενέργειες κατά τη διενέργεια του διαγωνισμού των τηλεοπτικών αδειών το 2016, που αποσκοπούσαν ώστε ο επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας να αποκτήσει κανάλι επιρροής ΣΥΡΙΖΑ. (Στον Χρήστο Καλογρίτσα επέβαλε χρηματική ποινή 5.000 ευρώ).

Καταιγιστικές και οι σχετικές πολιτικές αντιδράσεις. Πανηγυρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Γιάννη Οικονόμου να μας λέει ότι «σε μία φιλελεύθερη ευρωπαϊκή δημοκρατία, όπως είναι η Ελλάδα, ισχύει η διάκριση των εξουσιών και η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια και μόνο», ενώ διαμετρικά αντίθετες ήταν οι τοποθετήσεις στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Νίκος Φίλης θυμήθηκε ότι “η ηγεσία της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης διορίζεται από το εκάστοτε Υπουργικό Συμβούλιο και όχι πχ. από τη Βουλή, με αυξημένη πλειοψηφία“, η Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Ράνια Σβίγκου, διαπίστωσε ότι πρόκειται για μια «ξεκάθαρα πολιτική δίκη», ενώ ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, εκτίμησε ότι «ο κ. Μητσοτάκης φρόντισε να αξιοποιήσει την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία για να στήσει Ειδικά Δικαστήρια για τους πολιτικούς του αντιπάλους».

Ξέρετε τι απουσίασε εντελώς απ’ όλες αυτές τις τοποθετήσεις; Αυτό που γνωρίζουν όλοι/ες που έχουν έστω και επιδερμική σχέση με την μ/λ κοσμοθεωρία. Οτι η δικαιοσύνη και οι νόμοι συνδέονται φυσικά με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και τις αξίες της, Στον καπιταλισμό, το Δίκαιο της εξουσίας υπερτερεί του Δίκαιου του αγώνα, για να χρησιμοποιήσουμε έναν “παλαιοκομμουνιστικό”, ορισμό.
Ισχύει δηλαδή απόλυτα η ρήση του Λένιν: “Η αστική δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα η δικτατορία της αστικής τάξης , η δικτατορία των εκμεταλλευτών πάνω στον εργαζόμενο λαό”. Και η δικαστική εξουσία είναι ένας ισχυρός κατασταλτικός πυλώνας του αστικού κράτους.

Σε μια κοινωνία “άνισων” ανθρώπων δεν μπορεί να υπάρξει “δίκαιο” για όλους. Είναι αυτό που έλεγε ο Μαρξ ότι δηλαδή το δίκαιο σε όλες τις ταξικές κοινωνίες εκφράζει και κατοχυρώνει τις σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής, κατοχυρώνει και εκφράζει τη δικτατορία ορισμένης τάξης. Της αστικής στην συγκεκριμένη περίπτωση. «Το δίκαιο των άνισων είναι δίκαιο της ανισότητας», όπως έγραφε χαρακτηριστικά. Πολύ ξεκάθαρα μας το λέει αυτό και ο Λένιν. Το δικαστήριο των αστών πάντοτε ήταν και παραμένει «τυφλό, εκλεπτυσμένο εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των τάξεων που εκμεταλλεύονται, που περιφρουρεί τα συμφέροντα των παραλήδων».

Οι Μαρξ και Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο απευθυνόμενοι στους αστούς έγραφαν: «Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας».

Απ’ το 1931 ακόμα ο “δικός” μας Κώστας Βάρναλης, απευθυνόταν στην τάξη μας, μέσα απ’ το καταπληκτικό του βιβλίο η “Αληθινή απολογία του Σωκράτη”, γράφοντας: “Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που / φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς, / παραδίνεται για να σωθεί, στο έλεος του / Θεού και στους νόμους των κλεφτών”.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην πέσουμε στο λούκι και να επικεντρωθούμε σε μια δικαστική απόφαση, ποιοι ήταν οι δικαστές που την πήραν και αν οι νόμοι που στηρίχτηκαν είναι δημιούργημα του ΣΥΡΙΖΑ ή της Ν.Δ. Το βασικό που πρέπει να προπαγανδίσουμε και να διαλύσουμε τις αυταπάτες, -σε όποιο κόσμο υπάρχουν-, είναι ποιο ρόλο επιτελεί διαχρονικά ο ρόλος του σκληρού κατασταλτικού μηχανισμού που ονομάζεται αστική δικαιοσύνη.

Είναι εντελώς ρεφορμιστική η αντίληψη να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος, αντιμετωπίζοντας μεμονωμένα κάθε δικαστική απόφαση αναλόγως αν εξυπηρετεί μικροκομματικές σκοπιμότητες ή όχι.