Η παρέμβαση του Ρουβίκωνα στα γραφεία της Coral A.E. στο Μαρούσι δεν ήταν ούτε «ακτιβιστικό πυροτέχνημα» ούτε πράξη εντυπωσιασμού. Ήταν πολιτική πράξη αναγκαία. Γιατί στο Πέραμα, πριν λίγες μέρες, γλιτώσαμε στο παρά πέντε ένα βιομηχανικό έγκλημα αδιανόητης έκτασης. Μια φωτιά έφτασε σε απόσταση αναπνοής από τις δεξαμενές καυσίμων – τα γνωστά «καζάνια του θανάτου» – μέσα σε μια πλήρως κατοικημένη εργατούπολη, με μία και μοναδική έξοδο διαφυγής.

Αν είχε συμβεί το μοιραίο, θα προσθέταμε ακόμα ένα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στη μαύρη λίστα του Ματιού και των Τεμπών. Όχι από αμέλεια, αλλά από επιλογή. Γιατί η ύπαρξη αυτών των εγκαταστάσεων μέσα στον αστικό ιστό δεν είναι λάθος. Είναι πολιτική απόφαση.

Βασική υπεύθυνη είναι η Coral A.E., εταιρεία πετρελαιοειδών και χημικών, μέλος του ομίλου Motor Oil των συμφερόντων Βαρδινογιάννη, που διαχειρίζεται και το δίκτυο Shell στην Ελλάδα. Μαζί με τις Avin, Jetoil, ΕΤΕΚΑ και την Oil One, συγκροτούν το μπλοκ των πετρελαϊκών μονοπωλίων που εδώ και χρόνια μετατρέπουν το Πέραμα, τη Δραπετσώνα και το Κερατσίνι σε ζώνες θυσίας για να κινείται απρόσκοπτα η κερδοφορία τους.

Δεν μιλάμε μόνο για τον κίνδυνο μιας έκρηξης. Εδώ και χρόνια καταγράφονται αυξημένες συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων σε κατοίκους της περιοχής, ουσίες που συνδέονται άμεσα με καρκίνους και βαριές ασθένειες. Οι άνθρωποι ζουν αναγκαστικά μέσα στη δυσωδία, τη ρύπανση και τον φόβο, σε μια περιοχή που ήδη πληρώνει βαρύ τίμημα για τη «βαριά βιομηχανία» του λιμανιού.

Και ενώ όλα αυτά είναι γνωστά, δύο μόλις μέρες μετά τη φωτιά το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας ανανέωσε την άδεια της Coral για άλλα πέντε χρόνια. Με αντάλλαγμα τα προβλεπόμενα τέλη. Τόσο κοστολογούνται οι ζωές των κατοίκων και των εργαζομένων. Τόσο φτηνά.

Αυτό που συμβαίνει στο Πέραμα είναι η πεμπτουσία της θανατοπολιτικής κράτους και κεφαλαίου. Μας εκμεταλλεύονται στη δουλειά, μας δηλητηριάζουν στον τόπο που ζούμε και μας αφήνουν να καούμε αν αυτό εξυπηρετεί την «ανάπτυξη». Όλες οι κυβερνήσεις έχουν βάλει την υπογραφή τους σε αυτή τη συνθήκη θανάτου.

Η δράση του Ρουβίκωνα υπενθυμίζει το αυτονόητο: όταν το κράτος λειτουργεί ως ντίλερ αδειών θανάτου για τα μονοπώλια, η αντίσταση δεν είναι υπερβολή. Είναι στοιχειώδης αυτοάμυνα.

Αλληλεγγύη στους κατοίκους του Περάματος.

ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΕΣΕΙΣ