Γράφει ο Συνεργάτης

Η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο κλιμακώνεται με ταχύτητα που θυμίζει προπολεμικές περιόδους, και τα γεγονότα των τελευταίων ωρών δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.

Οι IDF συνεχίζουν το σφυροκόπημα του Ιράν και του Λιβάνου ενώ πληθαίνουν τα σενάρια για αμερικανική χερσαία επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν. Ταυτόχρονα η επίθεση με ιρανικό drone στο πλήρως φορτωμένο κουβεϊτιανό VLCC Al-Salmi, αγκυροβολημένο στην καρδιά του λιμανιού του Ντουμπάι, αποτελεί μια ποιοτική αναβάθμιση της έντασης. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμα «επεισόδιο» στη μακρά αλυσίδα συγκρούσεων της περιοχής, αλλά για ένα χτύπημα με σαφή στόχευση: την παγκόσμια ενεργειακή αρτηρία.

Με περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου στις δεξαμενές του, το συγκεκριμένο τάνκερ δεν ήταν απλώς ένα πλοίο — ήταν ένας κινούμενος κρίκος της διεθνούς οικονομίας. Η φωτιά και οι ζημιές στο κύτος δεν απειλούν μόνο ένα φορτίο, αλλά υπογραμμίζουν πόσο εύθραυστο είναι το σύστημα πάνω στο οποίο στηρίζεται η παγκόσμια αγορά ενέργειας.

Το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα απέδωσαν ευθέως την επίθεση στο Ιράν, ενώ ταυτόχρονα πολλαπλασιάζονται οι αναφορές για ευρύτερα πλήγματα με drones και πυραύλους σε χώρες του Κόλπου, από τη Σαουδική Αραβία έως το Μπαχρέιν και το Κατάρ. Η σύγκρουση, που ξεκίνησε με επίκεντρο το Ισραήλ, φαίνεται πλέον να ξεφεύγει από τα γεωγραφικά της όρια και να μετατρέπεται σε περιφερειακή ανάφλεξη.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η επίσημη προειδοποίηση των Φρουρών της Επανάστασης, σύμφωνα με την οποία από την 1η Απρίλη δεκάδες αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες χαρακτηρίζονται «νόμιμοι στόχοι». Η λίστα περιλαμβάνει κολοσσούς της τεχνολογίας, της αεροναυπηγικής και του χρηματοπιστωτικού τομέα, ενώ συνοδεύεται από κάλεσμα απομάκρυνσης των εργαζομένων τους από την περιοχή. Πρόκειται για μια ευθεία απειλή που μεταφέρει τη σύγκρουση από το στρατιωτικό επίπεδο στην καρδιά της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: αν δεχθεί πλήγματα στην ηγεσία της, θα απαντήσει χτυπώντας τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα των αντιπάλων της. Μια τέτοια εξέλιξη εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή αλλά και για την παγκόσμια σταθερότητα.

Την ίδια στιγμή, η ρητορική από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μοιάζει να κινείται σε διαφορετικό σύμπαν. Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναλαμβάνει ότι οι ΗΠΑ έχουν «σχεδόν ολοκληρωτικά καταστρέψει» το Ιράν — μια δήλωση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα που διαμορφώνεται επί του πεδίου. Αντί για «καταστροφή», αυτό που παρακολουθούμε είναι μια επικίνδυνη κλιμάκωση, με το Ιράν να διατηρεί την ικανότητα να πλήττει κρίσιμες υποδομές και να απειλεί την παγκόσμια οικονομία.

Οι συνεχείς συναγερμοί, τα βίντεο καταστροφών και η διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας στην περιοχή δεν είναι απλώς εικόνες πολέμου — είναι προειδοποιήσεις για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Όταν το πετρέλαιο, οι θαλάσσιες μεταφορές και οι πολυεθνικές εταιρείες μπαίνουν στο στόχαστρο, η σύγκρουση παύει να είναι «τοπική».

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η κρίση θα κλιμακωθεί, αλλά πόσο μακριά μπορεί να φτάσει — και ποιος θα πληρώσει το τίμημα.