Γράφει ο mitsos175

Στο υπέροχο βιβλίο «Το όνομα του Ρόδου» βλέπουμε όλες τις χριστιανικές φατρίες και μάλιστα διαχρονικά.
Υπάρχουν οι θεούσες, οι φανατικοί σαδιστές, που φτάνουν ως το έγκλημα και θεωρούν κάθε απόλαυση, ως και το γέλιο, αμαρτία!
Υπάρχουν οι ιεροεξεταστές, εγκληματίες κι αυτοί, αλλά πιο πρακτικοί, τρομοκρατούν, βασανίζουν εκτελούν για να διατηρήσουν την εξουσία.

Φυσικά υπάρχουν κι αυτοί που έχουν μυαλό, αλλά συνήθως έρχονται αντιμέτωποι με τις θεούσες και τους ιεροεξεταστές, βρίσκοντας τον μπελά τους.
Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι κάποιοι αιρετικοί που διώκονται ανηλεώς από τους πραιτοριανούς με τα ράσα, την Ιερά Εξέταση, γιατί καταδικάζουν τον πλούτο.
Ήταν αδύνατο να μη συγκινηθούν αρκετοί από τα λόγια του Ιησού παρά την καπηλεία από το παπαδαριό. Η σαφέστατη καταδίκη του πλούτου είχε βρει πολλούς υποστηριχτές ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές, όπως το Μεσαίωνα.

Οι αιρέσεις στο χριστιανισμό είναι πάρα πολλές και αρκετές από αυτές καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας τον πλούτο που σωστά θεωρούσαν πως ήταν προϊόν εκμετάλλευσης, άρα αμαρτία και μάλιστα θανάσιμη. Σημείωση: Υπήρχαν κάποιοι Γνωστικοί που υποστήριζαν πως το κακό σώμα πρέπει να τιμωρείται παραδιδόμενο σε συνεχείς ηδονές και όργια! Κρίμα που χάθηκε αυτή η ενδιαφέρουσα εκδοχή…

Κάποιοι μάλιστα ήταν πολύ ριζοσπαστικοί και δε δίσταζαν να κόβουν κεφάλια αμαρτωλών πλουσίων, όπως οι λυσσασμένοι στη Γαλλική Επανάσταση για τους οποίους έχουμε γράψει.

Υπάρχει βεβαίως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους κομμουνιστές και τους αιρετικούς χριστιανούς. Πολλές βέβαια οι ομοιότητες όμως εμείς 1) Είμαστε Υλιστές. 2) Δεν καταδικάζουμε τον πλούτο, θέλουμε τον πλούτο να τον έχουν αυτοί που τον παράγουν, όχι όσοι εκμεταλλεύονται και κερδίζουν από την Υπεραξία του εργαζόμενου. Δεν είμαστε κατά των εργοστασίων πχ, θέλουμε να τα διοικούν οι εργάτες.
Εδώ υπάρχει μια ηθελημένη ή αθέλητη παρανόηση. Δεν είμαστε χριστιανοί για να θέλουμε να ζούμε με νηστεία και προσευχή. Είμαστε υπέρ της ισότητας και της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής που σημαίνει πως θα αυξηθεί το εισόδημα των εργαζομένων, αφού τα κέρδη θα πάνε σ’ αυτούς.

Προφανώς δεν θέλουμε να είμαστε φτωχοί, αυτό γίνεται στον καπιταλισμό. Θέλουμε καλύτερες συνθήκες ζωής. Κάποιοι χριστιανοί βέβαια θέλουν να ντύνονται με κουρέλια, να τρώνε ελάχιστα και να ζουν στην έρημο. Γούστα είναι αυτά και τα σεβόμαστε όσο δεν πειράζουν εμάς και τους συνανθρώπους μας. Βέβαια αυτοί οι χριστιανοί διώχτηκαν από τους παπάδες. Γιατί άραγε;

Ο κομμουνισμός λίγη σχέση έχει με το χριστιανισμό, κι εδώ εννοώ τον πραγματικό χριστιανισμό, που βασίζεται στα λόγια του Ιησού. Η βασική μας διαφορά είναι πως εμείς δεν περιμένουμε τη Β’ Παρουσία όπου θα έρθει ο Θεός να μας σώσει. Μόνοι μας θα σωθούμε, φυσικά αγωνιζόμενοι καθημερινά.