Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Στη δημοσιότητα έρχονται διάλογοι για το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ που αποκαλύπτουν πως εκατομμύρια  ευρώ χορηγούνταν σε παράνομες επιδοτήσεις, με «γαλάζιους» Κρητικούς συνδικαλιστές και κομματάρχες όπως ο «φραπές» και ο «Χασάπης» που φαίνονται πως έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μάλιστα, σε βίντεο του 2019 που φέρνει στο φως το Documento, οι «φραπές» και «χασάπης» καταγράφονται να κάθονται σε τραπέζι δίπλα-δίπλα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και ελεγχόμενο, πλέον, από την ευρωπαϊκή εισαγγελία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, Λευτέρη Αυγενάκη.

Οι «φραπές» και «χασάπης» συνδέονται άρρηκτα με τους «ά(χ)ριστους αξιολογητές» και την «αξιολόγηση» στην εκπαίδευση. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρχει «αντικειμενική», «αξιοκρατική» αξιολόγηση από το αστικό κράτος της σήψης, της ρεμούλας, των σκανδάλων και της καταστολής! 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διπλασίασαν στα χρόνια διακυβέρνησής τους μετακλητούς υπαλλήλους (από 1.700 έγιναν 3.350) βάζοντας στο στόχαστρο τη μονιμότητα.  Στόχος να διαμορφώσουν μια άκρως ελεγχόμενη διοίκηση, με κομματικές εντολές, πιέσεις από την πολιτική ηγεσία στους υπηρεσιακούς υφισταμένους, διώξεις με τον μανδύα του πειθαρχικού χαρακτήρα, ένα κράτος ασφυκτικά ελεγχόμενο από την κυβέρνηση για να επιτελεί την ταξική του λειτουργία. Για αυτό και η αξιολόγηση δεν είναι μια ουδέτερη διαδικασία, μια διαδικασία προώθησης της αξιοκρατίας. Αντίθετα φροντίζει για την ανέλιξη των «ημετέρων» που ακολουθούν υπάκουα με σκοπό τη χειραγώγηση και πειθάρχηση των υπολοίπων.

Τα όσα τραγελαφικά  συνέβησαν κατά τις τελευταίες κρίσεις των Διευθυντών σχολείων δεν εκπλήσσουν όποιον έχει στοιχειώδη γνώση της λειτουργίας του ιεραρχικού και κομματικά υποταγμένου διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης. Είναι, όμως εξαιρετικά αποκαλυπτικά για τον ρόλο του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης και της διαβόητης αξιολόγησης. Οι διευθυντές αναλαμβάνουν θέσεις μέσα από διαδικασίες «αξιολόγησης» και για να ασκήσουν τον ρόλο τους ως «αξιολογητές». Μετατρέπονται με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου από συνάδελφοι σε ανάδελφοι.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουνε, μα ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης δεν μπορεί παρά να είναι το φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης κατά αναλογία με τον κρατικό μηχανισμό. Ειδικότερα η εκάστοτε κυβέρνηση στοχεύει στη συγκρότηση ενός αυταρχικού και ιεραρχικού διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης πλήρως ελεγχόμενου που δεν υλοποιεί απλά και μόνο την κυβερνητική πολιτική, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός επιτήρησης, αυταρχικού ελέγχου και χειραγώγησης των εκπαιδευτικών στη βάση των πελατειακών σχέσεων και του ρουσφετιού. 

Στελέχη του διοικητικού μηχανισμού που προσχηματικά χρησιμοποιούν εκπαιδευτικού τίτλους έχοντας μετατραπεί σε θιασώτες των πιο μαύρων καθεστώτων της ιστορίας που στη σημερινή εκδοχή τους είναι ακόμη πιο σκληρά κι αδίστακτα, αφού έρχονται να υλοποιήσουν πολιτικές βαθιά ταξικές και αντικοινωνικές σε ένα πραγματικά ολοκληρωτικό καθεστώς που επιχειρείται να εγκατασταθεί τη χώρα. Στελέχη που υλοποιούν την κυβερνητική πολιτική υιοθετώντας  τις αντιδραστικές πρακτικές του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης και των απειλών  και της ποινικοποίησης των αγώνων, με τα χουντικής κοπής μέτρα των πειθαρχικών διώξεων των συνδικαλιστών και των απεργών συναδέλφων, με τις αγωγές εναντίον των συνδικαλιστικών οργάνων κλπ. Επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι απαξιώνουν  και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες, έτσι ώστε η πολιτική της φτώχειας που μετατρέπει το μισθό σε επίδομα και της συρρίκνωσης του δημόσιου σχολείου να συμπορεύεται με την αξιολόγηση, τις διώξεις και μέτρα καταστολής!

Ενσωματώνονται οι νέοι διευθυντές στο σώμα των «πραιτωριανών» μαζί με τους Συμβούλους Εκπαίδευσης αναλαμβάνοντας ρόλο «αξιολογητή» που κατηγοριοποιεί τους εκπαιδευτικούς, παίζοντας ακόμα και με το ψωμί τους και τα σχολεία. Κατηγοριοποιεί τους εκπαιδευτικούς σε «μη ικανοποιητικούς» «ικανοποιητικούς», «πολύ καλούς», «εξαιρετικούς» προκαλώντας ανταγωνισμούς και συγκρούσεις εθίζοντας στη δουλοπρέπεια, την αυλοκολακεία και διαμορφώνοντας κλίμα υποταγής, αυστηρής πειθάρχησης και ελέγχου.

Βασικό κριτήριο στην επιλογή στελεχών εκπαίδευσης είναι η υποταγή στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς με την επιβολή της «αξιολόγησης».  Για αυτό και προσπαθούν με την επιβολή της αξιολόγησης, με το φόβο και τις απειλές, να υποτάξουν τους εκπαιδευτικούς για να διαλύσουν το σχολείο και τα εργασιακά μας δικαιώματα. Η αξιολόγηση αποτελεί κεντρικό μηχανισμό ανατροπής εργασιακών σχέσεων, ιδεολογικής χειραγώγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων εκπαιδευτικών και μαθητών. Η ευκαμψία της μέσης και το τρίπτυχο συμμόρφωση – υποταγή πειθάρχηση συνθέτουν τη συνταγή της επιτυχίας.

Έτσι, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο, αλλά είναι δικαίωμα και καθήκον τους, να αντισταθούν στον ασφυκτικό έλεγχο του νεο-επιθεωρητισμού. Γιατί «ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός). Κάθε πρόταση για ενίσχυση του δημόσιου σχολείου δεν μπορεί παρά να απορρίπτει κάθε μοντέλο αξιολόγησης στο πλαίσιο του σημερινού αυταρχικού, ιεραρχικού, γραφειοκρατικού και κυβερνητικά – κομματικά ελεγχόμενου διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης. 

Aπορρίπτοντας την «αξιολόγησή» τους, οι εκπαιδευτικοί απορρίπτουν την αξιο (κατά)λόγηση – χειραγώγηση και κατηγοριοποίηση εκπαιδευτικών και σχολείων. Υπερασπίζονται το Δημόσιο Σχολείο,  την παιδαγωγική και επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και προοπτική. Για αυτό και με τη συλλογική τους αντίσταση, στέλνουν μήνυμα ότι έχουν χρέος να επιτελούν -με ελεύθερη σκέψη και αίσθημα κοινωνικής ευθύνης- το έργο του δασκάλου και όχι το έργο του σκυμμένου, υποταγμένου υπάλληλου ιδεολογίας.

Για ένα σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις. όπου πρωταρχική σημασία έχει ο πνευματικός εξοπλισμός των μαθητών, η καλλιέργεια «ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών», έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργή συμμετοχή τους και παρέμβαση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δραστηριότητας για να την αλλάξουν με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους! Χωρίς εκπαιδευτικές ψευδαισθήσεις αλλά με βαθιά συνείδηση ότι το πρόβλημα της εκπαίδευσης είναι κοινωνικοπολιτικό και συνδέεται άρρηκτα με τους κοινωνικούς αγώνες για την ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας.