Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σχολιάζοντας προηγούμενο άρθρο μας η σ. Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη μας γράφει στο f/b:

Ο λόγος, λοιπόν, τώρα, λεβεντιές μου και σ’ αυτούς τους συνοδοιπόρους της ….μιας κάποιας ηλικίας, που σας ακολουθούν από την εποχή των blogs.
Σ’ εκείνους που κοινοποιούσαν τις αναρτήσεις σας υπερθεματίζοντας με το : “Το είπε ο mitsos175 στο Βαθύ Κόκκινο κι εγώ τον πιστεύω”, πριν βεβαίως ο Μήτσος μας ξαφνιάσει δυσάρεστα μ’ εκείνο το ανεκδιήγητο “θα προτιμούσα τη συνεργασία της κυρίας Καρυστιανού με το ΚΚΕ”, που έκανε πολλούς από μας να ανησυχήσουμε πως ο συνοδοιπόρος μας υπέστη …λοβοτομή.

Να πάρουμε, λοιπόν, θέση κι εμείς που θεωρούμε προβοκατόρικο το συγκεκριμένο “σημειωματάκι”, αν και η τόσων χρόνων διαδικτυακή συνοδοιπορία μας μαζί σας μας δυσκολεύει πολύ για να σας κατονομάσουμε ως ηθελημένα προβοκάτορες.

Εμείς που υπογράφουμε τις απόψεις μας με το ονοματεπώνυμό μας, ακριβώς όπως και ο έγκριτος Δημοσιογράφος ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ και αναλαμβάνουμε την ευθύνη αυτής της άποψης, ακριβώς όπως και αυτός.

Εμείς, τελικά, που έχουμε στο βιογραφικό μας και την τιμητική απόλυση από τη δουλειά μας, με δικαστική απόφαση επί ΠΑΣΟΚ, το μακρινό 1984, επειδή διαφωνούσαμε πολιτικά με τον εργοδότη μας και δεν καταδεχθήκαμε ούτε την αποζημίωση που δικαιούμασταν για να μην νομιμοποιήσουμε την δικαστική απόφαση με αυτό το σκεπτικό.

Εμείς, λοιπόν, οι …εμμονικοί με την ενότητα της βάσης του εργατικού λαϊκού κινήματος, ρωτάμε: Θέλουμε, συνοδοιπόροι μας, να φτάνει μακριά η αντικαπιταλιστική φωνή της αλήθειας, δηλαδή η δική μας φωνή, από ένα μέσο μαζικής ενημέρωσης, από το οποίο δεν ενημερώνονται αποκλειστικά και μόνο ταξικά συνειδητοποιημένοι εργάτες ώστε να οικοδομείται σταδιακά ταξική συνείδηση μεταξύ των εργατών; Θέλουμε!

Γνωρίζουμε ότι τα ΜΜΕ στον καπιταλισμό εξυπηρετούν συμφέροντα εργοδοτών κεφαλαιοκρατών, που σπάνια δίνουν μικρόφωνο σε στρατευμένους στην υπόθεση της εργατικής τάξης δημοσιογράφους; Γνωρίζουμε!

Οφείλουμε σαν Μαρξιστές Λενινιστές να εκμεταλλευόμαστε όποιο μέσο μας δίνεται προκειμένου να πετύχουμε, σε συνθήκες καπιταλισμού, τη μεγαλύτερη πρόσβαση στο ταξικό κίνημα; Οφείλουμε!

Ο έγκριτος Δημοσιογράφος ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ από μικροφώνου έχει ποτέ παρεκκλίνει από τις Μαρξιστικές Λενινιστικές αρχές του, συγκαλύπτοντας ή μη καταγγέλλοντας τις εγκληματικές αυθαιρεσίες της κρατικής νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής, εργοδοτικής, εξουσίας; Κατηγορηματικά, για μας που τον παρακολουθούμε από νεαρό Δημοσιογράφο, ΟΧΙ!!
Είναι τυχαίο που η εκπομπή του είναι πρώτη επί σειρά μηνών σε ακροαματικότητα στα Ερτζιανά, στην απογευματινή ζώνη; Γιατί αν πιστέψουμε πως όλοι αυτοί που τον ακούνε συστηματικά είναι Κομμουνιστές τότε έχουμε ελπίδες κι εμείς οι …μιας κάποιας ηλικίας να δούμε Σοσιαλισμό!!

Είναι ταυτισμένος ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ με τον ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ, ηλεκτρονική εφημερίδα με σαφή ταξικό, αντικαπιταλιστικό και διεθνιστικό προσανατολισμό; Σαφώς και είναι!
Συνεπώς, σε τι εξυπηρετεί αυτό το προβοκατόρικο “σημειωματάκι”;

Διαφωνούμε σε πολλά, εμείς κι εσείς της γης οι κολασμένοι. Είναι γεγονός. Μήπως όμως πρέπει να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας προς τον ταξικό μας αντίπαλο, συνοδοιπόροι μου κι όταν, λαού θέλοντος, οικοδομήσουμε το Σοσιαλισμό με προοπτική την Κομμουνιστική κοινωνία, να βάλουμε στο τραπέζι και να λύσουμε τότε τις όποιες διαφοροποιήσεις στις ιδεολογικές μας αντιλήψεις;

Εν κατακλείδι, ο έγκριτος Δημοσιογράφος ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ, όπως και ο ίδιος έχει πολλάκις επισημάνει ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ! Δεν προσφέρεται!

Οι συνοδοιπόροι του Βαθύ Κόκκινο που εμείς εμπιστευόμαστε την εποχή των blogs όχι μόνο θα απέσυραν το συγκεκριμένο προβοκατόρικο “σημειωματάκι” αλλά θα είχαν και την ευθιξία να ζητήσουν συγγνώμη, επικαλούμενοι χαριτολογώντας την αποκλειστικότητα του … Πάπα στο αλάθητο!!

Αυτά και την καληνύχτα μας στην … ταξική σας συντροφικότητα, συνοδοιπόροι μας.

Θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσες τις απόψεις της συντρόφισσας, Αν και απογεύγω να χρησιμοποιώ τσιτάτα στα άρθρο μας υπόσχομαι ότι με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω ένα κείμενο βασισμένο σε σχετικές τοποθετήσεις των ιδρυτών της κοσμοθεωρίας μας.

Προς το παρών ας κάνω μια πολύ πιο εύκολη τοποθέτηση ορμόμενος από το παραπάνω κείμενο της συντρόφισσας.

Πριν από λίγο καιρό είχαμε θέσει δημόσια ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα: πώς ακριβώς επιβιώνει η ουσιαστικά χρεοκοπημένη επιχείρηση του Νίκου Χατζηνικολάου, όταν οι ισολογισμοί της Real Media καταγράφουν αρνητικά ίδια κεφάλαια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, σωρευμένες ζημιές που ξεπερνούν τα 24 εκατομμύρια και τεράστιες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τράπεζες και Δημόσιο;

Σήμερα η απάντηση μοιάζει ακόμα πιο καθαρή — και ακόμα πιο δύσοσμη.

Η εφημερίδα REAL καταγγέλλεται πλέον ανοιχτά για στημένες συνεντεύξεις και για λειτουργία που θυμίζει περισσότερο γραφείο κυβερνητικής προπαγάνδας παρά δημοσιογραφικό οργανισμό. Δεν μιλάμε για «λάθη» ή «δημοσιογραφικές αστοχίες». Μιλάμε για μια συστηματική πολιτική λειτουργία, πλήρως ενταγμένη στον μηχανισμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος.

Τα μεγάλα συστημικά ΜΜΕ δεν αρκούνται μόνο στο να υπηρετούν την εξουσία. Χρειάζονται ταυτόχρονα και το προσωπείο της «πολυφωνίας». Χρειάζονται ορισμένες «αιρετικές» φωνές, κάποιους «αριστερούς», «αντικαθεστωτικούς» ή δήθεν «σκληρούς» δημοσιογράφους, ώστε να συντηρείται η αυταπάτη της αντικειμενικότητας. Χωρίς αυτό το περιτύλιγμα, το τοπίο θα θύμιζε απροκάλυπτα τα μονοφωνικά καθεστωτικά έντυπα άλλων εποχών: ωμή προπαγάνδα χωρίς κανένα δημοκρατικό φύλλο συκής.

Ο όμιλος Χατζηνικολάου φαίνεται να υπηρετεί ακριβώς αυτή τη λειτουργία. Παρά την οικονομική του κατάρρευση, συνεχίζει να κινείται χωρίς ουσιαστικές συνέπειες, επειδή έχει καταστεί χρήσιμος για το σύστημα εξουσίας. Και όπως εύστοχα και  σκοπτικά σημείωσε ο Κώστας Βαξεβάνης: «Όταν ένας εκδότης χρωστάει στις Τράπεζες και στο Δημόσιο και μπορούν να του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια όποτε θέλουν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το να κάνει τον κολαούζο της κυβέρνησης είναι αποτέλεσμα άποψης και ευπρέπειας».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία του Νίκου Μπογιόπουλου αποκτά ξεχωριστή πολιτική σημασία. Ένας δημοσιογράφος που αυτοπαρουσιάζεται ως αδιάλλακτος κομμουνιστής, ως πολέμιος των υποκλοπών και μαχητικός επικριτής του καθεστώτος, επιλέγει ταυτόχρονα να εργάζεται —και να αμείβεται πλουσιοπάροχα— από ένα συγκρότημα που λειτουργεί ως πλυντήριο της ίδιας εξουσίας που δημόσια καταγγέλλει.

Αυτό δεν είναι μια ουδέτερη «εργασιακή σχέση».

Είναι πολιτική επιλογή.

Είναι η συνειδητή επιλογή να προσφέρεις την «αντισυστημική» σου ταυτότητα ως διακοσμητικό στοιχείο πολυφωνίας σε ένα βαθιά καθεστωτικό μέσο. Να λειτουργείς, τελικά, ως το αναγκαίο άλλοθι που επιτρέπει στο σύστημα να εμφανίζεται «δημοκρατικό», «ανοιχτό» και «ανεκτικό στην άλλη άποψη».

Εμείς αυτή την υποκρισία δεν την αποδεχόμαστε.

Δεν νομιμοποιούμε τη μετατροπή της «αντικαθεστωτικότητας» σε τηλεοπτικό προϊόν και επικερδές θέαμα μέσα σε χρεοκοπημένα μιντιακά πλυντήρια της εξουσίας.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:

Πώς μπορεί κάποιος να εμφανίζεται ως ατρόμητος αγωνιστής απέναντι στο καθεστώς, όταν πληρώνεται από έναν μηχανισμό που λειτουργεί ως προέκταση αυτού ακριβώς του καθεστώτος;