Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Πριν κάποια χρόνια είχα φτιάξει ένα προσωπικό μπλοκ με τίτλο “ιστορικά ντοκουμέντα”
Αναρτούσα δηλαδή στο διαδίκτυο ιστορικές αναφορές και ντοκουμέντα σχετικά με την δράση του ΚΚΕ και θέματα που αφορούν την δράση του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, της ΟΠΛΑ, καθώς και γεγονότα που έχουν σχέση με την προσωπικότητα ηγετικών μορφών του ΚΚΕ. Δυστυχώς υπήρξαν άλλες κινηματικές προτεραιότητες και παράτησα αυτή την προσπάθεια, με αποτέλεσμα αυτός ο ιστότοπος να υπολειτουργεί πλέον και να μην ανανεώνετε τακτικά.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μελέτησα την δράση και την προσωπικότητα του μακροβιότερου γραμματέα της Κ.Ε του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη και καθόλου αβασάνιστα κατέληξα να τον θεωρώ έναν από τους πιο σημαντικούς κομμουνιστές ηγέτες που υπήρξαν στον 20ο αιώνα.
Προσωπικά προσπέρασα την θετική αντιμετώπιση που έχει ο Ν. Ζαχαριάδης από το ιστορικό τμήμα του ΚΚΕ όπως αυτή εκφράζεται στο Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, καθώς και δεν έδωσα ιδιαίτερη βάση στα όσα αναφέρονται στα αρκετά σχετικά βιβλία που έχω διαβάσει.
Αρκετά απ’ αυτά έχουν γραφτεί για πολιτικές σκοπιμότητες και παραβλέπουν μια ουσιαστική παράμετρο της ιστορικής έρευνας. Οτι κάθε ηγετική προσωπικότητα πρέπει να κριθεί λαμβάνοντας υπ΄ όψη το ιστορικό πλαίσιο και τις συνθήκες στις οποίες έδρασε. Και ο Νίκος Ζαχαριάδης καθοδήγησε το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα για 25 ολόκληρα χρόνια σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης, σε χρονικές περιόδους που τα μέλη του ΚΚΕ αντιμετώπιζαν εκτελέσεις, φυλακίσεις εξορίες έχοντας απέναντι του σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό και την δράση του κρατικού μηχανισμού που είχε μαζί του απλόχερα και την βοήθεια των ξένων μυστικών υπηρεσιών.
Καθοριστική, για να καταλήξω στην θετική μου άποψη για τον Νίκο Ζαχαριάδη, ήταν οι συναναστροφή μου με αντάρτες του ΔΣΕ που γνώρισαν από κοντά τον Ζαχαριάδη και τον λάτρεψαν, όπως και η επαφή μου με πολιτικούς πρόσφυγες που επέστρεψαν από την Τασκένδη.
Σχεδόν όλοι τους δεν ζουν πια, και αρκετοί από αυτούς είχαν ενταχθεί στην οργάνωση «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55». Αυτή η πολιτική προσπάθεια στην οποία στέλεχος της είναι ο φίλος μου και σύντροφος Τάσος Μπάλος, σήμερα έχει καταντήσει σφραγίδα και η μόνη της παρουσία είναι ένας ιστότοπος που διαχειρίζονται παιδιά πολιτικών προσφύγων.
(Εδώ να συμπληρώσουμε ότι αξίζει να διαβαστεί το άρθρο του μακαρίτη πλέον Γιάννη Β. Καραστάθη, ενός ατόμου που ήταν καθοδηγητικό στέλεχος αυτής της οργάνωσης ενώ υπήρξε μαχητής/υπολοχαγός του ΔΣΕ και στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης. Οπως αναφέρει η ιστοσελίδα της “Ανασύνταξης” ο αγωνιστής αυτός του ΔΣΕ “Εξορίστηκε για χρόνια στη Σιβηρία από τη φασιστική κλίκα των Χρουτσώφ-Μπρέζνιεφ και τους υποταχτικούς τους ρεβιζιονιστές Κολιγγιάννη – Τσολάκη – Φλωράκη – Παρτσαλίδη – Δημητρίου-κ.α. για τις επαναστατικές του απόψεις και την υπεράσπιση της γραμμής του Κομμουνιστικού Κόμματος με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος με καθοδηγητή τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ”.
Η “ατράνταχτη πεποίθηση” του Γ. Καραστάθη είναι ότι “ο Γ.Γ. του ΚΚΕ σ. Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε“. “Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της εξόντωσης του εκλεγμένου Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη είναι οι σοβιετικοί αναθεωρητές Ν. Χρουστσιώφ, ο Φιλανδό – εβραίος Ότο Κουουσίνεν, Μπ. Πανομαριόφ, Λ. Μπρέζνιεφ, Αλ. Κοσύγκιν, Ν. Ποτγκόρνι”, συμπληρώνει ο ίδιος.
(Με την ευκαιρία θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση. Ο σύντροφος Τάσος Μπάλος που έχει διηγηθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Το πώς η περιφρούρηση της οργάνωσης του κατόρθωσε, πριν τρεις περίπου δεκαετίες, να εντοπίσει έναν ΚΥΠατζή που προσπάθησε να γίνει μέλος της. Το πιο αξιοσημείωτο αυτής της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο ασφαλίτης -σύμφωνα με τον σ. Τάσο- σήμερα εμφανίζεται στέλεχος εξωκοινοβουλευτικής αριστερής οργάνωσης. Εκτιμώ ότι τέτοιες καταστάσεις κάποια στιγμή πρέπει να δημοσιοποιηθούν, με ονοματεπώνυμο, αλλά προφανώς μόνο ο σ. Μπάλος μπορεί να το κάνει).
Και μια και αναφέρθηκε ο Γιάννη Καραστάθης για τις απίστευτες διώξεις που υπέστησαν τα μέλη του ΚΚΕ που βρισκόταν πολιτικοί πρόσφυγες στην ΕΣΣΔ και παρέμεινα πιστοί στον Ν. Ζαχαριάδη, να προσθέσω ότι στην συνέχεια γι’ αυτά τα γεγονότα θα μας μιλήσει γι’ αυτές ένα πρόσωπο που υπήρξε πολύ αγαπημένος μου φίλος και σύντροφος. ο Μήτσος Πέτσας. Ενας αξιόλογος σ. που χάσαμε πολύ πρόωρα. Τα σχετικά κείμενα του έχουν δημοσιευτεί στην ΜΑ.Λ.ΕΠ. (Η Μαρξιστική Λενινιστική Επιθεώρηση ήταν ένα θεωρητικό περιοδικό της Σ.Α.Κ.Ε (Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας. Μέλη αυτής της οργάνωσης αποτέλεσαν τον πυρήνα της σημερινής ΚΟΝΤΡΑ).
Αυτές τις διώξεις, επίσης, περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά ο Α. Πάρνης στο ιστορικό μυθιστόρημα του «Η Οδύσσεια των διδύμων». Και στο πρόσωπο αυτού του διανοουμένου θέλω να σταθούμε λίγο. Ο Αλέξης Πάρνης (το πραγματικό του όνομα ήταν Σωτήριος Λεωνιδάκης), υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ στην Εθνική Αντίσταση και του ΔΣΕ στον εμφύλιο πόλεμο. Μετά την ήττα του ΔΣΕ βρίσκεται σαν πολιτικός πρόσφυγας στην ΕΣΣΔ από το 1949 μέχρι το 1962. Μετά την κακόφημη 6η Πλατιά Ολομέλεια του ΚΚΕ του ’56 που απετέλεσε την κορύφωση του ρεβιζιονιστικού πραξικοπήματος στο ΚΚΕ, και παρ’ όλες τις απειλές και τις πιέσεις, στάθηκε ακλόνητα δίπλα στο πλευρό του Ν. Ζαχαριάδη και δεν αποδέχθηκε ποτέ σαν γραμματέα του ΚΚΕ τον Κώστα Κολλιγιάννη.
Στα τέλη του 1956, ο Πάρνης διαγράφτηκε απ΄ το Κομμουνιστικό Κόμμα γιατί “παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις συνέχισε την αντικομμουνιστική του δράση, (που είναι επίσης και αντισοβιετική!). Η διαγραφή από το κόμμα δεν άλλαξε τη φραξιονιστική αντικομματική συμπεριφορά του Πάρνη…” όπως ανέφερε κείμενο γνωστών στελεχών του ΚΚΕ, που βρισκόμενοι πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη και ακολούθησαν την νέα ηγεσία, του Κολιγιάννη ζητώντας σχεδόν απροκάλυπτα την δίωξη του Πάρνη, απ΄ το ΚΚΣΕ.
Η ιδιαίτερη μου αναφορά σ’ αυτόν τον διανοούμενο (Ο Αλέξης Πάρνης εκτός απ’ τα ιστορικά του βιβλία υπήρξε ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος), έχει σχέση με το βιβλίο του «Γεια χαρά Νίκος. Η αλληλογραφία μου με τον Νίκο Ζαχαριάδη», ένα πόνημα η ανάγνωση του οποίου μου διέλυσε κάθε ενδοιασμούς που μπορεί να είχα για την προσωπικότητα του πρώην γραμματέα του ΚΚΕ.
Αφήστε μια απάντηση