… Ο λαός δεν είναι κάτι το καθεαυτό εξαγιασμένο, αλλά μια δυνατότητα και για το καλύτερο και για το χειρότερο, όπως έλεγε ο Μαρξ. Τα υπόλοιπα χύμα «φιλολαϊκά» είναι χυδαίος λαϊκισμός. Το λαό τον βοηθάς όχι όταν τον χαϊδεύεις, αλλά όταν τον εκπαιδεύεις.
Μόνο η παιδεία θα μπορούσε να διορθώσει τα πράγματα σε τούτον τον άθλιο κόσμο, τον γεμάτο όχι μόνο από άθλιους ιεροεξεταστές, αλλά και από πανάθλιους σκλάβους εθελοντές, όπως λέει ο Νίτσε, έτοιμους να υποταχτούν στον κάθε ισχυρό, είτε αυτός βρίσκεται στον ουρανό, είτε στη γη. 

Είναι κωμικό να φωνάζεις «ζητώ η ελευθερία» και να τρέμεις την κόλαση. Είναι ανόητο να μάχεσαι κατά των δικτατόρων, έχοντας στο κεφάλι σου τον αόρατο αρχιδικτάτορα. Δεν είναι τυχαίο που οι επίγειοι δικτάτορες περιστοιχίζονται από φανατικά θρησκευόμενους.

Εμείς οι ορθόδοξοι ας είμαστε προσεχτικοί όταν λέμε ανιστόρητα πως η Ιερά Εξέταση είναι φρούτο αποκλειστικά της καθολικής εκκλησίας. Διότι την ιδέα για μια χριστιανική Ιερά Εξέταση την είχε πρώτος ο Μέγας Κωνσταντίνος και δεύτερος, σε μια βελτιωμένη μορφή, ο Μέγας Θεοδόσιος. Δεν εφάρμοσαν για πολύ τη μέθοδο αυτοί οι αυτοκράτορες, διότι η αίρεση των Μανιχαίων (εξού και ο πάντα εν χρήσει όρος μανιχαϊσμός) για τους οποίους έγιναν στην Κωνσταντινούπολη τα πρώτα ιεροδικεία, εξαφανίστηκε σύντομα.
Και γιατί το δυαρχικό Βυζάντιο μοίρασε έξοχα και έξυπνα τους εξουσιαστικούς ρόλους. Τη βία την ασκούσε ο κοσμικός άρχων (ο αυτοκράτορας) και την τρομοκρατία διά της κολάσεως ο θρησκευτικός άρχων (ο πατριάρχης). Έτσι, δεν χρειάστηκε ο θρησκευτικός άρχων να βρωμίσει πολύ τα χέρια του. Τα βρώμιζε και για λογαριασμό του ο κοσμικός άρχων. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, και τα του Θεού, τω… Πατριάρχη!

… Αυτό που με κάνει να θαυμάζω απεριόριστα την ευελιξία των απελπισμένων που προσδοκούν ανάσταση νεκρών και άλλα τέτοια ζομπικά είναι πως δε βιάζονται καθόλου να παν στον άλλο κόσμο και τρέχουν απ’ τον γιατρό στον παπά κι απ’ τον παπά στο μάγο, προκειμένου να πάρουν αναστολή της εκτέλεσης μιας προαποφασισμένης τη στιγμή της γέννησης ποινής.

Γιατί δεν αφήνουν το Θεό να κάνει τη δουλειά του όπως εκείνος ξέρει; Δηλαδή, καλύτερα την ξέρει ο Γιακούμπ, ας πούμε; Να σας πω γιατί δεν εμπιστεύονται με κλειστά μάτια το Θεό;
Γιατί μόλις τα κλείσουν αρχίζει να σβουρίζει στ’ αυτιά τους ο υπαρξιακός ίλιγγος. Και μετά κοροϊδεύουν εμάς που πιστέψαμε στο Στάλιν αντί στο Θεό.

Διάολε, τουλάχιστον ο Στάλιν ήταν υπαρχτό πρόσωπο. Και ο ίλιγγος που σου προκαλούσε η βαρβαρότητα του ήταν τάξεως πολιτικής, και συνεπώς ελέγξιμης και όχι μεταφυσικής, και συνεπώς ανεξέλεγκτης. Αλλωστε, πρέπει να μας πουν ποιος είναι πιο σκληρός δικτάτορας, αυτός που είναι συνεχώς μέσα σου και τον κουβαλάς πάντα μαζί σου ως πνεύμα για να σου αλλάζει τα φώτα αδιάκοπα, ή ο άλλος που στο κάτω κάτω μια μέρα θα πεθάνει. 
Ο Στάλιν πέθανε στις 3 Μαρτίου 1953.
Ο Θεός δεν θα πεθάνει ποτέ. Εκτός κι αν πιστέψουμε τον Νίτσε, που λέει πως πέθανε ήδη. Σημειώστε πως ο Νίτσε, αν και περίπου σύγχρονος του Μαρξ, ουδεμία σχέση είχε μαζί του, είτε προσωπική είτε ιδεολογική.

Βέβαια, ο Μαρξ είπε πως «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», αλλά δεν είπε πως πρέπει να απαγορεύσουμε τη χρήση του οπίου. Ο Μαρξ ούτε καν φαντάστηκε πως θα ήταν δυνατό να απαγορευτεί με νόμο η πίστη στο Θεό. Ισως να μην ήταν ούτε καν υπέρ της άποψης πως πρέπει να απαγορευτούν τα ναρκωτικά. Γιατί ήταν υπέρ της άποψης πως οι άνθρωποι πρέπει κάποτε να ζουν τόσο ισορροπημένα και τόσο άφοβα, που να μην έχουν ανάγκη από κανενός είδους ναρκωτικά.

Αντε όμως να πεθάνεις χωρίς μεταφυσική νάρκωση, τη στιγμή που ούτε εγχείρηση δε μπορείς να κάνεις χωρίς νάρκωση. Πάντως, όταν κανείς δεν πιστεύει πολύ στον άνθρωπο κάνει πολύ καλά και πιστεύει στον Θεάνθρωπο κι όχι στο Θεό σκέτα. Στο κάτω κάτω ο Θεάνθρωπος είναι άνθρωπος κατά το μισό. Απ’ όλες τις θρησκείες που κυκλοφορούν στη μεταφυσική πιάτσα, επιλέγω το χριστιανισμό γι’ αυτό και μόνο το λόγο.
Κι αν εξαπατήθηκα απ’ τον Χρουστσιώφ που υποσχέθηκε τον κομουνισμό εδώ και τώρα, δε νομίζω πως πρέπει να νοιώθω χειρότερα από κείνους που τους υποσχέθηκαν τον σοσιαλισμό εδώ και τώρα, εδώ σε μας. Στο κάτω κάτω, ρε αδερφέ, άλλο όραμα και άλλο παραίσθηση λόγω αταβιστικής ελληνικής πείνας.

Οι Νεοέλληνες το λέμε διαφορετικά: Για μια ελπίδα ζούμε. Άλλοι για την ελπίδα του καλύτερου «άλλου κόσμου» και άλλοι για την ελπίδα του καλύτερου τούτου κόσμου. Διαλέγεις και παίρνεις. Εγώ διάλεξα αυτόν εδώ τον άθλιο κόσμο. Ακριβώς γιατί είναι άθλιος. Και γιατί μπορεί ν’ αλλάξει. Ο «άλλος» δεν αλλάζει με τίποτα. Είναι αιωνίως μπρεζντεφικός.

… Στον «άλλο κόσμο» όλοι οι σταλινικοί είναι μαζωμένοι στην κόλαση. Εκεί θα πάω κι εγώ. Γιατί, εκτός από κομουνιστής υπήρξα και σταλινικός.
Έπαψα να είμαι σταλινικός διότι έπαψε να υπάρχει ο Στάλιν.
Είναι ανόητο να είσαι σταλινικός χωρίς Στάλιν.
Όμως, ας υποθέσουμε πως θα ήταν δυνατό να ξαναζήσει ο Στάλιν (πω, πω!) και τότε θάβλεπες το στριμωξίδι γύρω του.

Κάνουμε τους έξυπνους τώρα που μας έλειψε η ελπίδα για τον καλύτερο κόσμο που είναι νάρθει, αλλά ας ξαναφουντώσει η ελπίδα και θα δεις τι έχει να γίνει.
Η ελπίδα είναι ψυχολογικό φαινόμενο μεταφυσικά κατοχυρωμένο. Η ελπίδα δεν είναι βεβαιότητα, είναι προσδοκία. Κι αν μου πουν πως είμαι ανόητος που ελπίζω στον καλύτερο κόσμο που είναι νάρθει, θα τους πω πως είμαι λιγότερο ανόητος απ’ αυτούς που ελπίζουν στον «άλλο κόσμο». Που, αυτός, θάρθει έτσι κι αλλιώς και χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια απ’ τη μεριά του προς το παρόν ζώντος ανθρώπου.

Βασίλης Ραφαηλίδης