Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικής εκτροπής, όπως εκτίμησαν αρκετοί νομικοί. Είναι μια κατάσταση που ακυρώνει κάθε έννοια κράτους δικαίου. Και δεν πρόκειται για υπερβολή. Όπως πολύ εύστοχα σημείωσε ο νομικός Μανώλης Βελεργάκης, «οι λέξεις κουκούλωμα, συγκάλυψη, μπάζωμα είναι πλέον ανεπαρκείς». Πράγματι, οι έννοιες αυτές δεν επαρκούν για να περιγράψουν ένα σκηνικό όπου η ίδια η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης μοιάζει να λειτουργεί προληπτικά υπέρ της ατιμωρησίας.

Τα όσα αποκαλύπτονται πλέον δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Ο συνήγορος θυμάτων των υποκλοπών Ζαχαρίας Κεσσές κατήγγειλε ότι είχε ενημερώσει εγκαίρως την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου για την πρόθεσή έξι ατόμων να καταθέσουν νέες μηνύσεις, συνοδευόμενες μάλιστα από κρίσιμα, ευαίσθητα έγγραφα που δεν περιλαμβάνονται καν στη δικογραφία. Δηλαδή, νέα στοιχεία που θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία της υπόθεσης.

Και τι ακολούθησε; Την αμέσως επόμενη εργάσιμη ημέρα, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας έσπευσε να αρχειοθετήσει την υπόθεση. Όχι μετά από εξαντλητική διερεύνηση των νέων δεδομένων, αλλά πριν αυτά καν κατατεθούν. Η χρονική αλληλουχία δεν είναι απλώς ύποπτη — είναι κραυγαλέα. Η μεθόδευση βγάζει μάτι.

Σαν να μην έφτανε αυτό, σήμερα, η δημοσιογράφος Ελίζα Τριανταφύλλου έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ. Με δημόσια τοποθέτησή της αποκαλύπτει ότι πρόσωπο που ενδεχομένως θα βρισκόταν αντιμέτωπο με σοβαρές κατηγορίες εμφανιζόταν απολύτως βέβαιο πως δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη. Δεν είχε καν φροντίσει να βρει δικηγόρο. Γιατί; Γιατί «ήξερε». Και τελικά αποδείχθηκε ότι είχε λόγο να ξέρει.

Να θυμίσουμε ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα σύγκρουσης ρόλων: ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ως επιβλέπων την ΕΥΠ, είχε υπογράψει άρσεις απορρήτου που σχετίζονται με θύματα του Predator, μεταξύ αυτών και ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης. Και αυτό το ίδιο πρόσωπο έρχεται σήμερα να κρίνει —και να κλείνει— την υπόθεση.

Πόσα ακόμη χρειάζονται για να γίνει αντιληπτό ότι δεν μιλάμε για «αστοχίες» ή «παραλείψεις», αλλά για ένα βαθιά προβληματικό σύστημα λειτουργίας; Πόσες συμπτώσεις μπορούν να γίνουν αποδεκτές πριν πάψουν να θεωρούνται συμπτώσεις;

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν. Είναι και όσα δεν συμβαίνουν. Σε μια κανονική κοινωνία, μια τέτοια υπόθεση θα είχε προκαλέσει πολιτικό και κοινωνικό σεισμό. Θα είχαν κινητοποιηθεί θεσμοί, κόμματα, κοινωνικοί φορείς. Θα υπήρχε μαζική απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία.

Αντί γι’ αυτό, επικρατεί μια εκκωφαντική ακινησία. Λίγες καταγγελίες, κάποιες αποσπασματικές αντιδράσεις — και μέχρι εκεί. Σαν να έχει εμπεδωθεί μια ιδιότυπη κανονικότητα όπου ακόμη και τα πιο σοβαρά θεσμικά ολισθήματα περνούν χωρίς πραγματικές συνέπειες.

Και κάπως έτσι, επιβεβαιώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο η φράση ενός από τα θύματα των παρακολουθήσεων: «Δυστυχώς σήμερα δεν ήταν μια καλή μέρα για τη δικαιοσύνη». Δεν ήταν. Και το χειρότερο είναι πως κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε σε τέτοιες μέρες.