Έτυχε να βρεθώ σε παρέα Νεοδημοκρατών βουλευτών. Θέμα συζήτησης ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ρωτώ τον έναν. Κουνάει το κεφάλι του βαριά, σαν να του πέθανε συγγενικό πρόσωπο. «Δύσκολα, δύσκολα…» αναστενάζει. Ρωτώ τον άλλον. «Άστα, μεγάλο πρόβλημα…» μουρμουράει. Έχει κατεβάσει μαύρες πλερέζες, λες και βρίσκεται ήδη στην ουρά του ταμείου ανεργίας για να πάρει το γλίσχρο βοήθημα με το οποίο θα θρέψει τα παιδιά του. Πάω να μιλήσω στον τρίτο, αντικρίζω ένα πολιτικό ερείπιο. Έχει κατεβάσει τα μολύβια και ατενίζει το υπερπέραν με ματιά θολή, παραδομένη στο μοιραίο. Μα είναι εικόνα αυτή;

Να με συμπαθάτε εκεί στην ΝΔ, αλλά αυτό που έχετε, δεν είναι Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ένα τσούρμο ψοφοδεών είναι. Το σημερινό κλίμα ανάμεσα στους βουλευτές και τους υπουργούς σας είναι ίδιο μ’ αυτό που υπήρχε την επομένη της πρώτης μεγάλης συγκέντρωσης για τα Τέμπη.
Έκπληξη, αιφνιδιασμός, ενοχές, μαύρη μαυρίλα και πλήρης αδράνεια. Καμιά γραμμή άμυνας, καμιά αντίδραση, κανένα αντανακλαστικό, καμιά μαχητικότητα. Έχουν ξαπλώσει τ’ ανάσκελα και περιμένουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ να περάσει από πάνω τους και να τους κάνει χαλκομανία στον δρόμο.

Συγγνώμη, αλλά αν ο βουλευτής παραδίδεται τόσο εύκολα, ο απλός οπαδός και φίλος τι πρέπει να κάνει; Να τα βροντήξει κάτω και να πάει να ψηφίσει το καινούριο κόμμα Τσίπρα; Σαν να μου φαίνεται ότι οι Νεοδημοκράτες αξιωματούχοι καλόμαθαν στις δάφνες τους και ξέχασαν να μάχονται. Αντί αυτοί να φτιάξουν μια γραμμή άμυνας για να εμπνεύσουν οπαδούς και ψηφοφόρους, άγονται και φέρονται από το περιρρέον κλίμα σαν να είναι πολιτικά αθύρματα. Τόση απελπισία και άρνηση ανασύνταξης, έχω καιρό να διακρίνω μέσα στην κυβερνητική παράταξη. Πού πήγαν οι μαχητές άλλων καιρών;