Σαν σήμερα, το 551 π.Χ., γεννήθηκε στην Κίνα ο Κονγκ Φουτζού, γνωστός ως Κομφούκιος, ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ανθρωπότητας. Σε μια εποχή πολιτικής παρακμής και διαφθοράς, μίλησε για την ανάγκη ηθικής ακεραιότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης απέναντι στην κοινότητα.

Ο Κομφούκιος συγκρούστηκε με τους ισχυρούς της εποχής του γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει τη διαπλοκή. Προτίμησε την εξορία και την περιπλάνηση, παρά να βάλει την υπογραφή του σε εγκλήματα εις βάρος του λαού. Για εκείνον, η εξουσία χωρίς αρετή ήταν απλώς καταπίεση.

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά, στην Ελλάδα του σήμερα, τα λόγια του αποκτούν μια τραγική επικαιρότητα. Γιατί εδώ η εξουσία παραμένει τυφλή απέναντι στην αλήθεια και υπηρέτης των ισχυρών.

Δίκες-παρωδίες όπως αυτή που αναμένεται για το έγκλημα των Τεμπών, όπου φορτώνουν τις ευθύνες στους «μικρούς» για να μείνουν στο απυρόβλητο οι μεγάλοι.

Αθωώσεις για μίζες στα εξοπλιστικά «λόγω αμφιβολιών».

Σκάνδαλα τύπου Novartis, Siemens να κουκουλώνονται και οι αρχειοθετήσεις να πηγαίνουν σύννεφο.

Ο Κομφούκιος έλεγε: «Ο κυβερνήτης που δεν κυβερνά με αρετή είναι σαν τον Βόρειο Αστέρα που χάνει τον προσανατολισμό του». Στην Ελλάδα της διαπλοκής, το άστρο έχει σβήσει εδώ και χρόνια, πνιγμένο μέσα στη λάσπη των σκανδάλων.

Ο κομφουκιανισμός δεν ήταν θρησκεία, ήταν μια πρόταση για δίκαιη κοινωνία. Έβαζε στο κέντρο την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και τη δικαιοσύνη. Στη χώρα μας, όμως, η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό δεν πιστεύει σε καμία αρετή – πιστεύει μόνο στο πλιάτσικο, στις μίζες και στις συγκαλύψεις.

Ο Κομφούκιος δεν μίλησε ποτέ για υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Η διδασκαλία του είναι μια έμφαση στη δικαιοσύνη, τον ανθρωπισμό και την αρετή, ως προϋπόθεση για να υπάρξει σταθερή και ειρηνική κοινωνία.

Όπως είπε ο ίδιος: «Δεν επιδιώκω την πληρότητα για μένα, αλλά την αρμονία για όλους».

Σήμερα, σχεδόν δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά, η μορφή του παραμένει παγκόσμιο σημείο αναφοράς. Γιατί ο λόγος του υπενθυμίζει πως η κοινωνική δικαιοσύνη και η ηθική ακεραιότητα δεν είναι πολυτέλειες, αλλά αναγκαία θεμέλια κάθε ανθρώπινης κοινότητας.