ΑΡΘΡΟ ΑΠΟΨΗΣ

Πηγή: Από την Σπίθα στην Φλόγα

✍️Γράφει ο Sverdlov

Η ιστορία γράφεται από τους παρόντες.
2008-2019.

Στο πλαίσιο του διαλόγου, ως μέλος της ΛΑΔ και του Ηλέκτρα Αποστόλου.

Διαβάζω διάφορα σχόλια στα άρθρα και νιώθω έναν δογματισμό να διαπερνάει την ατμόσφαιρα, σε σχέση με το ζήτημα των αναρχικών γενικά και αόριστα:
‘Με τους αναρχικούς τα σπάσαμε στην 1η Διεθνή.’
‘Τα σπάσαμε στον Ισπανικό Εμφύλιο. ‘
‘Έχουν τυχοδιωκτική δράση. ‘

Για το ιδεολογικό μέτωπο των λενινιστών απέναντι στους αναρχικούς, προσωπικά καλύπτομαι από το Κράτος και Επανάσταση του Ι.Β. Λένιν και το Αναρχισμός και Σοσιαλισμός του Ι.Β Στάλιν.

Αλλά για μισό λεπτό… Με την ‘αριστερή ή δεξιά ‘ σοσιαλδημοκρατία δεν τα σπάσαμε στην Γερμανία;
Μας έπνιξαν η όχι στο αίμα;

Με τους τροτσκιστές δεν τα σπάσαμε μέσα στο ΚΚΣΕ και συνολικά κατά την διάρκεια της αντιφασιστικής νίκης των λαών και την περίοδο της ανάπτυξης των αντιφασιστικών μετώπων – ανταρτικών υπό τριτοδιεθνιστική κομμουνιστική καθοδήγηση;

Αν λοιπόν λειτουργήσουμε με κάποιου είδους δόγμα, πρέπει να είμαστε αντί στα πάντα, στην τελική ανάλυση οι αναρχικοί τακτικοί σύμμαχοι υπήρξαν έπειτα από την 1η Διεθνή με τους Κομμουνιστές, όχι πολιτικά υποκείμενα που παρήχθησαν μέσα στους κόλπους των Κομμουνιστικών Κομμάτων, σωστά;
6 Δεκεμβρίου 2008.

Στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου εκτελείται ο αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
Ο αναρχικός – αντιεξουσιαστικός χώρος περισσότερο ως κοινωνικό ρεύμα και λιγότερο ως πολιτικός χώρος καλύπτει πολιτικά και επιχειρησιακά την κοινωνική εξέγερση με τα βαθιά ταξικά νεολαιίστικα χαρακτηριστικά.
Δυναμώνει πολιτικά και οργανωτικά στα μέτρα του δυνατού και της εποχής.
Εμείς κομματικά και πολιτικά άστεγοι, βρισκόμαστε μέσα στις καταλήψεις, στα κέντρα Αγώνα, στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις.
Γιατί ο αναρχικός χώρος δυνάμωσε;
Δεν κρύφτηκε πίσω από ‘τζαμαρίες‘ ούτε από μια γενική και αόριστη καταδίκης της βίας – που και καλά θα την ασκούσε κάποιος καλύτερα χωρίς βέβαια να συμμετέχει στην εξέγερση.

Η ορθή κομμουνιστική αυτοκριτική για την γέννηση του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα και ειδικά για την ενδυνάμωση του το 2008 είναι η απώλεια των επαναστατικών χαρακτηριστικών του κομμουνιστικού κινήματος και του Κόμματος του.

Που χτίσαμε το dna μας;
Αν όχι με αμέτρητες συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις, δοκιμασίες;
Αν όχι με τις λίγες εκατοντάδες που συγκρούστηκαν με τα τραίνα που μετέφεραν τους φασίστες της 3Ε;
Κάποιοι θα πουν ότι χαϊδεύω τα αυτιά της αναρχίας….
Εγώ θα πω πως χαϊδεύω τα αυτιά της πραγματικότητας.

2013-2019.
Αφήνω στην άκρη το 2009-2012, πάμε στην περίοδο 2013-2019.
Μετά την παρακρατική δολοφονία του αγωνιστή μουσικού Παύλου Φύσσα, μέσα στην μαχητική πτέρυγα του αντιφασιστικού κινήματος αλλά και συνολικότερα, αναδύεται ένα νέο ανταγωνιστικό πολιτικό υποκείμενο.
Ένα πολιτικό υποκείμενο που μπουχτισε από τον αυθορμητισμό και την έλλειψη πολλές φορές σχεδίου και ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης και αρχίζει να φτιάχνει το δικό του μονοπάτι.

Υπήρξα μέλος τόσο στο Αντιφασιστικό Αντιεξουσιαστικό Στέκι Δίστομο όσο και στην Κόκκινη Γραμμή- Ομάδα για την Εργατική Αντεπίθεση.
Πάμε να δούμε αυτό το ανταγωνιστικό υποκείμενο και τα αποτελέσματα του, στο πλαίσιο της μετωπικής συνεργασίας και κοινής δράσης κομμουνιστών και αναρχικών.

Αντιφασιστικό Αντιεξουσιαστικό Στέκι Δίστομο
Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 2014 ως πρωτοβουλία της Αναρχικής Ομάδας Ρουβίκωνα και ως καρπός των αντιφασιστικών μοτοπορειών και μετώπων του προηγούμενου διαστήματος.
Μέσα βρεθήκαμε κομμουνιστές, αναρχικοί, αντιφασίστες οπαδοί, αντιφασίστες και αντιφασίστριες.
Συμμετείχαν στο Δίστομο και οι οργανώσεις της Κόκκινης Γραμμής (2016-2019)και της Λαϊκής Αντιφασιστικής Δράσης (2019 ως το τέλος- Ιούνιος 2020).
Αποτελέσματα σε πολιτικό οργανωτικό επίπεδο:

Στόχος του Διστόμου: Το τσάκισμα της φασιστικής παρακρατικής επιρροής- παρέμβασης στον Άγιο Παντελεήμονα, το άνοιγμα μιας λογικής μετωπικής αντιφασιστικής οργάνωσης σε Αττική και Πανελλαδική εμβέλεια.
Στον Άγιο Παντελεήμονα σύντροφοι και συναγωνιστές ομοϊδεάτες κομμουνιστές δεν είχατε οργανωμένη παρέμβαση.
Από τους αγώνες της Βίλλα Αμαλίας μέχρι τους αγώνες του Διστόμου δεν διεμβολισατε ουδέποτε την ηγεμονία ανασυγκρότησης του παρακράτους μέσα από φασιστικές επιτροπές κατοίκων αλλά και της απαγορευσης της πρόσβασης στις κούνιες για τα παιδιά των μεταναστών – μεταναστριών εργατών που δεχονταν καθημερινά παρακρατικές επιθεσεις.
Κάτι ‘συναυλίες‘ με πρώτη μούρη τον υπεραπσιστή του FSA και μέχρι εκεί.

Πάμε να δούμε τι πέτυχε το Δίστομο ως ανάδυση ενός νέου- για εκείνη την εποχή – ανταγωνιστικού χώρου μετωπικής σύμπραξης κομμουνιστών και αναρχικών…
Αρχικά άνοιξε γραφεία στην ευρύτερη περιοχή ( οδός Αλκιβιάδου στην αρχή και έπειτα οδό Υγείας).
Έπειτα έκανε μαζική και οργανωμένη παρέμβαση στα γραφεία της Χ.Α. στον σταθμό Λαρίσης με κυβέρνηση Σαμαρά και 37 συλλήψεις.
Η κίνηση αυτή έσπασε πανελλαδικά τον τσαμπουκα του παρακράτους και των ‘άτρωτων’ χαρακτηριστικών των γραφείων τους.
Αποτέλεσε ένα σινιάλο και για την Πανελλαδική Εφόρμηση κομμουνιστών – αναρχικών και αντιφασιστών στα γραφεία της παρακρατικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής και τα αλλεπάλληλα λουκέτα που μπήκαν.

Απαγόρευσε κάθε απόπειρα οργανωμένης συγκέντρωσης στον Άγιο Παντελεήμονα από την μεριά του φασιστικού παρακράτους. (Κόπηκαν οι προεκλογικές συγκεντρώσεις της Χ.Α. εκεί).
Τον Αύγουστο του 2016 ανοίγει γραφεία η Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση (ΛΕΠΕΝ), μαγαζί του παρακρατικού Χρήστου Ρήγα.
Τα γραφεία έκλεισαν μέσα σε περίπου 45-50 ημέρες και έπειτα το Δίστομο άνοιξε νέα γραφεία στην ίδια οδό ( οδός Υγείας).
Στα Δευτέρα εγκαίνια του Διστόμου ( Μάρτιος 2017) σηκώθηκε η σημαία της αντιφασιστικής Νίκης των λαών από την μια μεριά και το αλφάδι από την άλλη μεριά.
Ενότητα στην δράση, όχι στην θεωρία.
Ενότητα στον σκοπό.
Στο Δίστομο επίσης σηκώθηκε πανό αλληλεγγύης στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπας και στον Αλεξαντρ Ζαχρατσενκο.

Για να μην τα πολύ λογώ, ακόμη και όταν το Δίστομο ολοκλήρωσε τον πολιτικό του σκοπό και τα γραφεία της Χρυσής Αυγής έκλεισαν και στον Σταθμό Λαρίσης από την δράση του αντιφασιστικού κινήματος, ακόμη και τότε, η παύση της λειτουργίας του τον Ιούνιο του 2020 έγινε με σεβασμό ανάμεσα σε δύο συλλογικότητες αλλά και πολιτικά ρεύματα που ήθελαν να δώσουν έμφαση σε νέα πολιτικά περιεχόμενα και υποκείμενα.
Πείτε μας λοιπόν, σύντροφοι και συντρόφισσες με αναφορά στο Κομμουνιστικό Κίνημα…

Επειδή η θεωρία δοκιμάζεται στην πράξη για να γεννήσει νέα θεωρία, αυτή η σύμπραξη κομμουνιστών και αναρχικών πέτυχε τον μονοθεματικό σκοπό της;
Διαμόρφωσε νέο ανταγωνιστικό πολιτικό υποκείμενο, και με κομμουνιστικό προσανατολισμό;
Έδωσε μια νίκη – κατάκτηση για ολόκληρο το εργατικό λαϊκό κίνημα;
Απέδειξε στην πράξη πως το ‘παλιό’ ( λογική του Μετώπου) μπορεί να προσφέρει νίκες στο σήμερα σε μικρομοριακό επίπεδο.

Διαφωτίστε μας, αλλά αν όχι εμάς, τους αναγνώστες, πείτε μας κάτι καλύτερο που έγινε στο μαζικό αντιφασιστικό κίνημα την περίοδο 2014-2020 με όρους αποτελεσματικότητας και χωρίς να υποτιμούμε καθόλου τις άλλες τάσεις ανταγωνιστικού πολιτικού υποκειμένου που υπήρξαν και έδωσαν τα δικά τους αποτελέσματα…
Στο συγκεκριμένο σημείο να πω πως δεν έχω αναφέρει ούτε τα μισά….

Υ.Γ. 1 Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους μικρούς μετανάστες της πλατείας να πανηγυρίζουν όταν άνοιξαν οι κούνιες που είχε κλείσει η Χρυσή Αυγή και ο Καμίνης το είχε νομιμοποιήσει.

Υ.Γ. 2 Δεν θα ξεχάσω την απορία των μελών του ΚΚΕ όταν οργάνωναν την πρώτη προεκλογική συγκέντρωση το 2019 – μετά από χρόνια – στον Άγιο Παντελεήμονα και έβλεπαν τα συνθήματα – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΛΓΑ ΣΦΥΡΙ ΔΡΕΠΑΝΙ ΚΑΙ 227.

Για την Κόκκινη Γραμμή – Ομάδα για την Εργατική Αντεπίθεση.

Η Κόκκινη Γραμμή – Ομάδα για την Εργατική Αντεπίθεση αποτέλεσε την πρώτη , κατά την γνώμη μου, απόπειρα συγκρότησης ΜΛ μαχητικής οργάνωσης στο ανταγωνιστικό κίνημα με όψεις τριτοδιεθνιστικής πολιτικής κατεύθυνσης.
Προέκυψε από τα πιο γνήσια και γόνιμα στοιχεία του ανταγωνιστικού και αντιφασιστικού κινήματος.
Εγώ τους βρήκα οργανωτικά τον Αύγουστο του 2015, πολιτικά αρκετά νωρίτερα.

Σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής:
Αντιιμπεριαλιστικό:
Περάσαμε μαζί το καυτό πρώτο 6 μήνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Η Κόκκινη Γραμμή, από κοινού με άλλες δυνάμεις του ανταγωνισμού και της αναρχίας-αντιεξουσιας, συλλογικότητες αναρχικών και κομμουνιστών (Αναρχική Ομάδα Ρουβίκωνας, Συνέλευση Αναρχικών – Κομμουνιστών για την ταξική Αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ, κλπ), συγκρότησε την πρώτη αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση τον Μάιο του 2015, ανοίγοντας το ζήτημα του αντιιμπεριαλισμου και της εξάρτησης μέσα στον ανταγωνιστικό χώρο.

Λαμβάνει θέση με το όχι του λαού στο Δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015 και από κοινού με άλλες δυνάμεις πραγματοποιεί μαζικές διαδηλώσεις και μοτοπορίες.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με πρόσκληση στις άνω ομάδες αλλά και σε διεθνές επίπεδο, πραγματοποίησε Διεθνές Συνέδριο υπεράσπισης του αντιφασιστικού αγώνα των Λαϊκών Δημοκρατιών Ντόνετσκ Λουγκανσκ ( Κτίριο Γκίνη, Σεπτέμβριος 2015).
Πρωτοστάτησε στην μαζική και μαχητική διαδήλωση ‘υποδοχής’ του Ομπάμα τον Νοέμβριο του 2016 κρατώντας ψηλά από κοινού με άλλες δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος την σημαία του γνήσιου αντιιμπεριαλιστικού αντινατοικού κινήματος.

Υπερασπίστηκε κόντρα στις ίσες αποστάσεις την Συριακή Κυβέρνηση του Ασαντ απέναντι στην επέλαση του Ιμπεριαλισμού.
Πραγματοποίησε συγκεντρώσεις υπεράσπισης του Ντονμπας, της 9ης Μαϊου από κοινού με άλλες δυνάμεις τόσο του ανταγωνιστικού κινήματος όσο και της αριστεράς (Αναμέτρηση).

Σε επίπεδο αντιφασιστικό και δημοκρατικών λαϊκών ελευθεριών.
Υπερασπίστηκε μαζικά και δυναμικά τον αγώνα του πολιτικού κρατούμενου Νίκου Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια τον Νοέμβριο Δεκέμβριο του 2014.
Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μαχητικού αντιφασιστικού αγώνα πάντοτε με μετωπική πρακτική σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις του ανταγωνιστικού , κομμουνιστικού και αναρχικού κινήματος.
Πλαισίωσε το Αντιφασιστικό Στέκι Δίστομο πολιτικά και οργανωτικά από τον Νοέμβριο του 2016.

Στην μεγάλη και κλειστή αντιφασιστική περιπολία στην Καβάλα το καλοκαίρι του 2017 απέναντι στους παρακρατικούς μηχανισμούς υπεράσπισης του ντόπιου κεφαλαίου της Καβάλας.
Συνέβαλε τα μέγιστα στην μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση περιφρούρησης του Αγίου Παντελεήμονα απέναντι στα Μακεδονικά συλλαλητήρια ( Φεβρουάριος 2018).
Στην μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση τον Νοέμβριο του 2018 με σκοπό να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στον Σταθμό Λαρίσης.
Συνέβαλε σε πρωτοβουλίες υπεράσπισης του αγωνιστή πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα.
Συνολικά στον μαζικό λαϊκό μετωπικό και πολύμορφο μαχητικό αντιφασιστικό αγώνα.

Στο εργατικό κομμάτι.
Πρόκληση αγώνων απέναντι στις 4 εργοδοτικές δολοφονίες στα ΕΛΠΕ.
Υπεράσπιση με υλικούς όρους της Κυριακάτικης Αργίας.
Προσπάθεια να ανοίξουν τα εργατικά ζητήματα με την δημιουργία επιτροπών σε εργασιακούς χώρους ( Ζαρα).
Αγώνας και δράσεις απέναντι στις εργοδοτικές δολοφονίες ( Έβερεστ ).
Συμμετοχή στον τεράστιο λαϊκό αγώνα των Εξαρχείων απέναντι στις ναρκομαφίες από κοινού με άλλες δυνάμεις του ανταγωνιστικού, κομμουνιστικού, αναρχικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος.
Συμπαγής πάλη απέναντι στον Κοινωνικό Κανιβαλισμό και τον εκφυλισμό.
Αυτά και άλλα πολλά…

Κάποια στιγμή τα ιδεολογικά καύσιμα δεν έφτασαν.
Ναι έφταιξα και εγώ και εμείς.
Αλλά η παρακαταθήκη ήταν τεράστια.
Πλούτος ταξικής κινηματικής εμπειρίας.
Παραγωγή νέου πολιτικού υποκειμένου.
Παραγωγή νέου Μετωπικού υποκειμένου.
Παραγωγή κίνησης με νέα πολιτικά χαρακτηριστικά.
Στο επόμενο άρθρο θα απασχοληθώ με την περίοδο 2020 – 2025.
Δόγματα υπάρχουν μόνο στις θρησκείες.

Ο μαρξισμός λενινισμός δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση, εξέλιξη μέσα από την θεωρία, την πράξη και την θεωρία.

ΖΗΤΩ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ