Κάπου ανάμεσα σε πράσινα πανό, ξεθωριασμένα συνθήματα και μια υπαρξιακή κρίση που κρατάει δεκαετίες, η ΠΑΣΠ ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της. Και τι καλύτερος τρόπος για να το πετύχει από το να μπλέξει την πολιτική σημειολογία με μια δόση ιστορικής… αμνησίας;
Έτσι, με ύφος που θυμίζει περισσότερο διαφημιστικό agency παρά φοιτητική παράταξη, μας καλεί να «σπάσουμε τις 50 αποχρώσεις του κομμουνισμού». Γιατί προφανώς, το μεγαλύτερο πρόβλημα στο ΕΜΠ δεν είναι η υποχρηματοδότηση, τα ερείπια των εργαστηρίων ή η εργοδοτική ζούγκλα που περιμένει τους αποφοίτους, αλλά η… υπερβολική ποικιλία του κόκκινου.
Και μέσα σε αυτή την επιθετική αισθητική, που θα έκανε μέχρι και έναν διαφημιστή της δεκαετίας του ’90 να κοκκινίσει (όχι από ιδεολογία, αλλά από ντροπή), η ΠΑΣΠ φλερτάρει επικίνδυνα με μια ρητορική που θυμίζει άλλες εποχές. Εποχές όπου το «σπάμε» δεν ήταν σλόγκαν, αλλά καθημερινότητα – και όχι για τα likes.
Η ειρωνεία; Ότι ενώ παριστάνει τον εκσυγχρονιστή, αναπαράγει το πιο παλιό και φθαρμένο αντικομμουνιστικό τροπάριο. Αυτό που δεν πείθει πια ούτε τους ίδιους που το φωνάζουν. Γιατί, όσο κι αν προσπαθείς να βαφτίσεις το παλιό ως νέο, η μυρωδιά του ναφθαλίνης δεν κρύβεται.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι οι «50 αποχρώσεις» του κομμουνισμού, αλλά οι άπειρες αποχρώσεις της πολιτικής ένδειας. Εκεί όπου η ιδεολογία αντικαθίσταται από copy-paste συνθήματα και η ιστορία γίνεται εργαλείο marketing.
0 Comments