Αν και εκ των προτέρων γνωρίζαμε ότι θα είναι αυτοκατανάλωση μπήκαμε στην διαδικασία να διαβάσουμε την συνέντευξη που έδωσε ο Γιώργος Καραμπελιάς στον Δημήτρη Δανίκα.

Ο επικεφαλής της κίνησης «Άρδην» η οποία αυτοπροσδιορίζεται σαν θρησκευόμενη πατριωτική αριστερά, μηρύκασε πάλι τις γνωστές απόψεις του, για τον serial killer Στάλιν, για το ΚΚΕ που επιβιώνει γιατί έχει “θεούς, τριπρόσωπο”, για την “καταστροφή που προκάλεσε η Αριστερά και η ιδεολογία της”, για την “ανάγκη ανασυγκρότησης της χώρας, που έρχεται από τα δεξιά, και την αναλαμβάνει ο Μητσοτάκης“.

Αυτό που απουσιάζουν από την συνέντευξη του ήταν οι γνωστές αντιμεταναστευτικές απόψεις του “να… συγκεντρώσει το Ελληνικό Κράτος όλους τους παράτυπους μετανάστες σε δυο-τρία ακατοίκητα νησιά του Αιγαίου, μέχρι να αποφασιστεί η οριστική απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα!”. Σύμφωνα με τις πάγιες απόψεις Καραμπελιά “αυτοί που έρχονται από απέναντι, είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία Μουσουλμάνοι, έχουν συγκρουσιακές κουλτούρες σε σχέση με την Χριστιανική κουλτούρα της Ελλάδος και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ενσωματωθούν ομαλά στην Ελληνική κοινωνία”.

Τέτοιο μίσος μάλιστα που εκδηλώνει ενάντια σε μετανάστες και πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα, μόνο από έναν πωρωμένο φασίστα θα μπορούσες να το περιμένεις!  
Αν διαβάσει κανείς τις απόψεις του για το μεταναστευτικό -το οποίο θεωρεί υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Αθήνας– θα διαπιστώσει ότι είναι απολύτως ταυτόσημες με αυτές που εκφράζουν όλες οι ναζιστικές γκρούπες. Δεν είναι αυτό μόνο.
Δεν θα βρεις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις θέσεις του Καραμπελιά και των φασιστικών οργανώσεων για μια σειρά ζητήματα.
Από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που σύμφωνα μ’ αυτόν “ήταν η πρώτη «μηδενιστική επανάσταση». “Μια εξέγερση νεολαίας στην οποία συμμετείχαν ποινικοί, πολιτικοί όλων των ειδών χωρίς στόχο”, μέχρι τις εθνικιστικές του κραυγές. 
“Σε μια κυριολεκτική εθνική κατάρρευση, η καταφυγή των Ελλήνων στην ταυτότητα αποτελεί πλέον λόγο ύπαρξης” αναφέρει χαρακτηριστικά.

Και όλα αυτά πασπαλισμένα με την “αγωνία” του, γιατί “αυξάνονται πάρα πολύ οι μαφίες των ξένων”, και την διαπίστωσή του ότι τα Εξάρχεια και περιοχές της Αθήνας “έχουν περάσει κάτω από τις μαφίες των ναρκωτικών, αυτές κάνουν το κουμάντο”..

Με τέτοιες απόψεις ήταν λογικό να διαβάζουμε ότι: «Υπο την Αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ» διοργανώνεται  ημερίδα με θέμα: «Άγιος Κοσμάς, ο φωτιστής του Γένους και η Ιονία Οδός» και κεντρικό ομιλητή τον Γ. Καραμπελιά ο οποίος θα ασχοληθεί με το θέμα «Ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Εθνικοκοινωνικός χαρακτήρας της Διδαχής του».

Ο Γ. Καραμπελιάς εδώ και χρόνια «πουλάει» πατριδοκαπηλία παράλληλα με την χριστεμπορία του. Δεν είναι ο μόνος που στα νιάτα του παρουσιαζόταν σαν ενεργός αντιεξουσιαστής –ειδικά αρχές δεκαετίας του ’80 τότε που διεύθυνε το περιοδικό «Ρήξη»– για να περάσει στους Οικολόγους, μετά στην «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη και σήμερα να καταντήσει το αγαπημένο πρόσωπο αρχιρασοφόρων και εθνικιστών κάθε είδους.

Δεν αξίζει να ασχοληθούμε περισσότερο με τις εθνικιστικές, θρησκόληπτες, ηλίθιες απόψεις αυτού του υποκειμένου.

Αρκούμε να ανασύρουμε από το αρχείο μας ένα απόσπασμα από δημοσίευμα του δημοσιογράφου Τάσου Κωστόπουλου, το οποίο αναφέρεται στην πολιτική διαδρομή του Γ. Καραμπελιά.

Πάλαι ποτέ ακτιβιστής της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, με μεταβαλλόμενο κατά καιρούς πολιτικοϊδεολογικό στίγμα: μαοϊκός εργατιστής στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αυτόνομος στα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80, εναλλακτικός στα μέσα του ’80, οικολόγος στο γύρισμα του ’90, «πατριωτική» πτέρυγα του ευρύτερου αριστερού εξωκοινοβουλευτικού «χώρου» το 1991-92, συνοδοιπόρος του «Δικτύου ’21» στα τέλη της δεκαετίας του ’90, υποστηρικτής των «λαοσυνάξεων» του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες το 2000, πολέμιος των «εθνομηδενιστών» ιστορικών το 2006-07, συμπαραστάτης της κυβέρνησης του Καραμανλή τζούνιορ στις δύσκολες ώρες του 2008-09 κ.ο.κ.

Μετατοπίσεις με αξιοσημείωτη πυκνότητα στη μικρή διάρκεια, ακόμη και για τη ρευστή ελληνική μεταπολιτευτική πραγματικότητα.

Σε προσωπικό κείμενό του στην «Αθηναϊκή» του Καρατζαφέρη (2.6.2000) ο ίδιος έχει αναγνωρίσει ρητά τον στρατηγικό χαρακτήρα αυτής της μεταστροφής, τη μεταπήδησή του δηλαδή από «το στρατόπεδο του ‘‘οργανικού εκδυτικισμού’’» (εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και οικολογικό-εναλλακτικό κίνημα) στο «κίνημα αντίστασης που προσφεύγει στις παλιές μας ταυτότητες, στην δύναμη της παράδοσής μας, επιθυμώντας να αναπαράγει το κλέος της είτε της αρχαίας Ελλάδας, είτε του ‘‘ένδοξού μας βυζαντινισμού’’, είτε και των δύο μαζί».