Μια 39χρονη γυναίκα νεκρή στην Καλαμάτα. Κατηγορούμενος ο 41χρονος σύζυγός της. Δύο ανήλικα παιδιά στο διπλανό δωμάτιο, να κουβαλούν από σήμερα ένα τραύμα που θα τα συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή.
Η είδηση πέρασε στα κινητά μας ανάμεσα σε διαφημίσεις, αθλητικά αποτελέσματα και πολιτικές κοκορομαχίες. Μερικές γραμμές όλες κι όλες. Μια ακόμα καταχώρηση στη μακάβρια στατιστική των γυναικοκτονιών.
Κι όμως, πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Μια γυναίκα που δεν θα ξαναδεί τα παιδιά της. Δύο παιδιά που δεν θα ξαναδούν τη μητέρα τους και που θα μεγαλώσουν με τη γνώση ότι ο πατέρας τους κατηγορείται πως της αφαίρεσε τη ζωή.
Κάθε φορά ακούμε τα ίδια. «Δεν έδειχνε τέτοιος άνθρωπος». «Ηταν ήσυχη οικογένεια». «Κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο». Και ύστερα η κοινωνία επιστρέφει στην καθημερινότητά της μέχρι την επόμενη γυναικοκτονία.
Δεν πρόκειται για «οικογενειακή τραγωδία», όπως συχνά επιχειρούν να την παρουσιάσουν τα μέσα ενημέρωσης. Δεν πρόκειται για μια ατυχία, για μια κακιά στιγμή ή για ένα ξέσπασμα οργής. Πρόκειται για την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας, για την αντίληψη που θεωρεί τη γυναίκα κτήμα, ιδιοκτησία, προέκταση της ανδρικής εξουσίας.
Και όσο η κοινωνία αντιμετωπίζει τέτοια εγκλήματα σαν μεμονωμένα περιστατικά, όσο το κράτος περιορίζεται σε ευχολόγια και επικοινωνιακές εξαγγελίες, όσο οι δομές προστασίας παραμένουν ανεπαρκείς και υποστελεχωμένες, οι νεκρές γυναίκες θα προστίθενται η μία μετά την άλλη στον μακρύ κατάλογο της φρίκης.
Σήμερα το όνομα της 39χρονης γυναίκας από την Καλαμάτα προστέθηκε σε αυτόν τον κατάλογο.
Αύριο πιθανότατα κάποιο άλλο όνομα.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανατριχιαστικό απ’ όλα: ότι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την αγριότητα. Να διαβάζουμε για δολοφονημένες γυναίκες όπως διαβάζουμε το δελτίο καιρού.
Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Γιατί πίσω από κάθε τέτοια «είδηση» υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε βίαια και μια κοινωνία που οφείλει, επιτέλους, να πάψει να αντιμετωπίζει τις γυναικοκτονίες ως μια συνηθισμένη καθημερινότητα.
0 Comments