Γράφει ο mitsos175

Οι επεμβάσεις των ΗΠΑ είναι κυριολεκτικά  αμέτρητες. Μόνο στη Νότια Αμερική είναι 60!
Οι επεμβάσεις έγιναν με σκοπό την  εγκαθίδρυση καθεστώτων φιλικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη στήριξη δικτατοριών, με γνώμονα όχι μόνο τον αντικομουνισμό, αλλά και τα συμφέροντα των Πολυεθνικών, όπως στη Γουατεμάλα το 1954, όπου θίγονταν η UFCO, ή το 1953 στο Ιράν, που πλήττονταν οι εταιρείες πετρελαίου. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, πολλοί από αυτούς άμαχοι, ενώ ανυπολόγιστες είναι οι υλικές καταστροφές. 

Το να μιλάνε λοιπόν τα όργανα της CIA για επεμβάσεις των Σοβιετικών  είναι απίστευτη  πρόκληση  και υποκρισία. Τι έγινε λοιπόν και οι Σοβιετικοί επενέβησαν στην Τσεχοσλοβακία στις 20/21 Αυγούστου 1968; 

Οι δυνάμεις που ήθελαν να επαναφέρουν τον καπιταλισμό, ιδιαίτερα οι πλούσιοι που είχαν καταφύγει στο εξωτερικό, σε συνεργασία με τους νοσταλγούς των ναζί, έκαναν ένα συνεχή  πόλεμο κατά του  Κομμουνιστικού Κόμματος. Κατόρθωσαν ακόμα να διαβρώσουν το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας. 

Ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας,  επηρεαζόμενος από οπορτουνιστές και τυχοδιώκτες, επεδίωξε να εφαρμόσει “μεταρρυθμίσεις”. Τι είδους μεταρρυθμίσεις;  Αντίστοιχες με αυτές του Γκορμπατσόφ, που διέλυσαν την ΕΣΣΔ και  επανέφεραν το καπιταλιστικό σύστημα. 

Αν περνούσαν αυτές οι “μεταρρυθμίσεις” θα επανέρχονταν η αδικία του  καπιταλισμού, η χώρα θα είχε διασπαστεί, όπως συνέβη αργότερα το 1992, ενώ η Τσεχοσλοβακία θα αποχωρούσε από το  Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Το τελευταίο ήταν το πλέον απαράδεκτο. Η χώρα, αν έμπαινε στο ΝΑΤΟ, θα αποτελούσε μαχαίρι στη καρδιά του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Θα απειλούσε ευθέως με κύκλωση τα στρατεύματα στην Ανατολική Γερμανία. Θα ήταν επίσης  πονοκέφαλος για τις δυνάμεις στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Επιπλέον θα έδινε την εντύπωση πως οι Σοβιετικοί δεν μπορούν να προστατεύσουν τις συμμαχικές χώρες.
Η αντίδραση και ο ιμπεριαλισμός θα έπαιρναν θάρρος έτσι, θα ακολουθούσαν παρόμοιες  απόπειρες  κατά των υπολοίπων χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Η Μόσχα διέκρινε την απειλή αλλά, παρά τις εκλύσεις της,  δεν  εισακούστηκε. Όταν η κατάσταση  έφτασε στο απροχώρητο, δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατέλαβαν στρατηγικά σημεία της Τσεχοσλοβακίας.
Η ειρήνη αποκαταστάθηκε, οι απώλειες ήταν ελάχιστες, κάπου 150 άνθρωποι και από τις δυο πλευρές, ενώ η οικονομική ανάπτυξη  της  Τσεχοσλοβακίας τα επόμενα χρόνια ήταν  απόδειξη  των  λαθεμένων  ενεργειών του Ντούμπτσεκ και της ρεφορμιστικής πτέρυγας  του  Κομμουνιστικού Κόμματος.

Η δήθεν “άνοιξη” της Πράγας ήταν μια  ενορχηστρωμένη  απόπειρα  κατάληψης της εξουσίας από τις Νατοϊκές μυστικές υπηρεσίες σε  συνεργασία με φασίστες, με την ανοχή των οπορτουνιστών.
Η δήθεν αντίσταση στους Σοβιετικούς πήρε δυσανάλογες διαστάσεις. Ο περισσότερος κόσμος  δεν  συμμετείχε στις αντικομουνιστικές ενέργειες,  κι αυτό το αποδεικνύει η ταχύτατη εξομάλυνση της κατάστασης και οι  μικρές απώλειες εκατέρωθεν.

Υπήρχαν μάλιστα πολλοί Τσεχοσλοβάκοι που χαιρέτησαν την  βοήθεια της  ΕΣΣΔ, η οποία απέτρεψε για αρκετά χρόνια την καταστροφή και διάσπαση της χώρας τους.