Η πολιτική έχει μια μοναδική ιδιότητα: όταν κάποιος ανεβαίνει στο βήμα για να καταγγείλει τα κοράκια των Funds, καλό είναι να κοιτάζει πρώτα μήπως πετάει κανένα πάνω από το δικό του κεφάλι.

Δημοσίευμα της «Ζούγκλας» υποστηρίζει ότι εταιρεία στην οποία η Μαρία Καρυστιανού συμμετέχει με ποσοστό 50% απέκτησε, το 2023, διαμέρισμα μέσω πλειστηριασμού που διενεργήθηκε από servicer/Fund. Η ίδια απάντησε ότι δεν γνώριζε τη συγκεκριμένη συναλλαγή και ότι τη διαχείριση της εταιρείας είχε ο τότε σύντροφός της.

Η εξήγηση είναι γνώριμη. Τόσο γνώριμη που ακούγεται σαν πολιτικό κλισέ.

«Δεν ήξερα…»

Αυτή δεν ήταν πάντα η μόνιμη επωδός; Δεν ήξεραν οι υπουργοί. Δεν ήξεραν οι βουλευτές. Δεν ήξεραν οι κολλητοί. Δεν ήξεραν όσοι βρέθηκαν ξαφνικά να διαχειρίζονται κόκκινα δάνεια, να αγοράζουν περιουσίες σε τιμές ευκαιρίας ή να συνυπάρχουν με εταιρείες που έκαναν χρυσές δουλειές πάνω στην απόγνωση των άλλων.

Το έργο το έχουμε παρακολουθήσει τόσες φορές που πλέον ξέρουμε και τους διαλόγους απ’ έξω.

«Δεν ήξερα.»
«Δεν ασχολούμουν.»
«Τα έκανε άλλος.»
«Είναι νόμιμο.»

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Όταν χτίζεις πολιτική καριέρα καταγγέλλοντας τα Funds, τους servicers και τους πλειστηριασμούς, η κοινωνία περιμένει να μη βρίσκει ούτε τη σκιά τους δίπλα σου. Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για αντισυστημική πολιτική. Μιλάμε για αντισυστημική ρητορεία με συστημικές… παρενέργειες.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Οι υποθέσεις του Ανδρέα Πάτση, των δραστηριοτήτων που αποδόθηκαν στο περιβάλλον του Δημήτρη Σιούφα ή οι καταγγελίες που είχαν διατυπωθεί για τον Παναγή Καππάτο ανέδειξαν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο πρόβλημα: την ολοένα στενότερη διαπλοκή πολιτικής, δικηγορικών γραφείων, εισπρακτικών εταιρειών και της βιομηχανίας των πλειστηριασμών. Άλλοι επικαλέστηκαν νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες, άλλοι δήλωσαν ότι «δεν γνώριζαν», άλλοι αρνήθηκαν κάθε μομφή. Το μοτίβο, όμως, επαναλαμβάνεται.

Γι’ αυτό το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Όποιος εμφανίζεται ως πολέμιος των Funds και των servicers οφείλει να αποδεικνύει στην πράξη ότι δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές τους. Διαφορετικά, η αξιοπιστία του πλήττεται, όσο συγκινητικό ή δίκαιο κι αν υπήρξε το σημείο εκκίνησής του.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο.

Το σύστημα έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να μετατρέπει σχεδόν κάθε επίδοξο «τιμωρό» του σε διαχειριστή των ίδιων μηχανισμών που λίγο πριν κατήγγελλε. Άλλοι αλλάζουν κουστούμι. Άλλοι σημαία. Άλλοι λογότυπο κόμματος. Οι μηχανισμοί, όμως, μένουν οι ίδιοι.

Η λύση δεν θα έρθει από έναν νέο σωτήρα που υπόσχεται να καθαρίσει το σύστημα. Θα έρθει μόνο όταν το ίδιο το σύστημα πάψει να επιτρέπει σε Funds να λεηλατούν λαϊκές περιουσίες, όταν οι πολιτικοί ελέγχονται πραγματικά και όταν κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το βολικό «δεν γνώριζα».

Γιατί η υποκρισία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο.

Φοράει όποιο χρώμα τη βολεύει κάθε φορά.