Σαν σήμερα, στις 22 Σεπτέμβρη 1949, το έκτακτο Στρατοδικείο της αμερικανοκρατίας έστηνε στον τοίχο ένα από τα πιο ατσαλωμένα στελέχη του ταξικού κινήματος και του ΚΚΕ: τον Στέργιο Αναστασιάδη.

Τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, ο Αναστασιάδης ενσάρκωσε την ίδια την ιστορία της ελληνικής εργατικής τάξης. Από τα καπνομάγαζα της Καβάλας και τους ιδρυτικούς αγώνες της ΟΚΝΕ, μέχρι την ένοπλη Αντίσταση στην Κρήτη και την καθοδήγηση των παράνομων οργανώσεων της Αθήνας, η ζωή του υπήρξε ένας διαρκής, ανυποχώρητος αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση. 

 Από τη φτώχεια της προσφυγιάς στο καπνεργατικό κίνημα

Ο Στέργιος Αναστασιάδης γεννήθηκε το 1906 στο Δρεάκιο της Ανατολικής Θράκης. Μετά τις σκληρές κακουχίες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένειά του πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς, καταλήγοντας το 1914 στην Καβάλα, τη «μητρόπολη του καπνού».

Εργάτης από τα μικρά του χρόνια, ένιωσε πολύ νωρίς την άγρια εκμετάλλευση του κεφαλαίου. Μόλις 11 ετών συμμετείχε στην πρώτη του απεργία, ενώ το 1919 οργανώθηκε επίσημα στο ηρωικό “Καπνεργατικό Σωματείο Καβάλας”. Η ταξική του συνείδηση σφυρηλατήθηκε μέσα στους μεγάλους καπνεργατικούς αγώνες του Μεσοπολέμου.

Ιδρυτής της ΟΚΝΕ και στέλεχος πρώτης γραμμής

Η οργανωμένη πολιτική του δράση ξεκίνησε το 1921. Ο Αναστασιάδης υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους ιδρυτές της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), παίρνοντας μέρος στο ιστορικό Ιδρυτικό της Συνέδριο (28 Νοεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 1922).

Παρά το γεγονός ότι πήγε σχολείο μόνο για τέσσερα χρόνια, η ευφυΐα, η εργατικότητα και το οργανωτικό του ταλέντο τον ανέδειξαν γρήγορα σε κορυφαίο καθοδηγητή. Ανέλαβε την εξαιρετικά επικίνδυνη αντιμιλιταριστική δουλειά της ΟΚΝΕ, εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης (ΕΚΘ) το 1932, και το 1935 αναδείχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αναλαμβάνοντας την καθοδήγηση μεγάλων κομματικών οργανώσεων (ΚΟΠ, ΚΟΑ). 

Αντίσταση, Κρήτη και ΟΠΛΑ

Η μεταξική δικτατορία της 4ης Αυγούστου τον βρήκε στην παρανομία και στη συνέχεια στην εξορία, στη Φολέγανδρο. Τον Μάιο του 1941, αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή, δραπετεύει μαζί με άλλους συντρόφους του. Βρίσκεται στην Κρήτη, όπου συμμετέχει ενεργά στην ιστορική **Μάχη της Κρήτης** κατά των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής, και αμέσως μετά πρωτοστατεί στην οργάνωση της ένοπλης Αντίστασης στο νησί.

Το 1943 επιστρέφει στην Αθήνα ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Την περίοδο 1943–1944 αναλαμβάνει την πολιτική καθοδήγηση της ΟΠΛΑ (Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα) στην πρωτεύουσα, δίνοντας αποφασιστικά πλήγματα στους κατακτητές, τους ταγματασφαλίτες και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) μάχεται στα βουνά, ο Στέργιος Αναστασιάδης παραμένει στην Αθήνα. Ως επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΠΓ, επωμίζεται το τιτάνιο έργο της καθοδήγησης των παράνομων κομματικών οργανώσεων μέσα στο καθεστώς της άγριας τρομοκρατίας. 

Στις αρχές Μάρτη του 1949, συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια Αθήνας. Παρά τα μεσαιωνικά βασανιστήρια, κρατά περήφανη και αλύγιστη στάση, υπερασπιζόμενος την πολιτική του Κόμματος και τα ιδανικά του σοσιαλισμού. Στη δίκη σκοπιμότητας που ακολούθησε στο Έκτακτο Στρατοδικείο, καταδικάζεται σε θάνατο μαζί με άλλους συντρόφους του.

Στις 22 Σεπτέμβρη 1949 λίγες εβδομάδες μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι, το αστικό κράτος και οι Αμερικανοί πάτρωνές του εκτελούν τον Στέργιο Αναστασιάδη. Μέχρι την τελευταία του πνοή μπροστά στις κάννες, έμεινε πιστός στην τάξη του και στο Κόμμα του.

Τιμή και δόξα στους αλύγιστους της ταξικής πάλης! Ο Στέργιος Αναστασιάδης ζει στους σημερινούς αγώνες για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, για το σοσιαλισμό!