Το πρόσφατο τηλεοπτικό παραλήρημα του Εμανουέλ Μακρόν, στον απόηχο των συγκλονιστικών ταξικών συγκρούσεων που έχουν τυλίξει τη Γαλλία στις φλόγες, αποτελεί μνημείο πολιτικής υποκρισίας και αστικής τρομοκρατίας.

Ο πολιτικός εκπρόσωπος του γαλλικού κεφαλαίου, στριμωγμένος άγρια από τη μαχητικότητα των φοιτητών, των μαθητών και των εργατικών στρωμάτων, επιχείρησε να παίξει το χιλιοπαιγμένο αλλά πλέον ξεκάρφωτο θέατρο του «καρότου και του μαστιγίου».

Από τη μία πλευρά, ο Μακρόν εμφανίστηκε ως «στοργικός πατέρας» που δήθεν «ακούει» και «κατανοεί» την οργή των νέων, μοιράζοντας φτηνές υποσχέσεις για «διάλογο» και «συμμετοχή στο μέλλον». Πρόκειται για μια προκλητική προσπάθεια κατευνασμού, την ώρα που το γαλλικό κράτος εφαρμόζει απροκάλυπτα καθαρά αυταρχικές μεθόδους για να τσακίσει τις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Η μάσκα της «κατανόησης» έπεσε αμέσως μετά, αποκαλύπτοντας το πραγματικό, αιμοσταγές πρόσωπο της αστικής εξουσίας. Με το «μαστίγιο» ανά χείρας, ο Μακρόν ανακοίνωσε μπαράζ δικαστικών διώξεων κατά των αγωνιζομένων και την πλήρη απαγόρευση των διαδηλώσεων σε συνεργασία με τους δήμους. Για το γαλλικό κατεστημένο, η «δημοκρατία» τους σταματά εκεί που ξεκινά η απειλή για τα κέρδη των μονοπωλίων.

Η κορωνίδα, βέβαια, της ταξικής μεροληψίας του Μακρόν ξεδιπλώθηκε εκεί που το διάγγελμα συνάντησε τα πραγματικά του αφεντικά: την εργοδοσία και τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Ο εκλεκτός των τραπεζιτών έσπευσε να τους καθησυχάσει, δεσμευόμενος προσωπικά ότι πέρα από τις αποζημιώσεις των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, το γαλλικό κράτος θα σταθεί «αμέριστος συμπαραστάτης» τους, καλύπτοντας μέχρι τελευταίου ευρώ τις όποιες ζημιές προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Πρόκειται για το γνωστό, προκλητικό μοτίβο του καπιταλισμού: η κρατική μηχανή, που δηλώνει «αναρμόδια» όταν πρόκειται να στηρίξει τη δημόσια παιδεία, την υγεία και τις ανάγκες της νεολαίας, μετατρέπεται σε μόνιμο χρηματοδότη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Τα σπασμένα της κρίσης και της κοινωνικής έκρηξης που οι ίδιοι πυροδοτούν, καλείται να τα πληρώσει για ακόμα μια φορά ο γαλλικός λαός από την ήδη λεηλατημένη τσέπη του — με τα λεφτά του λαού δηλαδή, τα δημόσια ταμεία ανοίγουν διάπλατα για τους βιομηχάνους και τους καταστηματάρχες, την ίδια ώρα που για τους μαθητές και τους φοιτητές το κράτος επιφυλάσσει δακρυγόνα και απαγορεύσεις.

Η προσπάθειά του να ποινικοποιήσει τη νεολαία και το εργατικό κίνημα, βαφτίζοντας το δικαίωμα στη διαδήλωση ως «παρανομία», δείχνει μόνο ένα πράγμα: τον βαθύ τρόμο της άρχουσας τάξης απέναντι στο ενδεχόμενο μιας γενικευμένης εξέγερσης.
Η «αλληλεγγύη» του Μακρόν είναι αυστηρά ταξική, επιβεβαιώνοντας ότι η αστική κυβέρνηση λειτουργεί ως ο απόλυτος ντίλερ των συμφερόντων της ολιγαρχίας.

Όμως, το γαλλικό προλεταριάτο και η νεολαία έχουν ήδη αποδείξει ιστορικά ότι δεν τρομοκρατούνται από τις απειλές των εγχώριων «Λουδοβίκων».

Η απάντηση της κρατικής καταστολής δεν θα κάμψει το κίνημα· αντίθετα, θα γίνει το καύσιμο για να φουντώσει ακόμα περισσότερο η φωτιά του δρόμου.