Της Π. Μ
Όχι, η πρόσφατη γυναικοκτονία, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Δεν είναι η κακιά στιγμή. Δεν είναι έγκλημα πάθους, τιμής. Δεν «θόλωσε», άσκησε αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκε, τη βία.
Δεν είναι καλό παιδί που παραστράτισε, ούτε ψυχικά ασθενής που δεν ήξερε τι έκανε.
Η εξουσία θέλει τις γυναίκες βουβές, βιασμένες, δολοφονημένες. Η εξουσία θέλει οι γυναίκες να γίνονται σκισμένα ρούχα, κηλίδες αίματος που σκουπίστηκαν γρήγορα, φέρετρα που όλη η γειτονιά ήξερε ότι τις περίμεναν αλλά κανείς δε νοιάστηκε, τυποποιημένες καταγραφές στα αστυνομικά συμβάντα και γαργαλιστικά ψέματα που ενεργοποιούν τα πιο ταπεινά αντανακλαστικά στα τηλεοπτικά σκουπίδια που σερβίρει με το κιλό η κάθε Τατιάνα και λοιποί συγγενείς.
Έχω ξεχωρίσει δύο συγκλονιστικά “τραγούδια”-μαρτυρίες.
Η Tracy Chapman τόλμησε στο δίσκο της το 1988 να μιλήσει για την κακοποίηση των γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία. Στο Behind the Wall μας διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που έχει δεχτεί σωματική κακοποίηση από το σύντροφό της. Διηγείται την ιστορία ως εξωτερικός παρατηρητής, ακούγοντας τα φρικτά ουρλιαχτά της γυναίκας που κακοποιείται.
Και έρχεται η Tori Amos. Ειχε πέσει θύμα βιασμού στην ηλικία των 20 χρόνων και το Me and a Gun είναι βιωματικό . Όπως η ίδια είχε εξηγήσει «Δεν μπορούσα να μιλήσω ή να έρθω σε επαφή με κανέναν, έτσι απομονώθηκα σ’ ένα μέρος. Όταν ξαναεμφανίστηκα στον κόσμο, αυτό το τραγούδι με συνόδευε. Έγινε κάτι που έπρεπε να τραγουδήσω για να προχωρήσω». Στο τραγούδι δεν χρησιμοποιεί μουσικά όργανα, παρά μόνο τη φωνή της. Που είναι η κραυγή και ο θρήνος όλων των γυναικών που έχουν υποστεί βία.
0 Comments