Η πιθανότητα να οδηγηθούν στη φυλακή οι συνεργοί του Jeffrey Epstein είναι –ρεαλιστικά– μικρή. Όχι επειδή «λείπουν τα στοιχεία», αλλά επειδή περισσεύει η ισχύς. Κι όμως, ακόμη κι αν δεν υπάρξει καμία ουσιαστική τιμωρία, το δίκτυο Επστάιν έχει ήδη επιτελέσει έναν ρόλο ανεκτίμητο: λειτουργεί σαν μαγνητικός τομογράφος του κατεστημένου. Μια καθαρή εικόνα της σύγχρονης Μητρόπολης του καπιταλισμού.

Δεν πρόκειται για έναν «διεστραμμένο εκατομμυριούχο» που έδρασε μόνος του. Πρόκειται για έναν κόμβο. Έναν μεσάζοντα. Έναν άνθρωπο-εργαλείο που κινούνταν με άνεση ανάμεσα στα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής, της οικονομίας, της ακαδημαϊκής ελίτ και της βιομηχανίας του θεάματος.

Το δίκτυο περιλαμβάνει:

• ➽ έναν εν ενεργεία και έναν πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ
• ➽ κορυφαία στελέχη της Wall Street
• ➽ διασημότητες της Ivy League
• ➽ επιχειρηματίες της Silicon Valley
• ➽ ξένους κυβερνητικούς αξιωματούχους
• ➽ Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς
• ➽ έναν influencer του κινήματος MAGA
• ➽ έναν λόγιο της άκρας αριστεράς
• ➽ μέλη ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών
• ➽ συζύγους και συντρόφους ισχυρών ανδρών
• ➽ δικηγόρους, σκηνοθέτες, celebrities

Με άλλα λόγια: όλο το φάσμα της εξουσίας. Από τη «φιλελεύθερη προοδευτικότητα» μέχρι τη συντηρητική αντίδραση. Από τη χρηματοπιστωτική ελίτ μέχρι την πολιτιστική βιομηχανία. Από την κρατική ισχύ μέχρι τη soft power των media.

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο: το σκάνδαλο Επστάιν καταρρίπτει το παραμύθι των “αντίπαλων στρατοπέδων”. Όταν πρόκειται για εξουσία, χρήμα, προνόμιο και ασυλία, οι διαχωριστικές γραμμές εξαφανίζονται. Οι «αντίπαλοι» συνυπάρχουν, συναναστρέφονται, προστατεύονται.

Η σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων δεν ήταν ένα «παράπλευρο φαινόμενο». Ήταν μέρος ενός συστήματος αμοιβαίων εξαρτήσεων, εκβιασμών, σιωπών και ανταλλαγών. Γι’ αυτό και ο Επστάιν δεν έπεσε ποτέ πραγματικά μόνος του. Και γι’ αυτό ο θάνατός του –ό,τι κι αν πιστεύει κανείς γι’ αυτόν– λειτούργησε σαν ασφαλιστική δικλείδα για πολλούς.

Η υπόθεση δεν αφορά την ηθική. Αφορά την ταξική ασυλία. Αφορά ένα καθεστώς όπου οι ισχυροί δεν είναι απλώς υπεράνω του νόμου, αλλά συνδιαμορφώνουν τον νόμο. Όπου η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά κοιτάζει προσεκτικά ποιον έχει απέναντί της.

Το δίκτυο Επστάιν δεν είναι εξαίρεση. Είναι συμπύκνωση. Είναι το πορτρέτο μιας άρχουσας τάξης που, πίσω από τις δημόσιες διακηρύξεις περί «αξιών», «δημοκρατίας» και «ηθικής», λειτουργεί με όρους κλειστής κάστας.

Και γι’ αυτό το ζήτημα δεν είναι αν κάποιοι θα μπουν φυλακή.
Το ζήτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τέτοιες υποθέσεις ως «σκάνδαλα» ή ως αυτό που πραγματικά είναι: δομικά χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας.

Γιατί όσο η Μητρόπολη παραμένει άθικτη, οι Επστάιν θα είναι αναλώσιμοι.
Το σύστημα που τους γεννά, όμως, θα συνεχίζει ατάραχο.