Να λοιπόν πού καταλήγει η ιστορική εξίσωση των δύο άκρων, όταν επιστρατεύεται για να υπηρετήσει τις σημερινές πολιτικές σκοπιμότητες: στον συμψηφισμό του ναζισμού με τον κομμουνισμό, του θύτη με το θύμα, του εκτελεστή με τον εκτελεσμένο.

Σύμφωνα με τη λογική του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον υμνητή του Χίτλερ και στον υμνητή του Στάλιν.

Σοβαρά τώρα; Δεν έχει διαφορά ο ναζί δήμιος από τον κομμουνιστή που στήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα; Δεν έχει διαφορά ο στρατιώτης των χιτλερικών στρατευμάτων από τον Σοβιετικό στρατιώτη που πολέμησε για να συντρίψει τη ναζιστική πανούκλα; Δεν έχει διαφορά το Άουσβιτς από το Στάλινγκραντ, η ναζιστική θηριωδία από την αντίσταση εκατομμυρίων ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για να ηττηθεί ο φασισμός;

Η ιστορία δεν είναι ένας βολικός πολιτικός αχταρμάς, όπου όλα εξισώνονται για να βολέψουν το αντικομμουνιστικό αφήγημα της εκάστοτε εξουσίας.

Την Πρωτομαγιά του 1944, στην Καισαριανή, 200 κομμουνιστές εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές. Δεν βρέθηκαν εκεί ως εκπρόσωποι κάποιας ολοκληρωτικής εξουσίας που είχε καταλάβει την Ελλάδα. Βρέθηκαν μπροστά στα γερμανικά πολυβόλα ως κρατούμενοι, αγωνιστές και αντίπαλοι του ναζισμού, πληρώνοντας με τη ζωή τους την αντιστασιακή τους δράση και τις ιδέες τους.

Και την ίδια στιγμή, ο σοβιετικός λαός πλήρωσε με ανυπολόγιστες θυσίες τη ναζιστική εισβολή. Περίπου 27 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες και στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συντριβή του ναζισμού στο ανατολικό μέτωπο υπήρξε καθοριστική για την ήττα του Χίτλερ.
Αυτά δεν διαγράφονται με μια δήλωση κυβερνητικού εκπροσώπου.

Η θεωρία των δυο άκρων δεν είναι καινούργιο φρούτο. Την πιπιλάνε οι αστοί από την δεκαετία του 60 όταν την κατασκεύασε ο “παπατζής” Γεώργιος Παπανδρέου την επανέφερε ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος τότε που μιλούσε για «αριστεροχουντισμό» και κατά καιρούς έρχεται έντονα στην επιφάνεια κάθε φορά που τα αστικά επικοινωνιακά επιτελεία θέλουν να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες. Και δεν μας ενδιαφέρει αν η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει έναν “εσωτερικό εχθρό” στη δεξιά βάση της Νέας Δημοκρατίας, προκειμένου να ανακόψει τυχόν απώλειες προς το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, όπως εκτιμούν δημοσιεύματα.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα μαθήματα ιστορίας οι επαγγελματίες του πολιτικού αντικομμουνισμού. Οι νεκροί της Καισαριανής δεν χρειάζονται τη δική μας άδεια για να δικαιωθούν ιστορικά. Τα εκτελεστικά αποσπάσματα, τα στρατόπεδα εξόντωσης και τα εκατομμύρια θύματα της ναζιστικής εισβολής δεν αποτελούν υλικό για τηλεοπτικούς συμψηφισμούς.

Η ιστορία δεν γράφεται με ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον δήμιο και στο θύμα. Και η μνήμη των εκτελεσμένων δεν προσφέρεται για να ξεπλένεται ο ναζισμός μέσα από την εξίσωση των πάντων.

Για την σκοπιμότητα αυτής της θεωρίας, που αποσκοπεί και ποιος είναι ο πραγματικός χαρακτήρας της μας έχει μιλήσει σε συνέντευξη του ο Δημήτρης Ψαρράς, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής». Την τοποθέτησή του την παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε.