Ο Ρουβίκωνας, στην υπερδεκαετή ιστορία του, βρίσκεται ξανά και ξανά με «θρησκευτική» ευλάβεια σε δύο κατηγορίες σημείων. Από τη μία στα μικρά και μεγάλα μέτωπα των λαϊκών αγώνων και αναγκών, και από την άλλη στα δικαστήρια αντιμετωπίζοντας διώξεις. Εκτός από τις χιλιάδες δράσεις και παρεμβάσεις όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε περάσει τις πόρτες των δικαστηρίων εκατοντάδες φορές.

Το αντιμετωπίζουμε στωικά, συχνά δεν τα δημοσιοποιούμε καν, το βλέπουμε σχεδόν σαν φυσικό φαινόμενο, γιατί τελικά αυτό είναι: ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης.
Γνωρίζουμε πως αυτό που κάνουμε, ειδικά εφόσον πολιτικά επιλέγουμε να λειτουργούμε όχι μόνο «έξω» αλλά και ενάντια στους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, θα έχει αυτό το κόστος. Ο αντίπαλος έχει μια εξουσία να υπερασπιστεί, έχει τεράστια συμφέροντα. Το συμβολικό φορτίο των ενεργειών μας αφαιρεί πολιτικό κεφάλαιο από την κορυφή και το μεταφέρει στη βάση της κοινωνίας. Και τις φορές που οι ενέργειές μας ξεπερνούν τον συμβολισμό και φέρνουν μικρές νίκες, τότε δεν μιλάμε απλά για πολιτικό κεφάλαιο αλλά για απειλή μέσω παραδείγματος. Ασφαλώς και θα μας πάρουν για προσαγωγές, ασφαλώς και θα μας σύρουν σε δίκες. Και δεν είναι μόνο ο αριθμός των δικών, είναι και η εφευρετικότητα στις κατηγορίες. Εκτός από τα κλασικά (π.χ. αντίσταση ή φθορές), μας έχουν συλλάβει για δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα, έχουν ανασύρει νόμους από τη χούντα των συνταγματαρχών για «διέγερση» ή «πρόκληση σε στάση», και πρόσφατα ξεκίνησαν να δοκιμάζουν την τύχη τους με κατηγορίες όπως ο «εκβιασμός» σε μια περίπτωση διεκδίκησης δεδουλευμένων που ένα αφεντικό έκλεψε από τον εργάτη του.

Και να μην ξεχνάμε και τις σκευωρίες, όπως αυτή που μέλος μας κατηγορήθηκε για δολοφονία κάποιου μαφιόζου στα Εξάρχεια. Αθωώθηκε βέβαια πανηγυρικά, όπως αθωωθήκαμε και για τη συντριπτική πλειοψηφία των διώξεων εναντίον μας.

Από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ, που γνωρίσαμε τη μεγαλύτερη καταιγίδα διώξεων (όπως και τη σκευωρία με την «ανθρωποκτονία»), έως τώρα, την επταετία της Νέας Δημοκρατίας, το στασίδι στα δικαστήρια, όσο κι αν μας κόστισε και ως οργάνωση και σε επίπεδο ατόμων, δεν κατάφερε ούτε να μας σταματήσει ούτε να εμποδίσει την ανάπτυξή μας. Ο τρόπος που κινούμαστε από τη μία πλευρά, οι τακτικές και η στοχοθεσία μας, ενώ από την άλλη η κοινωνική αποδοχή και αναγνώριση του αγώνα μας από την κοινωνική και ταξική μας οικογένεια, δένουν τα χέρια της αστικής δικαιοσύνης. Το κόστος και η ηθική απαξία μιας εντεταλμένης καταδίκης σχεδόν πάντα αποδεικνύεται μεγαλύτερο από την αθώωσή μας. Όπως και το γεγονός ότι ακόμα και όταν καταδικαζόμαστε, συνεχίζουμε «σαν να μην τρέχει τίποτα».

Γι’ αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη υιοθέτησε την πρόταση Βορίδη και κατασκεύασε το 2022 έναν νέο φωτογραφικό νόμο. Έναν νόμο που εξοπλίζει την αστική δικαιοσύνη με τη δυνατότητα να μας χαρακτηρίσει εγκληματική οργάνωση ακόμα κι αν κατηγορούμαστε με πλημμελήματα. Στα μυαλά τους, αυτό που έλειπε ήταν κάποιο θαυματουργό νομικό εργαλείο. Και στην προπαγάνδα τους, αυτό που έλειπε ήταν η «πολιτική βούληση» να μας εξαφανίσουν, μια βούληση που υποτίθεται δεν είχε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά στη Νέα Δημοκρατία έτρεχε από τα μπατζάκια. Με αυτό κατά νου, λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές του 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή ανακοίνωσε πως με την ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα του, μέσα σε ένα μήνα θα μας έχουν τελειώσει.

Πέρασαν επτά χρόνια κι είμαστε ισχυρότεροι από ποτέ. Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν η «βούληση» το πρόβλημα· ισχυρότατη βούληση να μας τελειώσει είχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα ήταν οι πολιτικοί υπολογισμοί του κόστους να εκπέσει το δημοκρατικό κύρος της εξουσίας που αποκαλύπτεται να δικτατορεύει κουρελιάζοντας τους ίδιους της τους νόμους. Κυρίως όμως η εξόφθαλμη αντίθεση με το τι η κοινωνία θεωρεί σωστό και δίκαιο, με το κοινό «περί πολιτικής δράσης αίσθημα».

Και κάπως έτσι έπαιξαν το χαρτί του νέου νόμου, που προσπαθεί να λύσει το πολιτικό στην ουσία του αδιέξοδο με έμμεσο τρόπο. Οι πολιτικές δράσεις δεν εξετάζονται χωριστά αλλά γίνονται ένα πακέτο από παραβιάσεις των νόμων, που όλες μαζί στέλνουν οργανώσεις στη φυλακή. Και με βαριές ποινές. Ιδιαίτερα για όσους κατονομαστούν ως «αρχηγοί». Ρόλος που πρέπει πάντα να υπάρχει, είτε μιλάμε για μια ναζιστική κάθετη οργάνωση που δολοφονεί, είτε για μια αναρχική, οριζόντια οργάνωση που παρεμβαίνει όπως ο Ρουβίκωνας. Η χούντα των συνταγματαρχών δεν έκανε τέτοια πολιτικά και νομικά καραγκιοζιλίκια όταν ήθελε να επιβάλει τη δικτατορία της· η Νέα Δημοκρατία τα κάνει.

Και κάπως έτσι λάβαμε πριν δύο χρόνια μια δικογραφία τεραστίων διαστάσεων, με δεκάδες παρεμβάσεις μας από το 2022 και μετά, 15 άτομα κατηγορούμενα και δύο αρχηγούς. Λεπτομερής καταγραφή κειμένων και πολιτικών βίντεο στα κανάλια μας, πλούσιο βιντεοληπτικό υλικό από τις δράσεις μας — πραγματικά, η Ελληνική Αστυνομία έφαγε άπειρες εργατοώρες για να κάνει αυτή τη δουλειά. Και παρά το ότι στο δια ταύτα, την ποινική στήριξη όλων αυτών, η δικογραφία ήταν για τα μπάζα, που θα έλεγε και ο Φλωρίδης, η δουλειά που είχαν ρίξει μας έπειθε πως αυτή είναι η ώρα της μεγάλης μάχης. Ότι αυτή είναι «η μητέρα όλων των δικαστηρίων μας».

Πέρασαν όμως κοντά δύο χρόνια και η κλήση δεν ερχόταν. Και αναρωτιόμαστε μήπως σε κάποιο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού κάτι έχει κολλήσει, μήπως περιμένουν κάποιο λάθος μας ή μήπως μας ετοιμάζουν κάποια μεγάλη έκπληξη.

Όταν πριν λίγους μήνες ακούσαμε τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης (ΠΡΟ.ΠΟ.) να ανακοινώνουν ότι επίκειται η δίωξη του Ρουβίκωνα συνολικά, είπαμε «ήρθε η ώρα». Αλλά επειδή οι εκλογές δεν ορίστηκαν τελικά για φθινόπωρο, αλλά πάνε για άνοιξη, λάβαμε την απάντησή μας τώρα.

Και ήταν έκπληξη. Από την ανάποδη. Όλη η δικογραφία έχει υποβαθμιστεί, τα 15 άτομα έγιναν 7, περιστατικά και δράσεις έχουν εξαφανιστεί, θα δικαστούμε από ένα μονομελές. Η κατηγορία δεν έγινε κακούργημα. Ολοφάνερα έριξαν τον πήχη. Και ολοφάνερα η Νέα Δημοκρατία, όσο ακόμα έχει αυτοδύναμη εξουσία και άρα πλήρη καταλογισμό των αποφάσεων, θα πάει στις εκλογές λέγοντας «έστειλα στη δικαιοσύνη και τον Ρουβίκωνα». Οι μηχανισμοί της ΝΔ θα πάψουν να διαμαρτύρονται, το Ισραήλ επίσης, η Πρεσβεία που ρίχνει όποια κυβέρνηση θέλει θα ικανοποιηθεί.

Θα μας κλείσουν όμως φυλακή;

Εκεί ίσως είναι η πραγματική παγίδα αυτής της δικογραφίας. Στην προηγούμενη εκδοχή της, η κρατική δίωξη θα οδηγούσε σε μια πολυήμερη μάχη στη δικαστική αίθουσα αλλά και ευρύτερα κοινωνικά. Θα μπορούσαν να μας βάλουν φυλακή για περισσότερα χρόνια, αλλά έβλεπαν με τρόμο την πιθανότητα να ηττηθούν και όλο το σόου να καταλήξει σε θρίαμβό μας.
Ενώ τώρα μπορεί να γίνει η ζημιά με υποτίθεται μικρότερη έκθεση και ρίσκο. Διότι ακόμα κατηγορούμαστε με τον νόμο Βορίδη, ακόμα μπορούν να καταδικάσουν «αρχηγούς» και θα το λήξουν σε μία συνεδρίαση.

Ο κόσμος του αγώνα έχει τεράστια εμπειρία σε κάθε είδους δικαστικές μεθοδεύσεις. Και ο Ρουβίκωνας έχει γράψει χιλιόμετρα σε αυτές τις διαδρομές.

Αυτή είναι η «μητέρα όλων των δικαστηρίων μας». Και σε αυτήν θα κριθούν πολλά. Ένα από αυτά θα είναι αν θα πάνε κάποια μέλη μας φυλακή. Ένα άλλο, αν το κράτος πλέον θα κλείνει φυλακή κατά βούληση κάθε οργανωμένη πολιτική δράση. Εάν θα διώκεται το φρόνημα όποτε εκφράζεται στην πράξη.

Υπάρχει κανείς που δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει για όλο το πολιτικό πεδίο, ακόμα και το μη ριζοσπαστικό, να κηρυχθεί ο Ρουβίκωνας, με τις συνειδητές επιλογές μέσων πάλης και τακτικής που υπηρετεί με συνέπεια 13 χρόνια, εγκληματική οργάνωση; Τι σημαίνει να πάνε φυλακή μέλη του;

Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που δεν θα κριθούν σε αυτή τη δίκη ακόμα και αν χάσουμε τη μάχη. Έχει ήδη κριθεί το αν θα εκτεθεί η κυβέρνηση και το αν θα αναλάβει ρίσκο να της σκάσει στα μούτρα όλο αυτό. Θα δοθεί μια μεγάλη, εξωστρεφής και ακούραστη πολιτική μάχη. Τίποτα δεν θα περάσει στην ζούλα.

Δεν θα κριθεί όμως και κάτι ακόμα, το πιο σημαντικό: ότι, ό,τι και να γίνει, ο Ρουβίκωνας θα συνεχίσει αυτό που κάνει. Και θα συνεχίσει να μεγαλώνει. Δεν είναι στο χέρι του κράτους να τελειώσουμε. Είναι του λαού. Και όσο άσχημο κι αν είναι άνθρωποί μας να βρεθούν πίσω από τα σίδερα, ο αγώνας θα συνεχιστεί, και έξω και μέσα στις φυλακές, και πάλι «σαν να μην τρέχει τίποτα».
Γιατί, όπως είπαμε και στην αρχή, ξέραμε ποιο θα είναι το κόστος αυτού του αγώνα και το αναλάβαμε με στωικότητα, συνέπεια, βαθιά αφοσίωση στην Υπόθεση και θέληση που λυγίζει σίδερα.

Η δίκη έχει οριστεί στις 18 Δεκέμβρη 2026.

Καλούμε όλες και όλους να πλαισιώσουν τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και αντίστασης που θα ξεκινήσουμε κι εμείς και άλλος κόσμος του αγώνα τις προσεχείς εβδομάδες.

Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ρουβίκωνας