Του Γ. Γ

Ενας λαός, μαθαίνοντας σωστά την Ιστορία του, έλεγε ο Γάλλος Ιστορικός Γκιζώ, κρίνει σχεδόν πάντα ασφαλέστερα για την παρούσα του κατάσταση και επιλέγει ορθότερα τις προϋποθέσεις και τους όρους για τις μελλοντικές του τύχες.

Ο Γκιζώ ήταν θεωρητικός της μεγαλοαστικής τάξης και τα Ιστορικά του διδάγματα φρόντισε, πριν απ’ όλους, ν’ αφομοιώσει η ίδια η τάξη που εκπροσωπούσε.

Πιστή σ’ αυτά και η Ελληνική άρχουσα τάξη προσφέρει χρόνια τώρα στο λαό μας από τα θρανία των σχολείων ως τον άμβωνα της εκκλησίας και τα ελεγχόμενα απ’ αυτή μέσα μαζικής Ενημέρωσης, την Ιστορία του τόπου μας, ιδιαίτερα, αυτή της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, παραποιημένη, διαστρεβλωμένη, κομμένη και ραμμένη, θα λέγαμε, στα μέτρα των ταξικών συμφερόντων της, περιφρονώντας ασύστολα την ιστορική αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα. 

Στόχος της πάντα να κρύψει την αλήθεια. ν’ αμαυρώσει τους κρυστάλλινους και ιερούς σκοπούς τού ΕΑΜ, να εξαπατήσει το λαό, ν’ αφανίσει την πολιτική βαρύτητά τους από τη σύγχρονη ζωή του τόπου μας.

Χρόνια τώρα δίδασκε, χωρίς ίχνος ντροπής, σαν επίσημη ιστορία του Εθνους παραμύθια και ασύστολα ψέματα που αποσκοπούσαν στη δικαίωση της αντεθνικής και προδοτικής πολιτικής της. Μα είναι δυνατό να στηριχτεί πάνω στο ψέμα και την ωμή βία μια σταθερή πολιτική εξουσία για πολύ καιρό; Το ψέμα δεν πάει πιο μακριά απ’ την αλήθεια. Τα πόδια του είναι κοντά!

Το παραπάνω είναι αποσπάσματα από την εισαγωγή στο βιβλίο του Ν. Καρκάνη: Οι δοσίλογοι της κατοχής – Δίκες – Παρωδία (Ντοκουμέντα, αποκαλύψεις, μαρτυρίες).  Εκτός απ’ αυτό, μέρες που είναι όπου και θα κάνουμε αναφορές για τα Δεκεμβριανά του ’44, θα προτείναμε  στους αναγνώστες μας να διαβάσουν ολόκληρο το βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου “Η αυτολογοκριμένη μνήμη” για να διαπιστώσουν εκτός των άλλων την μεθόδευση που ακολουθήθηκε για την μαζική επανένταξη στον «εθνικό κορμό» των δοσίλογων. 

Επίσης πολύ καλό και με μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα είναι και το βιβλίο του Δημήτρη Κουσουρή: «Δίκες των Δοσιλόγων, 1944-1949. Δικαιοσύνη, Συνέχεια του Κράτους και Εθνική Μνήμη», ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το κείμενο “Το Ευγνώμον κράτος στους Ταγματασφαλίτες: Επάνοδος στο στράτευμα, προαγωγές μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου και ανάδειξη σε βουλευτές και υπουργούς“. Κάποια στιγμή θα παραθέσουμε και αναλυτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη “Οι Δωσίλογοι”