Γράφει ο mitsos175
Κούβα: Μια ειρηνική χώρα που δεν απειλεί κανένα. Μια χώρα, που, παρά το εμπάργκο, έχει το πιο καλό σύστημα υγείας.
Αλλά δεν έχει πυρηνικά, οπότε κινδυνεύει. Γιατί; Γιατί οι ΗΠΑ θέλουν να επιτεθούν. Μα γιατί; Γιατί είναι το «κακό παράδειγμα» σε άλλες χώρες.
Μια κομμουνιστική χώρα ή έστω μια χώρα που δεν είναι υποτελής στις ΗΠΑ είναι «απειλή» σύμφωνα με τους ιμπεριαλιστές.
Του κάκου η Κούβα λέει «δεν απειλήσαμε, ούτε απειλούμε κανένα». Το ξέρουν όλοι. Αλλά αυτό είναι άσχετο! Ο ιμπεριαλισμός δεν έχει καμία σχέση με λογική, αλήθεια ή δίκαιο.
Η Κούβα θα δεχτεί επίθεση. Μόνη λύση ο εξοπλισμός της, να κάνει ό,τι το Ιράν, αφού δεν έκανε ό,τι η Βόρειος Κορέα, που δε θα της επιτεθούν όσο έχει τα πυρηνικά.
Μέχρι και τον ΚΙΜ άφησαν ζωντανό οι μαριονέτες του Νότου, που πριν τα πυρηνικά τον είχαν «πεθάνει» δεκάδες φορές!
Η Κούβα πρέπει να κάνει τις ΗΠΑ να ματώσουν άσχημα, όταν επιτεθούν. Ας αρχίσουν από τώρα την κατασκευή drones. Έχουν ήδη αργήσει.
Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα μια νίκη. Στρέφεται λοιπόν στον πιο αδύναμο στρατιωτικά, αφού στο Ιράν συντρίφτηκε παρά την αναλογία εις βάρος των Ιρανών.
Η Κούβα όμως είναι δίπλα και μόνο με επιθέσεις σε στρατιωτικούς, οικονομικούς στόχους μέσα στις ΗΠΑ θα μπορέσει να κάνει το τίμημα του πολέμου απαγορευτικό.
Εδώ δεν έχει σχέση το πετρέλαιο, είναι ξεκάθαρα πολιτική η αιτία. Οπότε πρέπει τα χτυπήματα να είναι ακόμα πιο καίρια από αυτά που κατάφερε το Ιράν.
Αλλιώς η Κούβα θα πέσει. Η μαφία – μαριονέτες των ΗΠΑ – θα πάρει πάλι την εξουσία. Δε θα φτάσει ο ανταρτοπόλεμος, η σύγκρουση πρέπει να μεταφερθεί στο έδαφος των ΗΠΑ
Η πρόταση για μεταφορά των χτυπημάτων στο έδαφος των ΗΠΑ:
Αν η Κούβα επιχειρούσε να καταφέρει απευθείας στρατιωτικά ή οικονομικά πλήγματα μέσα στο έδαφος των ΗΠΑ (π.χ. με drones στη Φλόριντα ή στη βάση του Γκουαντάναμο), δεν θα καθιστούσε το τίμημα «απαγορευτικό». Αντίθετα, θα παρείχε στις ΗΠΑ τη νομική και πολιτική αφορμή (jus ad bellum) για πλήρη, σαρωτική στρατιωτική εισβολή και ολοκληρωτική καταστροφή του κουβανικού καθεστώτος.
Η σύγκριση με το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα:
Η Κούβα απέχει μόλις 90 μίλια από τις αμερικανικές ακτές, δεν διαθέτει το γεωγραφικό βάθος, την ορεινή μορφολογία ή την τεράστια στρατιωτική βιομηχανία του Ιράν, ούτε το πυρηνικό οπλοστάσιο της Πιονγιάνγκ. Η εφαρμογή της ίδιου τύπου στρατηγικής είναι γεωγραφικά και επιχειρησιακά ατοπη.
Η παράβλεψη του οικονομικού/ενεργειακού παράγοντα:
Το κείμενο υποστηρίζει ότι «δε παίζει ρόλο το πετρέλαιο, είναι ξεκάθαρα πολιτικό». Στην πραγματικότητα, η ενέργεια και οι πηγές ανεφοδιασμού αποτελούν το κεντρικό σημείο τριβής στη γεωπολιτική της περιοχής (π.χ. ο έλεγχος των ροών πετρελαίου και οι κυρώσεις σε τρίτες χώρες που προμηθεύουν το νησί).