Όσα κρύβουν οι σημερινές αγιογραφίες του.

Ένας χείμαρρος υποκρισίας κατακλύζει σήμερα τα ΜΜΕ με αφορμή τον θάνατο του εφοπλιστή Γιώργου Βαρδινογιάννη. Οι ίδιοι δημοσιογραφικοί όμιλοι που έθαψαν στα «ψιλά» τα πρόσφατα, θανατηφόρα εργατικά εγκλήματα στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις των επιχειρήσεών του, σήμερα πλέκουν το εγκώμιο του «πατριώτη επιχειρηματία» και του εμβληματικού «Καπετάνιου». Μόνο που κρύβουν τη σφραγίδα της γέννησης αυτού του τίτλου.
Το προσωνύμιο «Καπετάνιος» δεν χαρίστηκε στον Γιώργο Βαρδινογιάννη για κάποια θαλασσινή ανδραγαθία, αλλά το απέκτησε την άνοιξη του 1966, όταν έσπασε το διεθνές εμπάργκο πετρελαίου που είχε επιβάλει ο ΟΗΕ στο στυγνό, ρατσιστικό καθεστώς της λευκής μειονότητας του Ίαν Σμιθ στη Ροδεσία (τη σημερινή Ζιμπάμπουε).

Η «μαύρη» επιχείρηση του Joanna V

Τον Απρίλη του 1966, η Μεγάλη Βρετανία είχε επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό για να εμποδίσει τον εφοδιασμό του παράνομου και ρατσιστικού καθεστώτος. Τότε, η οικογένεια Βαρδινογιάννη, μυριζόμενη τα αμύθητα κέρδη της κερδοσκοπίας, άλλαξε τη σημαία του πετρελαιοφόρου «Arietta Venizelos» σε παναμέζικη και το μετονόμασε σε «Joanna V».
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, σε ηλικία 30 ετών, ανέλαβε ο ίδιος τη διακυβέρνηση του τάνκερ. Αψηφώντας τις προειδοποιήσεις των βρετανικών πολεμικών πλοίων, έσπασε το μπλόκο στο λιμάνι Μπέιρα της Μοζαμβίκης, μεταφέροντας χιλιάδες τόνους αργού πετρελαίου για να κρατήσει ζωντανό το ρατσιστικό καθεστώς.

Το αίμα και το Απαρτχάιντ ως εφαλτήριο για την αυτοκρατορία

Η πράξη αυτή, που προκάλεσε τότε παγκόσμιο σάλο και τεράστια διπλωματική κρίση μέχρι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, λειτούργησε ως οικονομικός πύραυλος για τις ναυτιλιακές και διυλιστηριακές δραστηριότητες της οικογένειας. Τα υπερκέρδη από το σπάσιμο του εμπάργκο στη Ροδεσία (και στη συνέχεια στη Νότια Αφρική) αποτέλεσαν τη ματωμένη μαγιά για το χτίσιμο της μετέπειτα πανίσχυρης οικονομικής αυτοκρατορίας.

Αυτή είναι η πραγματική ιστορία του «Καπετάνιου». Το κεφάλαιο δεν έχει ηθικούς φραγμούς ούτε πατρίδα. Όπως τότε δεν δίσταζαν να στηρίζουν ένα φασιστικό, ρατσιστικό καθεστώς για να θησαυρίσουν, έτσι και σήμερα η κερδοφορία τους συνεχίζει να πατάει πάνω στις πλάτες και τις ζωές της εργατικής τάξης.

Οι εργαζόμενοι δεν ξεχνούν. Για εμάς, η ιστορία των Μονοπωλίων δεν γράφεται με χρυσά γράμματα στις κοσμικές στήλες, αλλά με το αίμα των λαών και τον ιδρώτα του μεροκάματου.