Κώστας Βαξεβάνης – Documento

«Η χώρα έχει τη µοναδική ευκαιρία να απαλλαγεί από το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι δηµοκρατικές δυνάµεις, τα κόµµατα της προόδου, δεν απαρνούνται τον ρόλο τους, αντιθέτως επιλέγουν την ουσιαστική ενότητα, αυτή δηλαδή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κοινωνίας, ώστε να απαλλάξουν τη χώρα από τη χειρότερη κυβέρνηση της µεταπολίτευσης και την καταστροφική της λειτουργία. Το µέτωπο που έχουµε δηµιουργήσει και εκφράζει τη δηµοκρατική παράταξη, που είναι η πλειοψηφία στη χώρα, δεν είναι ευκαιριακό. Απόδειξη είναι ότι προήλθε µέσα από έναν σοβαρό πολιτικό διάλογο και ανέδειξε τα πρόσωπα και την ηγεσία που θα απαλλάξουν τη χώρα όχι µόνο από το σύστηµα Μητσοτάκη, αλλά και από τις ψευδείς αναγνώσεις της πολιτικής που εµφανίζονται δήθεν ως πρόοδος. Η τεχνοκρατία δεν είναι πρόοδος από µόνη της. Η αριστεία δεν υπηρετεί απαραίτητα την κοινωνία αν δεν έχει προσανατολισµό. Ποιον θα υπηρετήσει µε τις γνώσεις της; Τοξικότητα δεν είναι η αντιπαλότητα στον Μητσοτάκη, αλλά η υπηρέτηση της πολιτικής Μητσοτάκη που δηµιουργεί αντιθέσεις, ανισότητες και φονικό κλίµα σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Εµείς αυτή την τοξικότητα θα την αντιπαλέψουµε. ∆εν συµφωνούµε σε όλα µεταξύ µας, αλλά συµφωνούµε ότι µπορούµε µαζί για τα πράγµατα που συµφωνούµε. Για το κράτος δικαίου, τη δίκαιη φορολόγηση, την κοινωνική πολιτική, το χτύπηµα στη διαφθορά, την κοινωνική κατοχύρωση της αξιοπρέπειας. Εχουµε όραµα, όπως όλοι σας, όχι φιλοδοξίες».

Το κείµενο εντός των εισαγωγικών είναι ένα φανταστικό τµήµα µιας ανύπαρκτης οµιλίας. ∆υστυχώς δεν µπορεί να εκφωνηθεί, γιατί όσα περιγράφει, το προοδευτικό µέτωπο, η συµµαχία της δηµοκρατίας, δεν έχουν συγκληθεί. ∆εν υπήρξε τέτοια επιλογή ούτε ηγέτες µε πολιτική ή προσωπική µεγαθυµία, ώστε να θέσουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του µεγάλου σκοπού. Ο Μητσοτάκης έχει εχθρούς, αλλά δεν έχει αντίπαλο.

Την ερχόµενη Τρίτη το βράδυ ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοινώσει το κόµµα του. Αν και η προαναγγελθείσα διαδικασία µοιάζει µε την κατάληξη ενός reality, στο οποίο θα µάθουµε ένα όνοµα παρά το τι εκπροσωπεί αυτό το κόµµα. Αλλωστε και ο ίδιος ο ιδρυτής δεν έχει σαφή προσανατολισµό. Πριν από οκτώ µήνες ο Τσίπρας αποχώρησε από τη Βουλή ύστερα από δύο χρόνια φλύαρης σιωπής και προανήγγειλε ουσιαστικά το µελλοντικό κόµµα του. Στην εξέλιξη αυτής της πορείας, που δεν ήταν πολιτική αλλά έµοιαζε µε προώθηση προϊόντος, ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε τη λαγνεία του Κέντρου (αυτή που ήταν από τις αιτίες ήττας το 2023), αποποιήθηκε την Αριστερά, η οποία απουσίαζε ως αναφορά από κάθε δηµόσια εµφάνισή του. Στις διαρροές προς τα µέσα ενηµέρωσης η Αµαλίας έλεγε ότι «ο Αλέξης έχει αλλάξει και δεν έχει σχέση µε το παρελθόν», ενώ ο πιο στενός συνεργάτης και φίλος του σε προσωπικές συναντήσεις µε επιχειρηµατίες διαβεβαίωνε ότι «ο Τσίπρας είναι πλέον ένας συστηµικός παίκτης».

Ο ίδιος ο Τσίπρας σηµατοδότησε τη στροφή µε εµπορικούς όρους προϊόντος µιλώντας για rebranding. Προτού αρχίσει τα στροφιλίκια, υπέδειξε ως βασικούς συνεργάτες του δύο εκπροσώπους των ακροκεντρώων που έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν πρόβληµα µε τις… στροφές. Τον Νίκο Μαραντζίδη, εκφραστή του ιστορικού αναθεωρητισµού, και τον Γιώργο Σιακαντάρη, εικόνα και οµοίωση του σηµιτισµού. Αµφότεροι υπήρξαν επικριτές του Τσίπρα και της κυβέρνησής του, θιασώτες των µνηµονίων και του αφηγήµατος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταστρέφει τη χώρα. Σε αυτές τις θέσεις τους επιµένουν και σήµερα, διατεινόµενοι µάλιστα δηµοσίως ότι «ο Τσίπρας άλλαξε και ωρίµασε».

Στο πολυσυζητηµένο βιβλίο του «Ιθάκη» υπερασπίστηκε τον «ηρωικό» εαυτό του, αλλά όχι την κυβέρνηση και τους συνεργάτες του. Τους εξοβέλισε µάλιστα σηµειολογικά, επιδεικτικά και εκδικητικά στον εξώστη κατά την παρουσίαση του βιβλίου, για να πείσει αυτούς στους οποίους είχε δηµιουργήσει την προσµονή του συστηµικού παίκτη.

Η προσπάθεια του Τσίπρα να προσεγγίσει το «Κέντρο» ως µεταλλαγµένος από τα Αριστερά απέτυχε, όπως φάνηκε στις δηµοσκοπήσεις. Το πραγµατικό του κοινό είναι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που δίνουν βάση στη θεωρία της «τελευταίας ευκαιρίας» και την προτιµούν από την παράδοσή τους στην πλήρη απόγνωση.

Στην πρώτη πρωτοβουλία για το νέο κόµµα µε εκδήλωση στο Θέατρο Ρεµατιάς Χαλανδρίου ο Τσίπρας επανεµφανίστηκε ξανά ως «κυβερνώσα Αριστερά». Επανεφηύρε τον αριστερό προσδιορισµό ο οποίος εµφανίστηκε ταυτόχρονα µε προσπάθειες διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Κατασκευάστηκε δηλαδή το αριστερό µοτίβο για να µπορέσει να δικαιολογηθεί χωρίς ιδεολογικές ενοχές η µετακίνηση βουλευτών και στελεχών προς το κόµµα Τσίπρα. Είναι πολύ πιθανό, όταν ολοκληρωθεί η ροή προς το νέο κόµµα από τα αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας να επαναπροσδιορίσει τα συνθήµατα και τους στόχους σε ένα έτσι κι αλλιώς πλαδαρό και νεφελώδες ιδεολογικό πλαίσιο που τον συνοδεύει.

Οι αναφορές στο κράτος δικαίου, στην ακρίβεια, τη ∆ΕΗ, στις υποκλοπές και στο καθεστώς Μητσοτάκη δεν αποτελούν πολιτική, αλλά καταγραφή προβληµάτων. Ο Αλέξης Τσίπρας όµως δεν είναι αρχισυντάκτης ποικίλης ύλης ούτε κονφερασιέ να δίνει παραστάσεις µε τη διακοσµητική παρουσία νέων. Είναι πολιτικός και πρέπει να πει πού θα πάει, από ποιον δρόµο και µε ποιους.

Είναι κωµικοτραγικό ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξαγγέλλει για το µέλλον πράγµατα που περιέχονται στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ή τις επεξεργασίες του, όπως αυτή για τη συνταγµατική αναθεώρηση. Αφενός έπρεπε κάποιος να τον ενηµερώσει γι’ αυτό, αφετέρου πρέπει να απαντήσει και ο ίδιος γιατί αυτές οι θέσεις αποδείχτηκαν αναποτελεσµατικές τότε αλλά ολοκληρωµένες σήµερα;

Σε όλη τη νέα πορεία του ο Αλέξης Τσίπρας εµφανίζεται ως ο αδιαµφισβήτητος µεσσίας και αντίπαλος του Μητσοτάκη. Για να πετύχει αρκούν ο χαρισµατικός εαυτός του και η επικοινωνιακή επιβεβαίωσή του ως αντιπάλου του Μητσοτάκη. Θεωρεί ότι η προσµονή της κοινωνίας αφορά το πώς θα ονοµάσει το κόµµα του και ποιοι θα υπογράψουν τη δηµιουργία του. Κι αυτό που υπόσχεται ότι θα γίνει είναι ότι θα µπει στο µπλέντερ µαζί µε πρόσφορες και εύηχες θέσεις και θα χτυπηθεί µέχρι οµογενοποιήσεως µε πρόσωπα που ως χθες τον λοιδορούσαν.
∆εν γνωρίζω αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να ξαναγίνει πρωθυπουργός, αλλά έχει έντονο άγχος και το δείχνει να γίνει αρεστός από αυτούς που δεν τον αποδέχονται, ενώ την ίδια ώρα αποµακρύνεται και κατηγορεί ανθρώπους που τον στήριξαν.

Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται ο Μάικλ Τζάκσον της πολιτικής όχι όµως στο κοµµάτι της καλλιτεχνικής επιτυχίας. Εχει το άγχος του µαύρου Μάικλ Τζάκσον, που παλεύει µε κάθε µέσο και αφύσικο τρόπο να γίνει λευκός. ∆εν τον ενδιαφέρει αν έχει διαπρέψει, αν έχουν υποκλιθεί µαύροι και άσπροι µπροστά του, αλλά απολογείται στο τραγικό προσωπικό απωθηµένο «να γίνει κι αυτός λευκός». Ναι, θεωρώ πως η πολιτική συµπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει µόνο ως αφετηρία έναν πολιτικό µακιαβελισµό που τον κάνει να αλλάζει θέσεις και στάσεις για να πετύχει το ζητούµενο γι’ αυτόν, αλλά τη βαθιά υπαρξιακή κατάρα του Τζάκσον που ήθελε να γίνει λευκός.

Μέχρι τώρα αυτό που έχει καταφέρει είναι να χριστεί από τον Μητσοτάκη ως ο βασικός αντίπαλος (τα συστηµικά Μέσα τον εµφανίζουν δεύτερο στις προσεχείς εκλογές) γιατί αυτό ακριβώς τον βολεύει. Με τον Τσίπρα δεύτερο κατ’ απονοµή µπορεί να συσπειρώσει το κοινό της η Ν∆ κουνώντας τον ως απειλή από το παρελθόν.