«Η κατηγορία τελεί υπό μια διαρκή «μετάλλαξη», προσαρμοζόμενη κάθε φορά στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα πραγματικά περιστατικά».

Πηγή: Γιάννης Τσακαρισιάνος – Documento

«Υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ της αντικειμενικής πραγματικότητας με το δίκιο του διώκτη». Με αυτή τη φράση ο Νίκος Ρωμανός έδωσε το πολιτικό και νομικό στίγμα της σημερινής συνεδρίασης, περιγράφοντας μια διαδικασία όπου το αφήγημα των διωκτικών αρχών μοιάζει να αναδιαμορφώνεται διαρκώς για να υπηρετήσει την προειλημμένη απόφαση περί ενοχής. Ο κατηγορούμενος υπογράμμισε πως από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του η κατηγορία τελεί υπό μια διαρκή «μετάλλαξη», προσαρμοζόμενη κάθε φορά στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα πραγματικά περιστατικά. Αυτή η καταγγελία για τη διολίσθηση της Δικαιοσύνης σε πολιτική σκοπιμότητα αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της σημερινής δικασίμου που αποκάλυψε τις βαθιές ρωγμές στο οικοδόμημα της Αντιτρομοκρατικής.

Η δίκη συνεχίστηκε σε ένα περιβάλλον που θυμίζει έντονα καφκικό σενάριο, με την περιβόητη πλαστική σακούλα «Sanitas» να παραμένει το «πρόσωπο» της υπόθεσης. Σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική, η εν λόγω σακούλα κατάφερε να βγει ανέπαφη από μια ισχυρότατη έκρηξη που ισοπέδωσε ένα ολόκληρο διαμέρισμα, διασώζοντας δύο δακτυλικά αποτυπώματα. Ωστόσο, η συνήγορος του Νίκου Ρωμανού Λίλα Ραγκούση εξαπέλυσε δριμεία επίθεση στην αξιοπιστία αυτού του ευρήματος, τονίζοντας πως δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία του αποτυπώματος πάνω στη σακούλα, ούτε καν του σημείου εντοπισμού του. Πρόκειται για ένα στοιχείο-φάντασμα που το δικαστήριο αδυνατεί να επανεξετάσει, καθώς δεν εισφέρθηκε ποτέ με τον προβλεπόμενο τρόπο στη δικογραφία.

Το παράδοξο εντείνεται από τη στάση του Δικαστικού Συμβουλίου, το οποίο, σύμφωνα με την πλευρά των συνηγόρων του Νίκου Ρωμανού, όταν αποκαλύφθηκε πως στη σακούλα υπήρχαν και άλλα, άγνωστα αποτυπώματα, απλώς προσάρμοσε το σκεπτικό του, υποστηρίζοντας αυθαίρετα πως και αυτά θα μπορούσαν να ανήκουν στους ίδιους τους κατηγορούμενους. Η στάση αυτή του δικαστικού συμβουλίου είναι απροκάλυπτη τεκμηρίωση όσων τόνισε ο Νίκος Ρωμανός στο σχόλιο του. Πρακτικά η Δικαιοσύνη στην εν λόγω περίπτωση επιλέγει να οχυρώνεται πίσω από αμφισβητούμενα αποτυπώματα σε σακούλες απορριμμάτων, αγνοώντας τις εισαγγελικές προτάσεις για αποφυλάκιση, με τη διαδικασία να έχει πάψει εδώ και καιρό να μοιάζει αυστηρά νομική.

«Κρίσεις» που φτιάχνουν αφήγημα

Παράλληλα, η συνήγορος της κατηγορουμένης Δ.Ζ. Άννυ Παπαρούσου ανέδειξε την προβληματική εμπλοκή της Αντιτρομοκρατικής (ΔΑΕΕΒ) σε πεδία που δεν της αναλογούν. Αντί για μια αποστασιοποιημένη τεχνική έκθεση από την αρμόδια Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, το δικαστήριο καλείται να αξιολογήσει κείμενα γεμάτα υποκειμενικές κρίσεις αστυνομικών οργάνων.

Η υπεράσπιση κατήγγειλε πως οι αστυνομικοί λειτουργούν σχεδόν ως «κριτικοί τέχνης», ερμηνεύοντας φωτογραφίες και αποδίδοντας «κινήσεις που παραπέμπουν σε καθαρισμό του σημείου» στην κατηγορούμενη, σε μια προφανή προσπάθεια οικοδόμησης ενός επικοινωνιακού αφηγήματος περί τρομοκρατίας.

Η εικόνα της υπόθεσης συμπληρώνεται από τις ιατροδικαστικές και βαλλιστικές εκθέσεις, οι οποίες φαίνεται να αποδυναμώνουν περαιτέρω το κατηγορητήριο. Η έκθεση του ιατροδικαστή Ντιλέρνια για την κατηγορούμενη Μαριάννα Μανουρά καταγράφει βαριές σωματικές βλάβες και πολλαπλές εκχυμώσεις, ενώ ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο, που οι συνήγοροί της Κώστας Παπαδάκης και Θανάσης Καμπαγιαννης ζήτησαν να αναγνωστούν από το τριμελές Εφετείο κακουργημάτων, τονίζει πως η Διεύθυνση Όπλων αποφάνθηκε πως δεν προέκυψε καμία ταύτιση στα δύο όπλα που βρέθηκαν στο χώρο του διαμερίσματος στην οδό Αρκαδίας.

Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό σκέλος της υπόθεσης αναδεικνύει το μέγεθος του κυβερνητικού εμπαιγμού απέναντι στους ενοίκους της πολυκατοικίας. Παρά τις πρωθυπουργικές υποσχέσεις για αποκατάσταση εντός 18 μηνών, η κατάσταση παραμένει στάσιμη στον 17ο μήνα. Οι κάτοικοι περιγράφουν μια ιδιότυπη ομηρία σε ένα κτίριο υπό διαρκή επιτήρηση, με τις δεσμεύσεις για αποζημιώσεις να παραμένουν κενό γράμμα. Η σημερινή διαδικασία κατέστησε σαφές ότι η σύγκρουση μεταξύ της «αντικειμενικής πραγματικότητας» και των μεθοδεύσεων της δίωξης θα αποτελέσει το κρίσιμο διακύβευμα μέχρι το τέλος της δίκης.