Του Γ.Γ.

Αντιεπιστημονικές, για να μην πούμε σκοταδιστικές είναι οι απόψεις που ακούσαμε από τον βουλευτή του ΚΚΕ Νίκο Καραθανασόπουλο, σε παρουσία του σε χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή, σχετικά με το θέμα τεκνοθεσια από ομόφυλα ζευγάρια κάτι που ήδη ισχύει σε 36 χώρες παγκόσμια, 22 από αυτές στην Ευρώπη.

“Πάμε να δημιουργήσουμε θέματα ενώ υπάρχουν πολύ σοβαρότερα ζητήματα. Εμείς πάντως λέμε ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στον προσδιορισμό τους και θα κρατήσουμε τη στάση που κρατήσαμε στο σύμφωνο συμβίωσης. Άρα λοιπόν θα δούμε πως θα έρθουν με βάση το δικαίωμα του καθενός και όχι με βάση τα ζητήματα που σχετίζονται με μία βαθιά αντιεπιστημονική, σκοταδιστική κατεύθυνση όσον αφορά ζητήματα που σχετίζονται με τη βιολογία, σε σχέση με τη βιολογία τα φύλα και την αναπαραγωγή”, μας είπε μεταξύ άλλων ο βουλευτής του ΚΚΕ κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Και πραγματικά θα θέλαμε να ξέραμε πώς αισθάνθηκε ο Καραθανασόπουλος όταν άκουσε μια αστή δημοσιογράφο, την Μαρία Αναστασοπούλου να του λέει: «Σκοταδισμός ποιο είναι η τεκνοθεσία; Εγώ νομίζω θα προκαλέσει εντύπωση η απάντησή σας σήμερα. Μιλάτε για σκοταδισμό. Αυτά τα ακούμε από την εκκλησία θέλω να σας πω, από μητροπολίτες. Συγγνώμη που σας το λέω έτσι αλλά από μητροπολίτες τα ακούμε αυτά».

Προφανώς ο γάμος είναι ένας αστικός δεσμός. Αλλά να αντιμάχεσαι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που που είναι δεδομένα σε μια σειρά χώρες και τα οποία αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, συμπεριλαμβανομένου γάμου/υιοθεσίας, μόνο οπισθοδρομική αντίληψη δείχνεις, και απ’ αυτή την άποψη είναι βαθιά λαθεμένη η στάση του ΚΚΕ.

Για ομοφοβική στάση το ΚΚΕ έχει κατηγορηθεί πολλές φορές ενώ κάποια σχετικά συμπεράσματα για την στάση του κόμματος του Περισσού, βγαίνουν από την σχετική αντιπαράθεση που είχε με την Ελενα Ακρίτα.

Πάντα το ΚΚΕ είχε ένα θέμα με την ομοφυλοφυλία, με την πρώτη περίπτωση που γνωρίζω να είναι με αντάρτη του ΔΣΕ. Αλλά ας μην πάμε τόσο παλιά. Αυτό το θέμα ξαναπροέκυψε με το σύμφωνο συμβίωσης, αν και η συζήτηση περί ομοφυλοφιλίας στο ΚΚΕ είχε ανοίξει από πολύ παλιά. Πρέπει –αν δεν κάνω λάθος- να είχε ξεκινήσει την άνοιξη του 1985 επί εποχής Χ. Φλωράκη, όταν ο Γιάννη Ρίτσος είχε εκδώσει το βιβλίο του «Ίσως να ‘ναι κι έτσι», με ερωτικά πεζογραφήματα του ποιητή.

Αρθρογράφοι από το περιοδικό «Πολιτιστική» που είχε εκδώσει ο αντιδικτατορικός αγωνιστής  Αντώνης Στεμνής και στο οποίο αρθρογραφούσαν διανοούμενοι του ΚΚΕ, στάθηκε επικριτικά στο δημιούργημα του Γ. Ρίτσου. Στην διαμάχη πήρε μέρος και η «Αυγή» με τον  Ριζοσπάστη να χαρακτηρίζει «προβοκάτσια» το κείμενο της «Πολιτιστικής».
Είχε γίνει δηλαδή ένας ψιλοχαμός τότε με το όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ να γράφει ότι το κόμμα δεν πρόκειται να διαχωρίσει ποτέ τους εργάτες και διανοούμενους με βάση εθνότητα, θρησκεία και φυσικά ερωτικές προτιμήσεις αλλά με το αν συστρατεύονται στην μάχη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, τους καπιταλιστές και τα μονοπώλια με στόχο την ανατροπή της εξουσίας τους. (Δεν θυμάμαι τις ακριβείς διατυπώσεις του «Ριζοσπάστη», αλλά αυτό ήταν το πνεύμα των κειμένων του).

Χωρίς να έχουμε κάποια αυταπάτη ότι οι διακρίσεις στον καπιταλισμό θα λυθούν με αστικά δικαιώματα, δεν μπορεί να κλείνουμε τα μάτια σε μια αντιδραστική τοποθέτηση όπως αυτή του Ν. Καραθανασόπουλου.

***

Ξεκουμπώνει ως κάτου το βρακί του, τη χουφτώνει, τη βγάζει, τεντωμένη και σπαρταριστή. Το ίδιο κάνει κι ο άλλος, μη φανεί δειλός, έτσι συντροφικάτα.

Τις κοιτάζουν, καθένας τη δική του. Ύστερα ο ένας του αλλουνού. 

– Μεγάλη που την έχεις. 

– Αμ’ η δικιά σου’ κι είναι και πιο χοντρή’ χωρίς καθόλου χαλινό’ να’ όπως κι η δικιά μου’ τις παίζουμε; εσύ τη δικιά μου κι εγώ τη δικιά σου’ θα ‘ναι πιο μερακλίδικα. 

– όχι’ δε μου ‘ρχεται’ είναι αμαρτία. 

– Τι αμαρτία; δεν την παίζεις ποτέ σου; 

– Ναι, αλλά μονάχος, στα κρυφά. 

– Σαχλαμάρες. τι μονάχος, τι μ’ έναν άλλο; Κι εμείς είμαστε φίλοι. δεν θα το πούμε πουθενά. απλώνει πρώτος το χέρι του, του τη χουφτώνει, ξεθαρρεύεται κι ο άλλος. Του την πιάνει κι αυτός. 
Δε μιλάνε. Δεν κοιτιούνται. Κοιτάει ο ένας του αλλουνού.

Λαχανιάζουν. Θέλουν να φωνάξουν, δεν ξέρουν τι’ κάτι δυνατά, πολύ δυνατά’ να βουίξει το πάρκο, να μαζευτεί κόσμος, κι αυτοί ν’ αναληφθούν απλησίαστοι, ασύλληπτοι, οι δυο τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ολόκληροι, αθάνατοι, ως τη μέγιστη στιγμή της έκρηξης, και πια δεν ξέρεις τι θα επακολουθήσει κι ούτε έχει σημασία, γιατί αυτή η στιγμή είναι όλος ο χρόνος, έξω απ’ το χρόνο, και το μόνο που θέλουν είναι να φωνάξουν όλη τη συγκεντρωμένη σιωπή και ν’ ακουστούν πέρα, παντού, ούουου, ούουου, λόγια συναγμένα απ’ τους δρόμους, απ’ τις ταβέρνες, απ’ τα μπορντέλα, τα πιο αισχρά, τα πιο άγια, ποτές δεν τα’ αρθρώσανε, κι είναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια, ε, ωρέ ντουνιά, στην κορυφή του καυλιού μου σε σηκώνω, χύνω μέσα σου, νόημα σου δίνω, κόκκινο’ μα κείνη ακριβώς τη στιγμή μια βαμμένη γυναίκα περνάει’ σκεπάζει ο καθένας με την παλάμη του το δικό του πέος’ ντροπαλοσύνη’ τους πέφτει’ μαλακώνει’

– ε, κοπελιά δεν έρχεσαι κατά δω;

– δεν πηδιόσατε μόνοι σας, θα βολευτείτε καλύτερα. Και φεύγει. Και ξαφνικά βραδιάζει.

Γιάννης Ρίτσος: Ίσως να ‘ναι κι έτσι (Κέδρος)