Μαζί με τον αγώνα – Ένα γέλιο θα τους θάψει!

Δραπανι-φόρος*

Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει εκδώσει ακόμη προκήρυξη για την επιλογή νέων στελεχών. Παρόλα αυτά, στους διαδρόμους κυκλοφορεί με ταχύτητα φωτός η φήμη ότι θα θεσπιστεί το πολυπόθητο… «bonus διώξεων». Άλλοι μιλούν για μόρια, άλλοι για χρυσά γαλόνια διοικητικού αυταρχισμού και άλλοι για τιμητική πλακέτα με χαραγμένο το σύνθημα: «Καμία αντίρρηση ατιμώρητη!»

Ως γνωστόν, το τσουνάμι διώξεων που πλήττει τη δημόσια εκπαίδευση δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για την εξάπλωση του «Χουνταϊού», της μοναδικής επιδημίας που μεταδίδεται όχι με σταγονίδια αλλά με εγκυκλίους, απειλές και πειθαρχικά έγγραφα. Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, η επιδημία εξαπλώνεται ραγδαία. Αποτέλεσμα είναι στελέχη της εκπαίδευσης να τρέχουν για να προλάβουν το… bonus διώξεων και να συμπληρώσουν το βιογραφικό τους ενόψει της επιλογής νέων στελεχών.

Ωστόσο, παρά τον έντονο ανταγωνισμό, ορισμένα στελέχη βρίσκονται εκτός συναγωνισμού. Και αυτό γιατί ασκούν το έργο τους προσηλωμένα και μονοθεματικά στις διώξεις. Μάλιστα, επιδεικνύουν και τάσεις «πλουραλισμού», με την έννοια ότι δεν επιμένουν μόνο σε διοικητικές και πειθαρχικές διώξεις, αλλά και σε ποινικές. Υλοποιούν με θρησκευτική ευλάβεια το δόγμα:

«Ό,τι δεν διώκεται πειθαρχικά, μηνύεται· και ό,τι δεν μηνύεται… διώκεται πειθαρχικά.»

Διεκπεραιώνουν τόσο τεράστιο όγκο γραφειοκρατικής δουλειάς, ώστε εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταφερθούν τα γραφεία τους δίπλα στα γραφεία των εισαγγελέων, για να γλιτώνουν χρόνο στις μετακινήσεις. Υπάρχει βέβαια ο κίνδυνος συνωστισμού και περαιτέρω εξάπλωσης του Χουνταϊού, αλλά μπροστά στην παραγωγικότητα ποιος λογαριάζει τις παρενέργειες;

Δείχνουν απύθμενο μένος απέναντι στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, επιδιώκοντας με κάθε μέσο όχι απλώς την τιμωρία τους, αλλά ακόμη και την επιβολή δυνητικής αργίας ή και απόλυσης. Αυτά είναι τα βασικά τους προσόντα —μαζί ίσως με κάποιον τίτλο της συμφοράς— ενώ παράλληλα αποδεικνύονται εξαιρετικά επιδέξιοι χειριστές της οργουελικής γλώσσας.

Βαφτίζουν τη διαφωνία και τη συνδικαλιστική διαμαρτυρία «αντιδημοκρατική συμπεριφορά». Τον αυταρχισμό και τον ετσιθελισμό «νόμο και τάξη». Αν μπορούσαν, θα βάφτιζαν και το καρφί «παιδαγωγικό εργαλείο». Την πολιτική και συνδικαλιστική δράση «απειλή για το δημόσιο συμφέρον». Η συμμετοχή σε απεργία-αποχή από την αξιολόγηση —απολύτως νόμιμη μορφή κινητοποίησης— βαφτίζεται «διατάραξη της σχολικής ειρήνης».

Την ίδια στιγμή, είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι και διαλλακτικοί με τους ομοίους τους, τους προϊσταμένους τους και τους πιστούς αυλοκόλακές τους. Σε σημείο να δέχονται ακόμη και παραγγελίες για ρουσφετολογικές διώξεις.

Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη σκηνή και ο διάλογος ανάμεσα σε στέλεχος της εκπαίδευσης και μία προσηλωμένη, υψηλόβαθμη παιδαγωγό του κόμματος.

Προσηλωμένη (και θυμωμένη):

«Δεν είναι δυνατόν να σας κάνω όλες τις δουλειές, αυξάνοντας την παραγωγικότητα των διώξεων, κι εσείς να αφήνετε αυτούς τους δήθεν αγωνιστές να με διασύρουν στα media».

Το στέλεχος (με ύφος διαλλακτικό και φιλικό):

«Ηρέμησε! Δεν πρόκειται να σε αφήσω ακάλυπτη. Θα τιμωρηθούν, και μάλιστα αυστηρά. Να δοκιμάσουμε όμως πρώτα την τακτική του καρότου».

Προσηλωμένη:

«Τι εννοείτε; Να τους αφήσουμε ατιμώρητους;»

Το στέλεχος:

«Όχι βέβαια! Έχω ένα σατανικό σχέδιο: να τους ζητήσουμε δήλωση μετανοίας».

Προσηλωμένη:

«Και αν δεν κάνουν; Είναι ξεροκέφαλοι».

Το στέλεχος:

«Κακό του κεφαλιού τους! Δεν πρόκειται να γλιτώσουν. Με εντολή υπουργού θα τεθούν σε δυνητική αργία, ακόμη και θα απολυθούν. Ούτε αναπληρωτές, ούτε μόνιμοι, ούτε συνταξιούχοι θα γλιτώσουν. Στο πυρ το εξώτερον αυτοί και η παράταξή τους! Εμείς είμαστε το κράτος! Και δεν είναι μόνο αυτό: έχουμε και εφεδρείες, τα στελέχη μας στον συνδικαλιστικό χώρο, που θέλουν να πλουτίσουν το βιογραφικό τους! Για να μην αναφέρω και άλλους συμμάχους μας!»

Σύμφωνα με κορυφαίους «διωξιολόγους» —αν και δεν απαιτείται επιστημονική εξειδίκευση — πηγή της επιδημίας του Χουνταϊού είναι η μαύρη, αντιδραστική και σκοταδιστική πολιτική της κυβέρνησης και του «Υπουργείου Αμάθειας». Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η νόσος εξελίσσεται ταχύτατα: αρχικά προκαλεί αλλεργία στη συνδικαλιστική δράση και στη συνέχεια πλήρη απώλεια δημοκρατικών αντανακλαστικών. Είναι η κυβερνητική πολιτική που επιβάλλει το μέτρο της δυνητικής αργίας, στρώνοντας το έδαφος για χιλιάδες διώξεις εκπαιδευτικών οι οποίοι τηρούν τις συνδικαλιστικές αποφάσεις για απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση και την άρση της μονιμότητας. Οι διώξεις αποτελούν τη φυσική συνέχεια των αντιδραστικών και απεργοκτόνων νόμων. Γιατί, όπως φαίνεται, όταν η εξουσία φοβάται τη συλλογική δράση, επιστρατεύει πάντα το ίδιο παλιό φάρμακο: περισσότερη καταστολή, περισσότερες απειλές και λίγες δόσεις «δημοκρατίας» μόνο για διακοσμητική χρήση.

«Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!» Ηλίθιοι δήμιοι! Η «τάξη» σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο.Αύριο η επανάσταση θα υψωθεί ξανά και βροντώντας τα όπλα της με τις σάλπιγγες να αντηχούν θα αναγγείλει προκαλώντας σας τρόμο» (Ρόζα Λούξεμπουργκ)

*Για την αντιγραφή Γιώργος Κ. Καββαδίας

ΥΓ. Το κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.