Αν ισχύουν όσα αποκαλύπτει επώνυμα ο Στέλιος Κούλογλου και όσα περιλαμβάνονται στο αποκλειστικό ρεπορτάζ του TVXS, τότε δεν έχουμε μπροστά μας απλώς άλλο ένα επεισόδιο του σκανδάλου των υποκλοπών. Έχουμε ένα από τα πιο βαριά σκάνδαλα πολιτικής και δικαστικής διαπλοκής της Μεταπολίτευσης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτής της Intellexa και κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση του Predator, μετά την πρωτόδικη καταδίκη του σε 126 χρόνια και 8 μήνες, φέρεται να προετοιμάζει μια στρατηγική πίεσης ενόψει Εφετείου, με διαρροές μηνυμάτων από κυβερνητικούς παράγοντες και με στόχο μια ευνοϊκότερη μεταχείριση.

Αν αυτά ευσταθούν, τότε η ουσία είναι ανατριχιαστική: δεν μιλάμε για έναν κατηγορούμενο που ετοιμάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για έναν άνθρωπο που εμφανίζεται να παζαρεύει τη σιωπή του. Το μήνυμα που βγαίνει είναι ωμό: «αν πέσω στα μαλακά, δεν μιλάω· αν όχι, αρχίζω να δίνω στοιχεία». Και όταν ένας καταδικασμένος για μια τόσο σκοτεινή υπόθεση φαίνεται να διαπραγματεύεται με το ίδιο το πολιτικό σύστημα που καταγγέλλεται ότι αξιοποίησε το Predator, τότε η έννοια της “ανεξάρτητης Δικαιοσύνης” δέχεται συντριπτικό πλήγμα.

Το TVXS γράφει ότι ο Ντίλιαν φέρεται να σκοπεύει να δώσει στη δημοσιότητα μηνύματα από κυβερνητικούς παράγοντες, αρχικά χωρίς ονόματα, και ότι προσδοκά εγγυήσεις για πιο ήπια αντιμετώπιση στο Εφετείο.

Η κυβέρνηση, από τη μία, δηλώνει δημοσίως ότι δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. Από την άλλη, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, εξετάζονται πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις ώστε να «ελεγχθεί» ο Ντίλιαν και να αποτραπεί μια ανεξέλεγκτη αποκάλυψη στοιχείων. Αν όντως βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοιο παρασκήνιο, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο θεσμικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς μια υπόθεση ποινικής δικαιοσύνης, αλλά ένα παζάρι ανάμεσα σε επιχειρηματικά, κρατικά και κυβερνητικά κέντρα πάνω στην ίδια την απονομή της αστικής δικαιοσύνης. (Δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά θα είναι η πρώτη φορά που παίρνει τέτοιες ολοφάνερες διαστάσεις και ο εκβιασμός είναι βασικός παράγοντας απόδωσης αστικής “δικαιοσύνης”)

Αυτό είναι και το σημείο όπου καταρρέει όλο το αστικό αφήγημα περί «διάκρισης των εξουσιών». Γιατί όταν ο κατηγορούμενος μιας υπόθεσης τέτοιας βαρύτητας εμφανίζεται να συνομιλεί, άμεσα ή έμμεσα, με το κυβερνητικό σύστημα για το πώς θα διαχειριστεί την ποινική του μεταχείριση, τότε η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητη εξουσία. Λειτουργεί ως κρίκος μιας συνολικής κρατικής διαχείρισης. Και αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό πρόσωπο του αστικού κράτους: ενιαία εξουσία, πολλαπλά προσωπεία, κοινός στόχος η προστασία των ισχυρών και των μηχανισμών τους.

Η ίδια η υπόθεση Predator έχει ήδη δείξει το βάθος του συστιμικού σαπίσματος. Διεθνή και ελληνικά ρεπορτάζ έχουν καταγράψει ότι το λογισμικό συνδέθηκε με παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων προσώπων, ενώ η πρόσφατη καταδίκη των τεσσάρων προσώπων της Intellexa θεωρήθηκε κομβική εξέλιξη, ξανανοίγοντας και δείνοντας άλλες διαστάσεις στην υπόθεση.

Το κρίσιμο λοιπόν δεν είναι να περιμένουμε παθητικά τι θα γίνει στο Εφετείο. Το κρίσιμο είναι να ειπωθούν όλα. Να βγουν όλα τα ονόματα. Να αποκαλυφθεί ποιοι έδιναν εντολές, ποιοι διακινούσαν το spyware, ποιοι το αξιοποίησαν, ποιοι κάλυψαν το κύκλωμα και ποιοι σήμερα θέλουν να κουκουλώσουν την υπόθεση με μια «βολική» δικαστική κατάληξη. Κάτι δύσκολο για να μην πούμε απίστευτο.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι απλώς ένα ακόμη σκάνδαλο. Είναι η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία σε αυτόν τον τόπο: κυβέρνηση, μηχανισμοί ασφαλείας, επιχειρηματικά συμφέροντα και δικαστικό σύστημα μπλεγμένα σε ένα ενιαίο πλέγμα προστασίας και αλληλοκάλυψης. Αν οι αποκαλύψεις που αναφέρει η ιστοσελίδα tvxs επιβεβαιωθούν που είναι και το πιθανότερο -άσχετα αν το δημοσίευμα το θεωρεί δύσκολο- , τότε το Εφετείο θα κληθεί να επικυρώσει έναν συσχετισμό δύναμης που θα έχει ήδη διαμορφωθεί στο παρασκήνιο.

 Το δράμα είναι ότι η κοινωνία ανέχεται τη μαφιοζοποίηση της πολιτικής ζωής.