Πηγή: Του Niko Ago – altsantiri.gr

Θα μπω κατευθείαν στο «ψητό» διότι το θέμα δεν προσφέρεται για πολλά λόγια και πολλές αναλύσεις. Διάβασα- σχεδόν με το ζόρι, είναι η αλήθεια- ένα κείμενο της Σώτης Τριανταφύλλου, στην Athens Voice. Από τον τίτλο ακόμα, κόντεψα να ξεράσω. «Αντιφασίστες (ή ο μονοδιάστατος άνθρωπος)» τιτλοφορεί το κείμενο. Θα μπορούσα, στα πλαίσια της δεοντολογίας, να επιλέξω ήπιο τόνο και τίτλο, αλλά νομίζω πως είναι περιττό, σε αυτή την περίπτωση, να «φορέσει» κανείς προσωπείο και να προσπαθεί να αντιπαρατεθεί δεοντολογικά. Διότι, η δεοντολογία είναι καθήκον, όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που έχουν, στοιχειωδώς, την αίσθηση του γιατί, για τι και τι γράφουν.  Εδώ, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις.

Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που η Σώτη εξοργίζει με τα γραπτά της. Δύσκολα πείθεται πια κανείς ότι είναι κάτι τυχαίο. Σε καμία περίπτωση. Η συγκεκριμένη συγγραφέας, εκπρόσωπος μιας ιδιότυπης νεο-διανόησης της Ελλάδας, μοιάζει να είναι κάθε φορά που γράφει, κάτω από επήρεια. Ποιου, ποιας, τι καθίσταται άγνωστο προς εμάς. Ωστόσο, καταφέρνει να εξοργίζει. Με πολυδιάστατο τρόπο μάλιστα.

Θέλοντας, λοιπόν, να κάνει την «ακτινογραφία» του αντιφασίστα- αντιμετωπίζοντας όλους τους αντιφασίστες ως ένα άτομο- στην καθομιλουμένη θα λέγαμε, «αμολάει ένα κάρο μπαρούφες». Ας είναι. Εξάλλου, αυτές είναι… αφορολόγητες και μπορεί ο καθένας και η καθεμία, να μοιράζει όσες θέλει. Έλα, όμως, που ανάμεσα στις γραμμές, σα να βρίσκεται σε κατάσταση μέθης, γράφει και μερικά «μαργαριτάρια» που κυριολεκτικά, σε βγάζουν από τα ρούχα.

Απομονώνω για την οικονομία της κουβέντας, μόνο τα παρακάτω:

[…]   όσοι αντιστάθηκαν στο φασισμό σ.σ.: στα πρώην κομμουνιστικά κράτη) και στο ναζισμό έκαναν μάλλον εθνικό αγώνα εναντίον των Γερμανών και των Ιταλών κατακτητών και λιγότερο πολιτικό αγώνα εναντίον μιας απαράδεκτης ιδεολογίας. […] Όπως κατάλαβες, ο ναζισμός και ο φασισμός του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με την Σώτη, υπήρξαν απλά μια «απαράδεκτη ιδεολογία» .

[…] Όσο για τους οπαδούς της (Χρυσής Αυγής), όποιοι δεν παραβιάζουν τους νόμους μπορούν να παραμείνουν ελεύθεροι να εκφράζουν βλακώδεις ιδέες.[…] Ώστε, ο ναζισμός, Σώτη, δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά κάτι«βλακώδεις ιδέες». Κι ως εκ τούτου, ο καθένας μπορεί άνετα να τις εκφράζει. Ε, αν τώρα, η έκφραση αυτών των «βλακωδών ιδεών», περιλαμβάνει και τίποτα μαχαιρώματα στα στενά τις νύχτες ή στρατιωτικά γυμνάσια, οπλοφορίες και ροπαλοφόρους αυτό είναι λεπτομέρεια που δεν αφορά την Σώτη. Ούτε και το γεγονός πως το κείμενο αυτό, γράφεται ακριβώς τις μέρες που γίνεται η δίκη των ναζί, που έσφαξαν τον Παύλο Φύσσα. Λεπτομέρειες.

Διότι, όπως λέει στο ίδιο κείμενο, «…η φασιστική απειλή είναι μια κατασκευή,που εξισώνει τον καπιταλισμό με τον φασισμό παρότι ο δεύτερος είναι, εγγενώς, αντικαπιταλιστικός.»Μια απλή «κατασκευή», είναι σύμφωνα με την Σώτη η φασιστική απειλή. Μια οφθαλμαπάτη. Δεν υφίσταται. Στάσου, όμως. Στο ίδιο κείμενο, η ίδια γράφει πως «πράγματι, στο ελληνικό κοινοβούλιο εκπροσωπείται φασιστική ή νεοναζιστική ομάδα». Τι απ’όλα συμβαίνει, Σώτη; «Κατασκευή» των αντιφασιστών ο φασισμός κι ο ναζισμός, όπως γράφεις τη μία, ή στο ελληνικό κοινοβούλιο, εκπροσωπείται φασιστική ή νεοναζιστική ομάδα, όπως λέει η… Τριανταφύλλου στο ίδιο κείμενο;

Δύσκολη εξίσωση. Και γίνεται ακόμα δυσκολότερη, όταν τέτοιες αναλύσεις, δείχνουν να έχουν γραφτεί «στο πόδι». Κατά προτίμηση, με ένα ποτήρι ουίσκι για παρέα. Ή, ακόμα χειρότερα, όταν η συγγραφέας (δείχνει να) έχει αναλάβει τη δουλειά του εξωραϊσμού του φασισμού και του ναζισμού, σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο. Το οποίο, και υπάρχει αλλά και δημιουργείται εύκολα, στις μέρες που ζούμε.