Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σήμερα το Documento έχει στο πρωτοσέλιδο του τον ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Τσιόδρα, παρουσιάζοντάς τον ως «τον βουλευτή που αγαπάει τη Louis Vuitton». Πέρα από τις τσάντες και τα πολυτελή αξεσουάρ, όμως, υπάρχει μια άλλη πλευρά που αξίζει να θυμηθούμε: το αριστερό του παρελθόν και η ταχύτατη μεταμόρφωσή του.

Ο Τσιόδρας ήταν ενεργό στέλεχος της ΚΝΕ στη δεκαετία του ’80. Ως φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στη Νομική Αθηνών έφτασε μέχρι το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ και διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών του Τμήματός του. Το 1989, στην εποχή της μεγάλης κρίσης και διάσπασης της Αριστεράς λόγω της συγκυβέρνησης Συνασπισμού-ΝΔ, αποχώρησε από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, καταγγέλλοντας το ΚΚΕ, που συμμετείχε τότε στον Συνασπισμό, για δεξιά παρέκκλιση.

Ακριβώς τότε ξεκινάει και η δημοσιογραφική του καριέρα (Flash, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Mega), καλύπτοντας πάντα το ρεπορτάζ της ΝΔ. Στα επίσημα βιογραφικά του σήμερα δεν υπάρχει ούτε λέξη για τη θητεία του στην ΚΝΕ. Το παρελθόν του έχει «σβηστεί» με επιμέλεια. Ο ίδιος το έχει αποκηρύξει ενεργά  εδώ και χρόνια, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε μεγάλα επιχειρηματικά ονόματα (Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης κ.ά.).

Από εκεί και μετά η πορεία του ήταν ευθεία: διευθυντής Γραφείου Τύπου του Λουκά Παπαδήμου στην κυβέρνηση-μαριονέτα των δανειστών, κυβερνητικός εκπρόσωπος στην υπηρεσιακή Πικραμμένου, εκπρόσωπος Τύπου του Ποταμιού και τελικά διευθυντής Γραφείου Τύπου του Κυριάκου Μητσοτάκη (2019-2024). Σήμερα είναι ευρωβουλευτής ΝΔ.

Άθλιο κατάντημα.

Το να φτάνεις από το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ να στελεχώνεις τη «δύναμη κρούσης» της επικοινωνιακής πολιτικής μιας δοτής κατοχικής κυβέρνησης και να γίνεσαι έμπιστος του Μητσοτάκη δεν είναι «πολιτική ωρίμανση». Είναι κλασική αφομοίωση από το αστικό σύστημα.

Και ενώ ο Τσιόδρας προσπάθησε να σβήσει το παρελθόν του, ο Τάκης Θεοδωρικάκος (σήμερα υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη) ακολούθησε ακριβώς την αντίθετη τακτική: το εκμεταλλεύτηκε.

Σεπτέμβρης 1989. Σχεδόν ολόκληρο το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον Γραμματέα Γιώργο Γράψα, διαφωνεί ανοιχτά με την απόφαση του ΚΚΕ για συγκυβέρνηση με τη Δεξιά. Η διάσπαση είναι πλέον γεγονός. Το ΚΚΕ οργανώνει συνέδριο-παρωδία (5ο Συνέδριο ΚΝΕ, Γενάρης 1990) για να ελέγξει ξανά την οργάνωση.

Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου Δημήτρης Γόντικας (με καθοριστική συμβολή του Μίμη Ανδρουλάκη) επιβάλλει ως νέο Γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου τον Τάκη Θεοδωρικάκο – έναν νεαρό που μέχρι τότε δεν ξεχώριζε ιδιαίτερα.Το μόνο «προσόν» που επικαλέστηκε ο Γόντικας ήταν οι αγωνιστικές, ηρωικές οικογενειακές καταβολές του. Και αυτό είναι αλήθεια.Ο πατέρας του, Δημήτρης Θεοδωρικάκος, οργανώθηκε από παιδάκι στην ΟΚΝΕ, έδρασε ως ΕΠΟΝίτης, υπήρξε αντάρτης του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, γνώρισε φυλακές, εξορίες και διώξεις μέχρι και τη χούντα. Η μητέρα του, Αλεξάνδρα Βλάσση-Θεοδωρικάκου, μαχήτρια του ΔΣΕ από 17 χρονών, πολέμησε ενταγμένη στο τάγμα του Κρόνου και ακολούθησε την ίδια σκληρή μοίρα χιλιάδων μαχητών και μαχητριών.

Οι γονείς του έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά τους στο πάνθεον των ηρώων της εργατικής τάξης και παρέμειναν πιστοί μέχρι τέλους. Ο γιος τους όμως χρησιμοποίησε ακριβώς αυτό το ηθικό κεφάλαιο ως εφαλτήριο για να ανέβει γρήγορα στην ηγεσία της ΚΝΕ μετά τη διάσπαση, και στη συνέχεια να το μετατρέψει σε πολιτικό νόμισμα για τη μακρά του πορεία: από το ΚΚΕ στον ΣΥΝ, στο ΠΑΣΟΚ και τελικά στην ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δύο διαφορετικές τακτικές, ίδιο αποτέλεσμα. Το αστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα ξέρει πολύ καλά να απορροφά, να μετατρέπει και να χρησιμοποιεί ό,τι μπορεί να του φανεί χρήσιμο. Είτε σβήνοντας το παρελθόν (Τσιόδρας), είτε εκμεταλλευόμενο την ηρωική οικογενειακή ιστορία (Θεοδωρικάκος), το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: πρώην στελέχη της Αριστεράς μετατρέπονται σε ακριβοπληρωμένα στελέχη των αστικών ΜΜΕ ή σε πιστά όργανα της ΝΔ.

Το τίμημα; Η πολιτική τους αξιοπρέπεια.