Δεν είναι κάποιο «αντιπολιτευόμενο μπλογκ».
Δεν είναι κάποια «υπερβολή της αντιπολίτευσης».
Δεν είναι «θεωρίες συνωμοσίας».

Είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό δικαστικό σύστημα που έρχεται πλέον να υπενθυμίσει ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν έκλεισε ποτέ — όσο κι αν το Μαξίμου προσπάθησε να το θάψει κάτω από τόνους προπαγάνδας, συγκάλυψης και επικοινωνιακής λάσπης.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του «Βηματοδότη», τα μηνύματα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου μόνο ανησυχία προκαλούν στην κυβέρνηση. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η προσφυγή του Νίκου Ανδρουλάκη για την υπόθεση της παρακολούθησής του από την ΕΥΠ ενδέχεται να οδηγήσει σε καταδικαστική απόφαση για την Ελλάδα.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά πολιτικά προβλήματα.

Γιατί δεν μιλάμε για μια «τυπική» νομική εκκρεμότητα. Μιλάμε για υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα των δημοκρατικών δικαιωμάτων:,το δικαίωμα του πολίτη να γνωρίζει γιατί το κράτος τον παρακολουθούσε.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να μετατρέψει ένα τεράστιο θεσμικό σκάνδαλο σε υπόθεση «ρουτίνας». Άλλαξε νόμους μέσα στη νύχτα, έκλεισε στόματα, επικαλέστηκε το «απόρρητο», επιστράτευσε πρόθυμα ΜΜΕ και επιχείρησε να παρουσιάσει τις υποκλοπές περίπου ως… φυσικό φαινόμενο.

Όμως το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται επειδή το αποκρύπτεις.

Το ίδιο το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε αποφανθεί ότι ο Ανδρουλάκης πρέπει να ενημερωθεί για τους λόγους παρακολούθησής του. Παρ’ όλα αυτά, η απόφαση παραμένει ουσιαστικά ανεφάρμοστη. Δηλαδή, σε μια χώρα που υποτίθεται λειτουργεί με κανόνες δικαίου, η εκτελεστική εξουσία συνεχίζει να φέρεται σαν να βρίσκεται υπεράνω κάθε θεσμικού ελέγχου.

Αυτό ακριβώς είναι που εκθέτει πλέον διεθνώς το καθεστώς Μητσοτάκη.

Διότι όταν μια ευρωπαϊκή χώρα καταδικάζεται για παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, δεν πρόκειται απλώς για «κακή εικόνα». Πρόκειται για επίσημη επιβεβαίωση ότι οι δημοκρατικές εγγυήσεις έχουν τραυματιστεί σοβαρά.

Και όσο κι αν τα φιλοκυβερνητικά επιτελεία επιχειρούν να μεταθέσουν τη συζήτηση, η ουσία παραμένει αμείλικτη:

⏩ Παρακολουθούνταν πολιτικοί αντίπαλοι.
⏩ Χρησιμοποιήθηκε το «κρατικό απόρρητο» ως ασπίδα συγκάλυψης.
⏩ Οι υπεύθυνοι δεν λογοδότησαν ποτέ.
⏩ Και σήμερα η χώρα κινδυνεύει να εκτεθεί διεθνώς ως κράτος που παραβιάζει ατομικά δικαιώματα.

Το πιο αποκαλυπτικό όμως είναι κάτι άλλο: αν η κυβέρνηση ήταν πραγματικά αθώα, δεν θα φοβόταν ούτε την ενημέρωση ούτε τη διαφάνεια.

Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε εδώ και μήνες είναι ένας πανικός συγκάλυψης. Ένα διαρκές μπλοκάρισμα κάθε προσπάθειας αποκάλυψης της αλήθειας. Μια θεσμική κατρακύλα που θυμίζει όλο και περισσότερο καθεστώτα όπου οι μυστικές υπηρεσίες λειτουργούν χωρίς κανέναν δημοκρατικό έλεγχο.

Και τώρα, το Στρασβούργο έρχεται να υπενθυμίσει ότι, όσο κι αν ελέγχεις το εσωτερικό επικοινωνιακό παιχνίδι, υπάρχουν ακόμα διεθνείς θεσμοί που καταγράφουν την πραγματικότητα.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν τελείωσε.
Τώρα αρχίζει να επιστρέφει ως διεθνής πολιτικός λογαριασμός.