Ανακοίνωση – καταγγελία

1. Η τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά δείχνει για άλλη μια φορά, ακόμα πιο αποκρουστικά, το αντιλαϊκό, αυταρχικό πρόσωπό της. Μετά την επιστράτευση των ναυτεργατών και των εργαζομένων στο Μετρό, προχώρησε απόψε στην επιστράτευση των 85.000 καθηγητών,  προωθώντας ολοένα και βαθύτερα στην κατεύθυνση του πολιτικού εκφασισμού, επισείοντας τη φοβέρα των απολύσεων. Από τη μια πλευρά κρατάει την βάρβαρη ταξική πολιτική της γενικευμένης φτώχειας και ανεργίας και από την άλλη προσπαθεί να διασπάσει και να συκοφαντήσει κάθε κλάδο εργαζομένων που σηκώνει  κεφάλι και αγωνίζεται.  Αυτή η πολιτική είναι επικίνδυνη και πρέπει να ηττηθεί.

2. Οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών είναι δίκαιες και αναγκαίες. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια μνημονίου έκλεισαν πάνω από 1000 σχολεία, η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης βρέθηκε σε επίπεδα αφρικανικής χώρας, οι μισθοί στην εκπαίδευση συρρικνώθηκαν κατά 40%-48%, η ανεργία στους νέους ξεπέρασε το 60%, το πτυχίο έγινε κουρελόχαρτο, τα ΑΕΙ – ΤΕΙ κλείνουν, το φάντασμα της γενικευμένης απομόρφωσης απειλεί ολόκληρη την κοινωνία και ο εκπαιδευτικός καλείται να γίνει λάστιχο, ανασφαλής και μεταφερόμενος σε κάθε γωνιά της χώρας μας, ενώ 13.000 αναπληρωτές και αρκετές χιλιάδες μονίμων εκπαιδευτικών απειλούνται με απόλυση, για να εκπληρωθούν οι απαιτήσεις της ΕΕ, του ΔΝΤ και της  συγκυβέρνησης.

3. Το εκπαιδευτικό κίνημα έχει πίσω του μια μεγάλη ιστορία αγώνων. Η απεργία στις εξετάσεις (1988 – 1990), η δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα (1991), η μεγάλη απεργία των 60 ημερών (1997), ο ματωμένος ΑΣΕΠ (1998), η απεργία των δασκάλων (2006), οι μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις (1999 – 2000) δείχνουν ότι στην εκπαίδευση συμπυκνώνονται πάντοτε σοβαρές κοινωνικές αντιπαραθέσεις, αλλά και ένα έμπειρο και αγωνιστικό δυναμικό που δεν είναι διατεθειμένο να σκύψει το κεφάλι.

4. Η υπόθεση της δημόσιας εκπαίδευσης αφορά σε όλη την κοινωνία. Πάνω από 1εκατ. Μαθητές  και Σπουδαστές βρίσκονται στα θρανία. Ως εκ τούτου ο κοινωνικός αυτοματισμός της κυβέρνησης Σαμαρά και η προσπάθεια να εφαρμοστεί το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε» ώστε να στραφούν οι εργαζόμενοι γονείς ενάντια στους δασκάλους των παιδιών τους πρέπει να συναντήσει παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

5. Η υπεράσπιση των συνδικάτων είναι πρώτιστης σημασίας. Η διάλυση των σταθερών εργασιακών σχέσεων, η προσπάθεια εξαφάνισης της Συλλογικής Σύμβασης παραδίδει τους εργαζόμενους βορά στις ορέξεις του κράτους και των εργοδοτών. Οι θεωρίες των «καθαρών σωματείων», των ξεχωριστών συγκεντρώσεων και η αδιέξοδη φυγή προς το χάος, πρέπει να συναντήσουν μια σοβαρή, εργώδη και ουσιαστική αντιπαράθεση από τις δυνάμεις του ταξικού συνδικαλισμού και της αριστερής πτέρυγας. Τα συνδικάτα είναι όπλα στα χέρια των εργαζομένων, ιδιαίτερα στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες.

6. Η απάντηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στις απειλές, τους εκφοβισμούς και την επιστράτευση πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να συγκληθούν άμεσα Γενικές Συνελεύσεις, να εξασφαλιστεί πολιτικά η θωράκιση του εκπαιδευτικού αγώνα με ανακοινώσεις, ψηφίσματα, πολιτική ή υλική στήριξη. Σ’ αυτό το δρόμο, ιδιαίτερο ρόλο πρέπει να διαδραματίσουν γονείς, μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι. Να κληθούν τα συνδικάτα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να κηρύξουν πανεθνική απεργία στις 17 Μάη και συλλαλητήρια όλη την εβδομάδα από 13 – 17 Μάη. Σ’ αυτό το βηματισμό να κινηθούν τα εργατικά κέντρα, νομαρχιακά τμήματα της ΑΔΕΔΥ, πρωτοβάθμια σωματεία και Ομοσπονδίες.

Το Μ-Λ ΚΚΕ στηρίζει ολόψυχα το δίκαιο απεργιακό αγώνα της ΟΛΜΕ και ιδιαίτερα οι σύντροφοί μας εκπαιδευτικοί, μαθητές και σπουδαστές σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις. 

  Οι αγώνες είναι δίκαιοι!
  Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων!
  Η τρομοκρατία να μην περάσει!