Πηγή: Μαριάννα Τζιαντζή – f/b

Σαββατόβραδο και όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο ΟΑΚΑ στη συναυλία της Άννας Βίσση. Και να θέλεις να το αγνοήσεις, δεν μπορείς καθώς γενναιόδωρη ήταν η κάλυψη από όλα τα ΜΜΕ. Δεν ήταν μια απλή συναυλία αλλά ένα υπερθέαμα που θα το ζήλευαν και οι αυτοκράτορες της αρχαίας Ρώμης. Μια συναυλία «POWERED by ΔΕΗ», έτσι παρουσιάζεται: «η ΔΕΗ γίνεται ξανά ο καταλύτης που ζωντανεύει το όραμα».

Γι’ άλλη μια φορά, λαός και Κολωνάκι συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο. Ορατές ταξικές διαχωριστικές γραμμές, ανάλογα με τις τιμές των εισιτηρίων. Όπως διαβάζουμε στην ελληνοαγγλική διάλεκτο της ιστοσελίδας για το κλείσιμο των εισιτηρίων, οι όρθιοι (standing) μοιράζονται σε 3 «αρένες» με τιμές από 31,8 έως 63,6 ευρώ: Silver Standing Arena, Golden Standing Arena και Platinum Standing Arena. Για τους καθήμενους (seated), οι τιμές κυμαίνονται από 21,2 έως 318 ευρώ, ανάλογα με τη θέα, στις οποίες προστίθεται ένα fee (τέλος) από 1,2 έως 18 ευρώ.

Για μια «Premium VIP εμπειρία φιλοξενίας», η ιστοσελίδα αγοράς εισιτηρίων μάς παρέχει τις ακόλουθες πληροφορίες:
Το πακέτο Diamond Ultimate Experience προσφέρει θέσεις καθήμενων στην VIP κερκίδα του Σταδίου και συνοδεύεται από αναβαθμισμένες premium παροχές, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη VIP εμπειρία με άνεση, θέα και υψηλού επιπέδου φιλοξενία. DIAMOND ULTIMATE EXPERIENCE [PL1]: 477.0€ (συμπεριλαμβάνει fee 27€) Παροχές:
• Πρόσβαση στο VIP Lounge
• Θέσεις καθήμενων στην VIP κερκίδα
• Welcome drink κατά την άφιξη
• Επιλεγμένο finger food
• Open bar από 19:00 έως 00:00 με maximum κατανάλωση (2) δύο ποτά ανά άτομο

«Όλο το ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε κλαμπ της παραλιακής», διαβάζουμε. Η αδρεναλίνη στα ύψη. Και η Άννα Βίσση έγινε η «από μηχανής θεά» αφού κατέβηκε στη σκηνή με γερανό από τον ουρανό. «Ό,τι έχουμε ζήσει το έχει πει η Βίσση» ήταν το σύνθημα που δονούσε το στάδιο και ήταν γραμμένο σε μπλουζάκια και πλακάτ.
Δικαιολογημένα η δημοφιλής τραγουδίστρια έχει χαρακτηριστεί φαινόμενο. Και φωνητικά προσόντα έχει και δυνατή σκηνική παρουσία και αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο. Σταρ με τα όλα της, που έχει μοχθήσει για να παραμένει τόσες δεκαετίες «απόλυτη».

Στο νου μου έρχονται κάποιοι στίχοι που, αν και γράφτηκαν το 1942 σε ξένη γη, μοιάζουν να μιλούν για το σήμερα:
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της.

Μαλάματα ναι, αλλά διεθνών προδιαγραφών και όχι αγορασμένα από τα πανηγύρια. Mεγάλα, στην κατηγορία τους, ονόματα υπογράφουν τα visual, τη σκηνοθεσία, τη χορογραφία. Μέχρι και η στυλίστρια της Μαντόνα ανέλαβε το στάιλινγκ της Ελληνίδας τραγουδίστριας.

Λένε πως το τραγούδι μάς ενώνει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα καρβελοτράγουδα ενώνουν τα σαλόνια και τις φτωχογειτονιές, όμως ταυτόχρονα αφήνουν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού εκτός. Τα τραγούδια μπορούν να χωρίζουν (για την ακρίβεια, να διαχωρίζουν) αυτούς που τα τραγουδούν ή τα ακούνε. Για κάποιους είναι αδύνατο να μερακλωθούν ακούγοντας, π.χ., Βίσση ή Κωνσταντίνο Αργυρό (τον οποίο τίμησε με την παρουσία της στο κέντρο του η Κίμπερλι Γκιλφόιλ αμέσως μόλις ανέλαβε καθήκοντα ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα).

Το γεγονός ότι μας αρέσουν άλλα τραγούδια, άλλες μουσικές δεν μας καθιστά αυτόματα πιο ψαγμένους, πιο καλλιεργημένους, πιο ευαίσθητους από το «μέγα πλήθος» που συγκεντρώθηκε χθες στο ΟΑΚΑ. Είναι λάθος να νομίζουμε πως «είμαστε ό,τι ακούμε», πως κάτι από την ευγένεια και την ομορφιά των εξαίσιων τραγουδιών σταλάζει και σ’ εμάς. Λάθος είναι να νομίζουμε ότι το μέγα πλήθος στο ΟΑΚΑ (και τα ανά την Ελλάδα μεγάλα πλήθη) δεν μπορεί να εκτιμήσει ή αγνοεί παντελώς τα αριστουργήματα, τους θησαυρούς του ελληνικού και του ξένου τραγουδιού. Μόνο που καλό θα ήταν οι θησαυροί αυτοί να ανήκουν στο σήμερα, να μην έρχονται από το ηρωικό χθες