Του Γ. Γ.

Ανασύρω από το αρχείο μου ένα περασμένο άρθρο μου -που συμπτωματικά το είχα γράψει σαν σήμερα πριν τρία χρόνια- σαν εισαγωγή στο επόμενο άρθρο που ετοιμάζομαι να γράφω και έχει σχέση με το πως μια σημερινή καθεστωτική δημοσιογραφική στήλη, του “Βηματοδότη”, επιβεβαιώνει με τον τρόπο της, την δική μας μ/λ αντίληψη για την αστική “δικαιοσύνη”.

Πριν αυτό να τονίσουμε ότι οι Αρεοπαγίτες για τους οποίους θα αναφερθούμε στο επόμενο άρθρο καθώς και στο παρακάτω ήταν αυτοί που έβαλαν το «κερασάκι» στην τούρτα της συγκάλυψης στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών με το πόρισμά του Αρειου Πάγου να βγάζει «λάδι» κυβέρνηση και μυστικές υπηρεσίες για την υπόθεση των παρακολουθήσεων πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων.

Ηταν, λοιπόν, Ιούλης του 1975, επί κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητος», του “εθνάρχη” και ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τότε ένας αστός πολιτικός που έκανε την πολιτική του διαδρομή με αιχμή τον “λόγο του ευαγγελίου”, -η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν αρεστός την κατεστημένη Θεολογία, και στην Ιεραρχία της επικρατούσας θρησκείας, επειδή ο ίδιος χαρακτήριζε «αστοχριστιανική», την στάση τους, θεωρώντας ότι έθεταν τη χριστιανική θρησκεία στην υπηρεσία της υπεράσπισης «της καθεστηκυίας τάξης»– εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους “ανώτατους δικαστές”, που συντάραξε το πολιτικό κατεστημένο της εποχής, και είχε σαν αποτέλεσμα να καταδικαστεί και να φυλακιστεί. Το όνομα του, Νίκος Ψαρουδάκης και ο πολιτικός φορέας που ήταν επικεφαλής ονομαζόταν “Χριστιανική Δημοκρατία”.

Αιτία της περιπέτειας του το πρωτοσέλιδο άρθρο του στην εφημερίδα του κόμματος του “Χριστιανική”. Είχε τίτλο «Διαρκές το δικό σας έγκλημα κύριοι αρεοπαγίτες», και υπότιτλο: «Θυσιάσατε τη δικαιοσύνη στη σκοπιμότητα: Χθες για να σώσετε την τυραννία, σήμερα για να σώσετε τους τυράννους!». Ο Νίκος Ψαρουδάκης στο πόνημα του, το οποίο περιείχε “ιερές, θεόπνευστες” ρήσεις, σχολίαζε την τότε απόφαση του Αρείου Πάγου να χαρακτηρίσει το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, ως στιγμιαίο και όχι ως διαρκές, με συνέπεια να μη λογοδοτήσουν στην αστική “δικαιοσύνη, όλοι όσοι στήριξαν από θέση εξουσίας, την δικτατορία.

Και δεν μασούσε τα λόγια του, ο χριστιανός πολιτικός. «Πολλοί από σας, στη διάρκεια της δικτατορίας, “συνετά” ανθρωπάκια για να μην χάστε τη θεσούλα σας είχατε λουφάξει στο κέλυφος σας κι είχατε μεταβάλει τη νομική σκέψη σε σοφιστεία στήριγμα της ανομίας και του εγκλήματος», έγραφε μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος στους “ανώτερους δικαστές” του Αρείου Πάγου.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τι σάλος είχε ξεσπάσει μετά την δημοσίευση του άρθρου. Η κυβέρνηση έσπευσε να εξαφανίσει την εφημερίδα και ο Νίκος Ψαρουδάκης οδηγήθηκε σε δίκη με την κατηγορία της περιύβρισης Αρχής.

Για την ιστορία να συμπληρώσουμε ότι ο εκδότης της εφημερίδας “Χριστιανική” καταδικάστηκε με εξαγοράσιμη ποινή τριών μηνών. Ο Ν. Ψαρουδάκης ωστόσο αρνήθηκε να εξαγοράσει την ποινή, λέγοντας προς τον πρόεδρο του δικαστηρίου: «Αποφασίσατε τη φυλάκιση μου, το εάν θα πληρώσω ή όχι είναι δικό μου θέμα. Εσείς με στέλνετε στη φυλακή, θα πάω, λοιπόν φυλακή!».

Και πήγε στον Κορυδαλλό. εκτίοντας την ποινή όπου έγραψε και το βιβλίο “Η φυλακή μου”, στρατευόμενος έντονα υπέρ των δικαιωμάτων των φυλακισμένων και της ανάγκης για ριζική αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος.

Οι δικαστές, λοιπόν οδήγησαν τον αντιστασιακό Ν. Ψαρουδάκη -επί χούντας είχε εξοριστεί στην Γυάρο- στην φυλακή, ενώ με απόφαση “ανώτατων δικαστών” ακόμα και “πρωθυπουργοί” της χούντας δεν δικάστηκαν καν.

Αλλαξαν, λέτε, στο παραμικρό οι σημερινοί “ανώτατοι δικαστές” που αντικατέστησαν τα “συνετά ανθρωπάκια” του Αρείου Πάγου για τα οποία μιλούσε ο Ν. Ψαρουδάκης; Θα το δούμε στο επόμενο άρθρο.