Του Γ. Γ
Διάβαζα ένα σχόλιο στον “Ριζοσπάστη” που δημοσιεύτηκε μια μέρα σαν την σημερινή, στις 16 Ιούνη του 1945, στο οποίο κάνει λόγο στον “δοσιλογισμό που επιβραβεύεται από το επίσημο Κράτος”, και η σκέψη μου αυθαίρετα πήγε στην επιβράβευση απ’ την κυβέρνηση του Μητσοτάκη του πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάννου. Του ανθρώπου που έχει διαπρέψει σαν “στρατηλάτη” στον “πόλεμο” που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση των “αρίστων” με αντίπαλο το φοιτητικό κίνημα, και γ’ αυτό βρέθηκε στο κυβερνητικό πόστο του υφυπουργού Παιδείας.
Το άρθρο του Ριζοσπάστη αναφέρετε στην εξέλιξη που είχε ένας άλλος Πρύτανης, του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτός ενώ υπήρξε πειθήνιο όργανο των ναζιστικών κατοχικών στρατιωτικών δυνάμεων, στην απελευθερωμένη Ελλάδα, “τιμήθηκε” από τις μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις με μια σειρά “παράσημα”. Το όνομα αυτού, Γεώργιος Φωτεινός.
Οπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του, που υπάρχει στο διαδίκτυο, αναγορεύτηκε σε “μεγάλος ευεργέτη του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητή στην έδρα των Αφροδισίων και Δερματικών Νοσημάτων της Ιατρικής Στολής, αναμορφωτής του κλάδου αυτού στην Ελλάδα”.
Το επίσης ενδιαφέρον είναι, ότι τα “κατορθώματα δοσιλογισμού” του Πρύτανη Γ. Φωτεινού, έχουν εντελώς εξαφανιστεί, από όλα τα δημοσιεύματα που υπάρχουν στο Ιντερνέτ και αφορούν τα πεπραγμένα του συγκεκριμένου ατόμου.
Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι στην χώρα μας ο ιστορικός αναθεωρητισμός (“η Ιστορία γράφεται από τους νικητές”, σύμφωνα με την μνημειώδη ρήση του Ν. Βοναπάρτης) έχει βαθιές ρίζες. Στην σύγχρονη εκδοχή του, έχει εκφραστές “διανοούμενους” σαν τους Λιάκο, Μαραντζίδη, Βερέμη, Μπουμτζή, Δραγώνα, Καλύβα και μια σειρά άλλους, (συνήθως κρατικοδίαιτους τύπους) και δυστυχώς δεν είμαστε πολλοί αυτοί που παλεύουμε να παραμείνει ζωντανή η πραγματική ιστορική μνήμη.
Ε όχι και ο Αντώνης Λιάκος αναθεωρητής μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι τι δουλειά έχει ένας σοβαρός ιστορικός σαν τον Λιάκο (άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις θέσεις του ) με τον Καλύβα και τον Μουμτζή που δεν είναι καν ιστορικοί