Σαν σήμερα, πριν από 94 χρόνια, το φτωχό αγροτικό Μεταλλικό του Κιλκίς έγραφε μια από τις πιο λαμπρές και αιματοβαμμένες σελίδες της ταξικής πάλης στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου.Η 19η Απριλίου είχε οριστεί από την ΟΚΝΕ ως Πανελλαδική Μέρα Δράσης κατά του Φασισμού. Σε όλη τη χώρα, οι κομμουνιστές, οι νεολαίοι και οι φτωχοί αγρότες κινητοποιούνταν ενάντια στην αυξανόμενη κρατική τρομοκρατία, το «Ιδιώνυμο» και την καταστολή που ασκούσε η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Στο Μεταλλικό, ένα από τα πιο «κόκκινα» χωριά της Μακεδονίας, οι κάτοικοι – πρόσφυγες, φτωχοί αγρότες και εργάτες γης – τα ξημερώματα της 19ης Απριλίου 1932 αντίκρισαν δυνάμεις της Χωροφυλακής και του στρατού, με επικεφαλής τον μοίραρχο Λεμονή και τον υπομοίραρχο Καζαντζή, να περικυκλώνουν το χωριό και εισβάλουν στο σπίτι του κομμουνιστή Μ. Αλμετίδη, και να συλλαμβάνουν αυθαίρετα τα αδέλφια Θεόδωρο και Στέφανο Αλμετίδη.
Οι φτωχοί χωρικοί – άντρες, γυναίκες και ακόμα και παιδιά – συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι διαμαρτυρόμενοι και απαιτώντας την απελευθέρωσή τους, ο μοίραρχος Λεμονής έδωσε την άγρια διαταγή:«Πυρ! Βαράτε τα σκυλιά!». Ο ίδιος πυροβόλησε πρώτος. Ο Αναστάσιος Χαραλαμπίδης, μέλος του ΚΚΕ, έπεσε νεκρός επιτόπου. Οι χωρικοί, άοπλοι, όρμησαν με πέτρες και ξύλα εναντίον των ένοπλων δυνάμεων «σαν λιοντάρια», όπως περιέγραψαν αργότερα οι ίδιες οι μαρτυρίες. Η απάντηση ήταν πυκνά, δολοφονικά πυρά.Αποτέλεσμα: - Αναστάσιος Χαραλαμπίδης σκοτώθηκε ακαριαία
- Κώστας Σοφιανίδης, στέλεχος του ΚΚΕ, τραυματίστηκε βαριά και πέθανε τρεις μέρες αργότερα στο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης
Τουλάχιστον άλλοι έξι αγωνιστές τραυματίστηκαν σοβαρά: ο Κώστας Τραντίδης (που ακρωτηριάστηκε), ο Χ. Αλμετίδης, ο νεολαίος Σ. Σοφιανίδης, ο πιονέρος Θ. Πολασίδης και άλλοι.
Οι γυναίκες του Μεταλλικού στάθηκαν μπροστά, με θάρρος και οργή, φωνάζοντας και υπερασπιζόμενες τους συγγενείς και συντρόφους τους.
Το αίμα που χύθηκε εκείνη τη μέρα δεν πήγε χαμένο. Έγινε όρκος εκδίκησης και συνέχισης του αγώνα.Το Μεταλλικό μετατράπηκε αμέσως σε σύμβολο αντίστασης.
Η 19η Απριλίου καθιερώθηκε από τους ίδιους τους κατοίκους ως επαναστατική γιορτή του χωριού, του Κιλκίς και όλης της εργαζόμενης Ελλάδας. Οι νεκροί θάφτηκαν μέσα σε κλίμα οργής και αποφασιστικότητας. Οι αγωνιστές υποσχέθηκαν ότι ο αγώνας για ψωμί, γη και ελευθερία θα συνεχιστεί αμείωτος, μέχρι την τελική νίκη της εργατικής τάξης.
0 Comments