Η υπόθεση που έχει ξεσπάσει γύρω από τον Γιάννης Παναγόπουλος δεν είναι ένα «ατυχές επεισόδιο» ούτε μια προσωπική εκτροπή. Είναι η γυμνή αλήθεια για τον βρόμικο ρόλο της ξεπουλημένης εργατοπατερίας μέσα στο εργατικό κίνημα. Ένας ρόλος που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως ανάχωμα στους αγώνες, ως μεσάζοντας συμφερόντων, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της λαϊκής οργής.

Οι σοβαρές καταγγελίες για κακοδιαχείριση και υπεξαίρεση κονδυλίων που προορίζονταν για εργαζόμενους – χρήματα της κοινωνίας, χρήματα των ανέργων, της επισφάλειας, της ανάγκης – φωτίζουν το πραγματικό πρόσωπο ενός συνδικαλισμού γραφειοκρατικού, κρατικοδίαιτου και πλήρως αποκομμένου από τη βάση. Ενός συνδικαλισμού που δεν οργανώνει απεργίες, αλλά «προγράμματα», δεν συγκρούεται με την εργοδοσία, αλλά συνδιαλέγεται στα υπουργικά γραφεία.

Η ηγεσία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι προϊόν ενός συστήματος που μετέτρεψε το εργατικό κίνημα σε παράρτημα του κράτους και της ΕΕ, με επαγγελματίες συνδικαλιστές, θητείες χωρίς τέλος και πλήρη απουσία λογοδοσίας. Εκεί όπου οι αγώνες αντικαταστάθηκαν από επιδοτήσεις και οι συλλογικές διεκδικήσεις από «αναπτυξιακές συνέργειες».

Το σκάνδαλο δεν δυσφημεί το εργατικό κίνημα. Το αποκαλύπτει. Και ταυτόχρονα δείχνει τον δρόμο: ρήξη με την εργατοπατερία, ανασυγκρότηση από τα κάτω, ταξικός συνδικαλισμός χωρίς προστάτες και διαχειριστές. Γιατί όσο οι εργαζόμενοι αφήνουν τις τύχες τους σε μηχανισμούς που έχουν μάθει να συναλλάσσονται, τόσο τα δικαιώματά τους θα γίνονται αντικείμενο «διαχείρισης».

Η κάθαρση δεν θα έρθει από εισαγγελείς. Θα έρθει από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Και αυτή είναι η μόνη πραγματική απειλή για το σύστημα που γέννησε την εργατοπατερία.