Σε έναν πλανήτη που έχει μάθει να προσπερνά εικόνες δυστυχίας με την ίδια ταχύτητα που κάνει scroll στα social media, τα σημερινά ελληνικά πρωτοσέλιδα έρχονται σαν σφαλιάρα: όχι για να μας σοκάρουν, αλλά για να μας αφυπνίσουν.

Ένα παιδί αγκαλιάζεται από μια μάνα που έχει ξεμείνει από δάκρυα. Ένα άλλο, με γάζες στο κεφάλι και τα χέρια, κοιτάζει με βλέμμα που δεν έχει ηλικία. Στο βάθος, ένας έφηβος κάθεται πάνω στα συντρίμμια — ίσως κάποτε ήταν το σπίτι του. Ίσως και όχι. Δεν έχει σημασία. Η Γάζα δεν έχει πια σπίτια. Έχει μόνο συντρίμμια. Και φαντάσματα.

Οι τίτλοι δεν χρειάζονται φιοριτούρες.
«Έχε το νου σου στο παιδί…»
«Ασκήσεις σκοποβολής»
«Μην ξεχνάς τη Γάζα»

Όλοι λένε το ίδιο πράγμα: ότι η πείνα, ο θάνατος και η εξόντωση δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι πολιτικές επιλογές. Είναι στρατηγικές εξουθένωσης. Είναι ένα οργανωμένο έγκλημα, με συνεργούς, χορηγούς και σιωπηλούς θεατές.

Ο λιμός δεν είναι πια φυσική καταστροφή. Είναι μέθοδος πολέμου. Και τα παιδιά της Γάζας δεν είναι απλώς “παράπλευρες απώλειες” — είναι στόχοι, είναι παραδείγματα, είναι ο εκφοβισμός ενσωματωμένος στο κορμί τους.

Η Δύση κάνει ότι δεν βλέπει. Οι κυβερνήσεις παριστάνουν τους “ανήμπορους διαμεσολαβητές”. Τα ΜΜΕ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, μιλούν για “ανθρωπιστική κρίση” χωρίς να λένε ποιος την προκάλεσε.

Όμως οι εικόνες των ελληνικών εφημερίδων σήμερα δεν αφήνουν χώρο για αποστάσεις. Δεν είναι απλώς φωτορεπορτάζ. Είναι κραυγές. Και αν δεν τις ακούσουμε τώρα, θα είμαστε συνένοχοι αύριο.

Η αλληλεγγύη δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι πράξη. Είναι φωνή. Είναι ο δρόμος. Είναι άρνηση της κανονικότητας. Είναι μπλόκο στα λιμάνια, είναι γράμμα στους κρατούμενους, είναι συλλογή φαρμάκων, είναι κατάληψη στα κέντρα εκπαίδευσης των στρατών που σιωπούν.

Η Γάζα δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά Δικαιοσύνη.