Η εικόνα είναι αποκαλυπτική — και καθόλου τυχαία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα που αναδεικνύει σήμερα η Καθημερινή (16/4/2026), βασισμένο στον γαλλικό ιστότοπο Intelligence Online, ο Αλέξης Τσίπρας αναζωπυρώνει τις επαφές του στο Παρίσι.

Όχι με εργατικά σωματεία.
Όχι με τα μαζικά κινήματα που συγκρούστηκαν με την πολιτική Μακρόν.

Αλλά με τραπεζίτες, συμβούλους και πρόσωπα του ευρωπαϊκού κατεστημένου.

Συγκεκριμένα, συνεργάζεται με την τραπεζίτισσα Αν-Λορ Κισέλτ της Global Sovereign Advisory και τον επικοινωνιακό σύμβουλο Μαξίμ Βέρνερ.
Διατηρεί επαφές με τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ — τον ίδιο που ταύτισε την «κεντροαριστερά» με τη λιτότητα.

Παράλληλα, μέσω του «Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα», συνομιλεί με πρόσωπα όπως ο Ενρίκο Λέτα, ο Φρανσουά Ρουφέν, ο Γκαμπριέλ Ζούκμαν και ο Τομά Πικετί.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Σημαίνουν ότι ο Τσίπρας δεν επενδύει στην κοινωνία.
Επενδύει στο σύστημα.

Αντί να στηρίζεται στην εργατική τάξη και τα λαϊκά κινήματα της Γαλλίας —που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στη διάλυση των συντάξεων και την ακρίβεια— επιλέγει να χτίζει σχέσεις με τραπεζικά δίκτυα, επικοινωνιακά επιτελεία και «προοδευτικούς» τεχνοκράτες.

Αυτή είναι η πρόγευση του πολιτικού μορφώματος που ετοιμάζει.

Η πορεία είναι ξεκάθαρη.

Από τη ρητορική του 2015 πέρασε στην υπογραφή των μνημονίων.
Από εκεί, στη «θεσμική» αντιπολίτευση του ευρωπαϊκού δρόμου.
Και τώρα, στη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού ρόλου — πλήρως ενσωματωμένου στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό και πολιτικό πλαίσιο.

Η νέα του πρόταση θα είναι «προοδευτική» στα λόγια.
Αλλά στην πράξη θα αποτελεί άλλη μία εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού.