Σάββατο βράδυ. Γραφεία της εφημερίδας «Βραδυνή», οδός Αιόλου, Αθήνα.
Ο εκδότης και διευθυντής Τζώρτζης Αθανασιάδης κάθεται στο γραφείο του και παίζει τάβλι με τον φίλο του Βαγγέλη Κουρλιμπίνη, όπως συνήθιζε.
Ξαφνικά μπαίνει ένας άγνωστος. Τρεις ψυχρές σφαίρες. Ο Αθανασιάδης πέφτει νεκρός επί τόπου. Ο δράστης βγαίνει ήρεμα, χωρίς βιασύνη, και εξαφανίζεται στο σκοτάδι. Καμία μαρτυρία. Καμία σύλληψη. Καμία πραγματική έρευνα.
Λίγες ώρες αργότερα, μια γυναίκα τηλεφωνεί στα γραφεία και αναλαμβάνει την ευθύνη εξ ονόματος της «Αντιστρατιωτικής Πάλης». Μια οργάνωση-φάντασμα που δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά, δεν είχε ιστορικό, δεν άφησε κανένα άλλο ίχνος. Ψεύτικη ανάληψη ευθύνης; Κλασική τακτική συσκότισης;
Ο Τζώρτζης Αθανασιάδης δεν ήταν ένας απλός εκδότης. Ήταν βαθιά μπλεγμένος με τον πολιτικό και επιχειρηματικό κόσμο της Μεταπολίτευσης. Η «Βραδυνή» του ήταν μέσο με ισχυρές διασυνδέσεις, οικονομικά συμφέροντα, νυχτερινή ζωή και φήμες για χρέη σε τοκογλύφους και σκοτεινά κυκλώματα. Και ξαφνικά… ο εκδότης της εκτελείται από επαγγελματίες κακοποιούς.
Οι επίσημες έρευνες μιλάνε για «τρομοκρατία». Η αριστερή οργάνωση-φάντασμα όμως βολεύει υπερβολικά. Γιατί ακριβώς τότε, στην Ελλάδα του Καραμανλή και της ανερχόμενης ΠΑΣΟΚ, οι μυστικές υπηρεσίες (ΚΥΠ και οι διάδοχοί της) έπαιζαν το δικό τους παιχνίδι. Υπόνοιες για εμπλοκή «βαθέων» κύκλων, για οικονομικούς λογαριασμούς γύρω από την εφημερίδα, για ξεκαθάρισμα με μαφιόζικα στοιχεία που ο Αθανασιάδης είχε μπλέξει.
Δεν είναι τυχαίο ότι η υπόθεση έμεινε στο σκοτάδι. Σαν και τόσες άλλες «ανεξιχνίαστες» δολοφονίες της εποχής (Ντάνος Κρυστάλλης, άλλοι δημοσιογράφοι και εκδότες), το βαθύ κράτος και το καπιταλιστικό υποσύστημα προστάτεψαν τους δικούς τους.
Ο εισαγγελέας που προσπάθησε να ψάξει βαθιά δολοφονήθηκε κι αυτός λίγο αργότερα. Οι μάρτυρες σιώπησαν. Τα αρχεία «χάθηκαν». Σήμερα, 43 χρόνια μετά, κανείς δεν έχει πληρώσει. Ούτε ο δράστης, ούτε οι ηθικοί αυτουργοί.
Το σύστημα που προστατεύει τους δολοφόνους του εξακολουθεί να λειτουργεί. Γιατί όταν το κράτος και το κεφάλαιο έχουν λογαριασμούς να ξεκαθαρίσουν, η «δικαιοσύνη» γίνεται πάντα… ανεξιχνίαστη.
0 Comments