Σαν σήμερα, στις 27 Σεπτέμβρη 1952, η καρδιά ενός από τους πιο αγνούς, συνεπείς και ανυπότακτους λαϊκούς αγωνιστές της πατρίδας μας έπαψε να χτυπά. Ο Κώστας Γαβριηλίδης, ο γενικός γραμματέας του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΚΕ) και εμβληματική μορφή του αριστερού κινήματος, άφηνε την τελευταία του πνοή στο κολαστήριο του Άη Στράτη.

Ο θάνατός του δεν ήταν απλώς μια απώλεια από παθολογικά αίτια. Ηταν μια προδιαγεγραμμένη κρατική δολοφονία, το αποτέλεσμα της εξοντωτικής απομόνωσης, των κακουχιών και της άρνησης του μετεμφυλιακού καθεστώτος να του παράσχει την αναγκαία ιατρική περίθαλψη όταν υπέστη το μοιραίο εγκεφαλικό επεισόδιο.

“Κανένας όμως δε θα μπορέσει να ξεχάσει την τόσο απάνθρωπη συμπεριφορά και τη σκληρότητα των Αστυνομικών Αρχών και της κυβέρνησης, της εποχής εκείνης, που παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες των συνεξορίστων του, αρνήθηκαν επίμονα να τον μεταφέρουν στην Αθήνα, όταν έπαθε το εγκεφαλικό επεισόδιο. Αλλά και όταν τον μετέφεραν πεθαμένο, δεν άφησαν καμιά συνοδεία των εξορίστων να τον ακολουθήσει. Στο δραματικό αυτό ταξίδι, σ’ ένα παλιοκάικο, μόνο του, μες στο πέλαγος, συνόδεψε τη σορό του, μόνο η κόρη του Νίτσα μαζί με τον απεσταλμένο – τότε – από την ΕΔΑ γιατρό – αείμνηστο – Γιώργο Σπηλιόπουλο.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν τον πέρασαν καθόλου από την προκυμαία του Πειραιά που τον περίμενε ο κόσμος. Τον μετέφεραν ινγκόγκνιτο στο λιμάνι της Αθήνας και από κει στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας και κηδεύτηκε, όπως όπως, ενώ είχε προγραμματιστεί να ταφεί στο Πρώτο Νεκροταφείο”, σημείωνε ο μετέπειτα γραμματέας του ΑΚΕ Κώστας Νάσης.

Γεννημένος το 1897 στο Καρς του Νοτίου Καυκάσου, ο Γαβριηλίδης βίωσε από νωρίς τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Όταν η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Κιλκίς, μπήκε αμέσως στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης των προσφύγων και των φτωχών καλλιεργητών. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση γεωργικών συνεταιρισμών, εκλέχθηκε δήμαρχος Κιλκίς και αναδείχθηκε στον αυθεντικό εκφραστή της ελληνικής αγροτιάς που στέναζε κάτω από την εκμετάλλευση των τσιφλικάδων και του κεφαλαίου.

Στα χρόνια της φασιστικής Κατοχής, η επιλογή του ήταν αυτονόητη. Συνέδεσε τη μοίρα του Αγροτικού Κόμματος με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), παλεύοντας για μια ελεύθερη και λαοκρατική Ελλάδα. Στην κυβέρνηση του βουνού, την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), ανέλαβε το κρίσιμο χαρτοφυλάκιο της Γραμματείας Γεωργίας, θέτοντας τις βάσεις για την αγροτική μεταρρύθμιση και την προστασία των παραγωγών.

Για αυτή του την αταλάντευτη στάση, το μετακαστοχικό και μετεμφυλιακό αστικό κράτος τον αντάμειψε με διώξεις, φυλακίσεις και αλλεπάλληλες εκτοπίσεις. Μακρόνησος, Ικαρία, Άη Στράτης. Ακόμα και μέσα από τα σύρματα των στρατοπέδων, ο Γαβριηλίδης παρέμενε φάρος αξιοπρέπειας και αγωνιστικότητας, αρνούμενος πεισματικά να υπογράψει «δήλωση μετάνοιας». Το 1951, ο λαός τον τίμησε εκλέγοντάς τον βουλευτή της ΕΔΑ, όμως η κυβέρνηση ακύρωσε την εκλογή του, κρατώντας τον δέσμιο στους βράχους της εξορίας.

Η θυσία του Κώστα Γαβριηλίδη στον Άη Στράτη αποτελεί ανεξίτηλο τίτλο τιμής για το λαϊκό κίνημα. Μας θυμίζει πως οι κοινωνικοί αγώνες απαιτούν πίστη, αυταπάρνηση και βαθιά σύνδεση με τα λαϊκά στρώματα.

Σήμερα, που η ύπαιθρος ερημώνει και οι μικρομεσαίοι αγρότες βρίσκονται ξανά στο στόχαστρο των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των αντιλαϊκών πολιτικών, η παρακαταθήκη του Γαβριηλίδη είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Δεν ξεχνάμε τους αγωνιστές μας. Συνεχίζουμε στον ίδιο κόκκινο δρόμο της ανατροπής.