Ακόμα και τώρα στην Κρήτη ο λέξη “Σουμπερίτης” θεωρείτε η χειρότερη βρισιά. Δηλώνει τον υπάνθρωπο, το απόβρασμα, τον χυδαίο προδότη.

Κι αυτό γιατί τα μέλη της ομάδας χρησιμοποίησαν κάθε είδος βασανιστηρίου. Έβγαζαν τα νύχια ή τα μάτια των χωρικών για να τους αναγκάσουν να προδώσουν τους αντάρτες ή χάραζαν το σώμα τους με συρμάτινες βούρτσες και μετά άλειφαν τις αιμορραγούσες πληγές με αλάτι.

Τα αποκαλούμενα «ελληνικά SS», αφού πρώτα λεηλατούσαν τα σπίτια, τους έβαλαν φωτιά και φώναξαν τις γυναίκες που έμεναν σε αυτά να τη σβήσουν. Όταν εκείνες έπιαναν τους κουβάδες, τις πετούσαν μέσα και τις έκαιγαν ζωντανές.

Ισως και γι’ αυτό η μαύρη αυτή σελίδα δοσιλογισμού και φρικτών εγκλημάτων που έκανε η συμμορία του διαβόητου ναζί χασάπη Friedrich Schubert, αποτελεί ταμπού για τους κατοίκους ενός νησιού με πλούσιες παραδόσεις στην Εθνική Αντίσταση.

Ο Φριτς Σούμπερτ, ένας παρανοϊκός ναζί, από ασήμαντος υπαξιωματικός εξελίχθηκε σε έναν πανίσχυρο διοικητή «Σώματος Κυνηγών» στρατολογώντας περίπου 150 άντρες, βαρυποινίτες από τις φυλακές της Κρήτης και άλλα καθάρματα που φόρεσαν Γερμανικές στολές και έκαναν φρικιαστικά εγκλήματα σε βάρος των συμπατριωτών τους. 

Ο διεστραμμένος Σούμπερτ εγκατέλειψε κακήν κακώς την Κρήτη, μετά από μια αποτυχημένη επιχείρηση στα Μεσκλά, όπου οι αντάρτες αποδεκάτισαν το περίφημο «Σώμα Κυνηγών». Ο Γερμανός στρατηγός Μπρόγερ τον μετέθεσε, γιατί είχε πλήξει το κύρος της Βέρμαχτ. Ο Σούμπερτ βρήκε καταφύγιο αρχικά στα Γιαννιτσά και μετά στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης, όπου έστησε το νέο του στρατηγείο. Με τα υπολείμματα της παλιάς ομάδας και νέους έλληνες εθελοντές από τη Μακεδονία, έκανε το μεγαλύτερο από τα εγκλήματά του. 

Με πρόσχημα μια αντάρτικη επίθεση και τον θάνατο ενός Γερμανού στρατιώτη, ο Σούμπερτ έστησε μια οργανωμένη επιχείρηση αντιποίνων στον Χορτιάτη. Με την αμέριστη συμπαράσταση των ελλήνων συνεργατών του, συγκέντρωσε τα γυναικόπαιδα και στη συνέχεια τα εγκλώβισε σε δύο κτίρια, στον φούρνο του Γκουραμάνη και στο σπίτι του Νταμπούδη. Εκεί άνοιξε πυρ, έβαλε φωτιά και έκαψε ζωντανούς 149 κατοίκους. Οι 128 ήταν γυναίκες και παιδιά….  (Διαβάστε εδώ αναλυτικά για την δράση αυτών των καθαρμάτων).

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τα κατοχικά στρατεύματα, ο Σούμπερ, με αρκετά από τα “πρωτοπαλίκαρα” του βρέθηκε στην Γερμανία. (Ηταν πολλά τα ελληνόφωνα εκείνα τομάρια που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Γερμανία για να επανέλθουν διακριτικά στην Ελλάδα όταν οι κατηγορίες που τους αφορούσαν είχαν αμνηστευθεί).

Ο Σούμπερ, έκανε το λάθος -για άγνωστους λόγους- να επιστρέψει στην Ελλάδα τον Σεπτέμβρη του 1945. 

Η αληθινή του ταυτότητα αποκαλύφθηκε τυχαία από έναν χωρικό, που στο πρόσωπό του αναγνώρισε τον εξολοθρευτή του χωριού του. Η δίκη του έγινε το καλοκαίρι του 1947. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για περισσότερους από 250 φόνους Ελλήνων πολιτών, καταδικάσθηκε 271 φορές σε θάνατο και χιλιάδες χρόνια κάθειρξης.

Εκτελέσθηκε, σαν σήμερα στις 22 Οκτώβρη 1947 στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης.