Οι ραδιουργίες των Βρετανών
Δίνουμε σχετικά μια έκθεση του 26ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης με ημερομηνία 8. 3. 1944 και υπογραφή Άρης Ολύμπιος, που βρέθηκε στα Αρχεία του Γ Σ του ΕΛΑΣ.
Η έκθεση του Συντάγματος στάλθηκε στη X Μεραρχία του ΕΛΑΣ:
«Ως γνωστό, γράφει ή έκθεση, κατά τον παρελθόντα Αύγουστο (1943) έφθασεν εις ’Ανατολικήν Μακεδονίαν ό Άγγλος Ταγματάρχης Μύλλερ μέ σκοπό όπως ένισχύσει καί τόν έδώ κατά πολύ σκληρότερον Αγώνα μας έναντίον τών Γερμανο-Βουλγάρων κατακτητών, ίνα δυνηθώμεν καί ήμείς καί προσφέρωμεν τάς ύπηρεσίας μας στόν Κοινό Συμμαχικό Αγώνα καί διά νά προστατεύσωμεν καί Ανακουφίσωμεν τόν στενάζοντα καί δεινοπαθούντα “Ελληνικόν πληθυσμόν ύπό τό πέλμα του Βουλγαρικοΰ Φασισμού.
Δυστυχώς ό ρόλος καί ή Αποστολή του Άγγλου Ταγματάρχου όπως έδείκνυον αί Αρχικαί του διαθέσεις καί τά τελευταία φρικιαστικά έγκλήματα καί γεγονότα πού έλαβον χώραν είς τήν περιοχήν μας καί τά όποια συνοπτικώς έκθέτομεν παρακάτω Αποδεικνύουν έμφανέστατα ότι ό ρόλος καί ή Αποστολή του Ανθρώπου πού ήλθε, όχι δι ένίσχυσιν καί παροχήν βοήθειας Αλλά διά τήν δημιουργίαν Αντιδράσεως πού δέν ύπήρχε μέχρι πρότινος, πρός διάσπασιν τής ένότητος του Αγώνος είς βάρος τού ‘Ελληνικού Λαού καί έπ’ ώφελεία τών κατακτητών.
Είς τήν προσπάθειαν αύτήν έβοηθήθη καί έπέτυχεν όταν έπεσαν δυό ‘ Ελληνες Αλεξιπτωτισταί οι όποιοι έχρησιμοποιήθησαν ώς όργανά του διά τόν ώς άνω σκοπόν. Κυρίως ό ένας εξ αυτών ονόματι Πετράκης Εκ Κρήτης, άμέσως έπελήφθη τού Εργου του κάμνων προπαγάνδαν διασπάσεως καί διαφθοράς μέσα στά τμήματά μας.
Έκ μέρους μας κατεβλήθη πάσα προσπάθεια άπ’ άρχής μέχρι τέλους καί παρά τάς σκληράς συνθήκας διά τήν έξυπηρέτησιν τού Άγγλου πρός έκπλήρωσιν τής άποστολής του (συγκέντρωσις πληροφοριών κλπ.) περιοδεύσαμεν μαζί όπου έπιθυμούσε νά μεταβή (Μπόζ-Ντάγ Σερρών, Δαϊλά δι άναγνωρίσεις κλπ.).
Κατά μίαν τελευταίαν μας περιοδείαν είς τήν οποίαν συμμετείχε καί ο άλεξιπτωτιστής Πετράκης πρός Τσάλ-Ντάγ Δράμας, διήλθομεν ώς πρώτον σταθμόν έκ Μπόζ-Ντάγ Δράμας όπου μετά τήν άναγνώρισιν καί τήν δημιουργίαν τών άπαραιτήτων προϋποθέσεων ή διοίκησις είχεν ύπ’ όψιν της νά έγκαταστήσει τμήμα είς τόν τομέα αύτόν. Εκεί δημιουργείται ένα έπεισόδιον κατά τό όποιον έξεδηλώθησαν αι πραγματικοί προθέσεις καί έπιδιωκόμενοι σκοποί του έν λόγω Μύλλερ.
Ευθύς μετά τήν αφιξίν μας είς Μπόζ-Ντάγ Δράμας διενυκτερεύσαμεν είς εν ορεινόν χωρίον ονόματι Μεσοβούνι τό όποιον κατηκείτο όλοκληρωτικά άπό Ελληνας. Άπό τούς κατοίκους πήραμε τήν πληροφορία ύπάρξεως όρισμένων άλλων άτάκτων όμάδων καί οί κάτοικοι μάς έξέφρασαν τήν πικρίαν των άπαγοήτευσιν καί άγανάκτησιν έναντίον των διότι έπιέζοντο ύπ’ αύτών κατά τόν πλέον οίκτρόν τρόπον (ληστείαι, βιασμοί, άρπαγαί κλπ.). Τήν έπομένην δε έξήλθομεν του χωρίου προσπάθησα καί συνηντήθην μέ μίαν μικράν όμάδα εύρισκομένην έκεί πλησίον μέ τόν άρχηγόν τής όποιας μίλησα πάνω στους σκοπούς του άγώνος καί τής όργανώσεώς μας έδέχθη δέ όντος προθύμως νά ένταχθή είς τάς τάξεις μας καί επί πλέον νά μεσολαβήσει καί είς τάς άλλας όμάδας είς τάς όποιας είχεν επιρροήν καί αι οποίαι μέχρι στιγμής εκείνης έκυκλοφόρουν ληστεύουσαι καί άρπάζουσαι, νά συμμορφωθούν καί ένταχθούν στόν ΕΛΑΣ.
Ό άλεξιπτωτιστής Πετράκης παρέλαβε κατόπιν τόν άρχηγόν τής όμάδας καί τόν παρουσίασεν είς τόν Μύλλερ του όποιου ή χαρά ύπήρξεν άπερίγραπτος βλέπων νά πραγματοποιούνται οί σκοποί του. Συνεννοήθη μέ αύτόν καί του έπρότεινεν νά τόν συνδέση καί μέ όλες τις άλλες ομάδες τίς όποιες όντος θά ένίσχυεν δί όλων των μέσων ύποσχόμενος ταύτοχρόνως είς αύτούς ότι όλόκληρος ή περιοχή θά έμενεν είς χείρας των.
Ό ύποφαινόμενος έπενέβην καί παρετήρησα είς τόν Μύλλερ ότι αύτό πού κάνει δέν άνήκεν είς τήν άποστολήν του καί ότι αύτή είναι ύπόθεσις καθαρώς ίδική μας, μή έχων κανένα δικαίωμα νά άναμιγνύεται είς καθαρώς Εσωτερικά μας ζητήματα. Ούτος εν θυμώ επεκαλέσθη τό συμφωνητικόν τού ΕΛΑΣ (τό όποιον εφόσον έπρόκειτο δί όπλισμόν καί οίκονομικήν ενίσχυσίν μας δέν ίσχυεν, ενώ διά τήν ύπαρξιν άνεξαρτήτων όμάδων ίσχυεν καθώς καί δί ενίσχυσίν αύτών).
Ή προσπάθεια καί ή τακτική αύτή τού Μύλλερ ή όποια ύποβοηθούσε καί έτεινε είς τήν διάσπασιν τού Ελληνικού Λαού έκαμεν τήν χειριστήν εντύπωσιν καί επροκάλεσε τήν εναντίον του άγανάκτησιν των όλίγων κατοίκων πού παρευρίσκοντο είς τήν συζήτησιν καί οί όποιοι επερίμεναν τήν συμμόρφωσιν τών τμημάτων εκείνων τά όποια είχον καταντήσει ό εφιάλτης τής εκεί περιοχής.
Παράλληλες διασπαστικές ενέργειες έγιναν μέσα είς τούς άντάρτες τής συνοδείας μας άπό τόν Πετράκην ό όποιος μεταξύ άλλων είπε καί τά εξής: «Είτε τό θέλετε, είτε όχι, ό Βασιληάς θάρθη γιατί τόν ύποστηρίζει ή Αγγλία. Αύτό τό εβεβαίωσε καί ό ίδιος ενώπιον τού Μύλλερ, όταν εκλήθη πρός τούτο. Αύτή ύπήρξεν ή άπαρχή τής Εγκληματικής μυστικής συνεννοήσεως τού Μύλλερ καί τού όργάνου του Πετράκη μετά τών καθαρμάτων καί τών ληστοσυμμοριτών πού τά καρποφόρα άποτελέσματά της ύπήρξαν τά δυό στυγερά καί άποτρόπαια Εγκλήματα τά όποια διεπράχθησαν είς βάρος τών τμημάτων τού ΕΛΑΣ Τσάλ-Ντάγ καί Μπόζ-Ντάγ Δράμας.
Είς τό Τσάλ-Ντάγ συνεκεντρώθησαν όλα αύτά τά καθάρματα καί έχοντα συλλάβει εκ τών προτέρων τό δολοφονικόν σχέδιόν τους, τό έθεσαν είς εφαρμογήν. Τήν ήμέραν άκριβώς τής Πρωτοχρονιάς, όπως είχαν προειδοποιήσει τό τμήμα μας άπό τήν προηγουμένην πήγε γιά νά γιορτάσει μαζί τους άπό πολύ πρωί καί τήν στιγμήν πού άλληλοχαιρετούντο καί άλληλοηύχοντο ό άρχηγός τους έδωσε τό σύνθημα καί άμέσως ήρχισαν τά πυρά άπ όλα τά σημεία μέ άποτέλεσμα νά φονευθούν καί νά εκτελεσθούν μέ τσεκούρι δέκα πέντε τόν άριθμόν συναγωνισταί μεταξύ τών όποιων ό στρατιωτικός άρχηγός τού Τμήματος καί τά πολιτικά στελέχη, οί δέ ύπόλοιποι νά συλληφθούν αιχμάλωτοι καί να υποστούν την μαρτυρίαν τής Ίερής Έξετάσεως. Τήν τραγικήν εικόνα τής ύπουλης αύτής δολοφονίας μας τήν δίδουν αύτόπται μάρτυρες συναγωνισταί οί όποιοι άπέδρασαν άργότερον.
Τάς Ιδίας σχεδόν ημέρας πού διεπράχθη τό Εγκλημα τού Τσάλ-Ντάγ. Ο Άγγλος Ταγματάρχης κατόπιν τής μεγάλης του επιμονής άνεχώρησε μέ όλην του τήν συνοδείαν καθώς καί μέ τήν δύναμιν είκοσιν άνταρτών μας έπί κεφαλής τής όποιας ήναγκάσθη νά τεθή ό διοικητής του Τάγματος άξιωματικός Άγις άπό Μπόζ-Ντάγ Σερρών είς Μπόζ-Ντάγ Δράμας (Τάς ήμέρας εκείνας τά τμήματά μας του Μπόζ-Ντάγ Σερρών ήρχισαν τμηματικώς νά διοχετεύωνται, ύστερα άπό τήν σύμπτυξίν των, ή όποια ήτο άποτέλεσμα τών σκληρών μαχών μέ Βουλγαρικά στρατεύματα καί τάς όποιας έπροκάλεσαν αί ρίψεις έφοδίων στό Μύλλερ).
Φτάσασα ή άποστολή του Άγγλου Ταγματάρχου μετά τής συνοδείας καί Φρουράς του είς Μπόζ-Ντάγ Δράμας, άνέμενε ρίψιν, χωρίς τούτο προηγουμένως νά τό έχει γνωρίσει είς ήμάς. Ή ρίψις έπραγματοποιήθη (ρουχισμός καί τροφές μόνον) καί ώς ήτο επόμενον επροκάλεσε καί πάλιν τήν κινητοποίησιν τών Βουλγάρων). Έγένετο μάχη μέ τό τμήμα μας καί κατά τό τέλος τής μάχης ένεψανίσθησαν καί όλα τά καθάρματα τής άντίδρασης τά όποια είχον έπανακάμψει άπό τό Τσάγ-Ντάγ συνέλαβον αίχμαλώτους άπό τό τμήμα μας όσους μπόρεσαν καθώς καί τόν άξιωματικόν Άγιν τόν όποιον έξετέλεσαν χωρίς καμμιάν διαμαρτυρίαν του Άγγλου Ταγματάρχου. Άποτέλεσμα τής ρίψεως πού έκαναν σκοπίμως διά νά δημιουργηθή κατάστασις ήτο τό κάψιμο τών χωριών τής περιοχής καί ό έκτοπισμός τών κατοίκων τους.
Πρό τής ρίψεως ό άλεξιπτωτιστής Πετράκης τή συνοδεία τριών συναγωνιστών πού του διετέθησαν άπό τόν άξιωματικόν Άγιν, άνεχώρησεν είς Τσάλ-Ντάγ, όπου έπίσης άνεμένετο ρίψις καί άλεξιπτωτισταί. Καθ’ όδόν παρέδωσε τούς τρεις στρατιώτας είς τά καθάρματα πού συνήντησεν, τούς όποιους αφού άπεγύμνωσαν όδήγησαν πρός έκτέλεσιν. Ό ένας εξ αύτών τήν στιγμήν τής έκτελέσεως κατόρθωσε νά δραπετεύσει καί νά καταθέσει τ’ άνωτέρω.
Έκτοτε ό Άγγλος Ταγματάρχης εύρίσκεται εν μέσω τών άνθρώπων αύτών καταβάλων συνεχή προσπάθειαν διά τήν άνάπτυξιν τής άντιδράσεως.
Οί ήγέται τής ούτω δημιουργηθείσης καταστάσεως, μηδενός έξαιρουμένου, είναι γνωστοί είς τόν λαόν. Ό άρχηγός των, όνόματι Τσαούς-Άντών, έξήλθεν είς τό βουνό αφού προηγουμένως κατέσφαξε τήν σύζυγόν του ή όποία τόν ήμπόδιζεν είς τάς παρανόμους έρωτικάς του σχέσεις μέ άλλας. Μά καί δί όλους τούς άλλους ο λαός κατέθεσεν μέ άγανάκτησιν πολλά έπιβαρυντικά (βιασμοί γυναικών, άρπαγαί, ληστεϊαι, φόνοι διά λόγους έκδικήσεως κλπ.) ένώπιον του Μύλλερ όταν συνεχίζοντες την πορείαν μας άπό Μπόζ-Ντάγ Δράμας καί κατευθυνόμενοι είς Τσάλ-Ντάγ διερχόμεθα άπό διάφορα χωριά.
Εις άμφότερα τά έγκλήματα συμμετείχεν καί ό άρχηγός τής πρώτης όμάδος πού συνηντήσαμεν είς Μπόζ-Ντάγ Δράμας καί ό όποιος αποτελούσε τόν συνδετικόν κρίκον μεταξύ Πετράκη καί των άλλων αντιδραστικών όμάδων…
Φέρομεν είς γνώσιν υμών τήν δημιουργηθείσαν κατάστασιν διά νά ένεργήσητε έπί του προκειμένου ό,τι ήθέλατε έγκρίνει».
Υπήρχαν, συνεπώς όχι υπόνοιες αλλά βάσιμα στοιχεία, συγκεκριμένα ότι ο ίδιος ο Μύλλερ σε συνεργασία με τους τσαουσαντωνικούς οργάνωσε αυτές τις δολοφονίες των έλασιτών. Γι’ αυτό και το ΓΣ του ΕΛΑΣ κατάγγειλε επίσημα και επανειλημμένα την δράση του Μύλλερ στο ΣΜΑ κι εκείνο αντί να πάρει μέτρα εναντίον του Μύλλερ, απαντούσε διαμαρτυρόμενο, όπως έκανε άλλωστε σε κάθε παρόμοια περίπτωση, ότι δήθεν δεν ήταν δυνατό άγγλος αξιωματικός σύνδεσμος ν’ αναπτύσσει τέτοια δράση!!
Οι Αγγλοι μαζεύουν τους προδότες στην Αθήνα
Οι Άγγλοι αποβιβάστηκαν στην Πάτρα στις 4 Οχτώβρη 1944. Ο ΕΛΑΣ για να βοηθήσει τους Βρετανούς χτύπησε τους Γερμανούς, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας της Πάτρας πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών. Αυτά τα έχουν ομολογήσει και οι ίδιοι οι Βρετανοί. Πριν από τον Οχτώβρη ο ΕΛΑΣ είχε απελευθερώσει όλη σχεδόν τη νότια και Ανατολική Πελοπόννησο. Όπως ομολογεί και ο Ουίλκις στο άρθρο του ο ΕΛΑΣ δεν έκανε αντεκδικήσεις. Από τους ταγματασφαλίτες που έπιασε κράτησε μόνο εκείνους που ενέχονταν σε εγκλήματα. Ετοίμαζε δικογραφίες για να δικαστούν Από την κυβέρνηση στην όποια και θα τους παρέδιδε.
Οι Βρετανοί με τον Σκόμπυ επικεφαλής ισχυρίζονταν ότι έρχονταν στην ‘Ελλάδα δήθεν για να την απελευθερώσουν από τους Γερμανούς. Μα εναντίον των Γερμανών δεν έριξαν ούτε μια ντουφεκιά εκτός από το τμήμα του Τζέλικο. Αλλά οι Βρετανοί δεν έστειλαν διαταγή ούτε στα τμήματα του ΕΛΑΣ να καταδιώξουν τους Γερμανούς. Αυτό δεν το ήθελαν. Ο ΕΛΑΣ, όμως, δεν περίμενε τις διαταγές των Βρετανών. Τα τμήματά του καταδίωξαν και έδωσαν σκληρές μάχες κατά των Γερμανών στο Κακοσάλεσι, όπου διαλύθηκε ολόκληρο γερμανικό τάγμα, στις Θερμοπύλες, στη Θεσσαλία και σε συνέχεια στη Μακεδονία. Σ’ όλες τις πόλεις που υπήρχαν Τάγματα Ασφάλειας ο ΕΛΑΣ τα αφόπλιζε και κρατούσε μόνο τους ενεχόμενους σε εγκλήματα ενώ τους άλλους τους άφηνε λεύτερους.
Οι Βρετανοί έδειχναν πάντα ένα ύποπτο ενδιαφέρον για όλους αυτούς όπως και τους άνδρες της χωροφυλακής και σε πολλές περιπτώσεις κατάφερναν με πιέσεις προς τα τμήματα τού ΕΛΑΣ ν’ αποσπάσουν αυτούς τους ταγματασφαλίτες και για δήθεν περισσότερη ασφάλεια να τους μεταφέρουν στην Αθήνα. Κρίνοντας εκ των υστέρων είναι ολοφάνερο πως με τον τρόπο αυτό oι Βρετανοί συγκέντρωναν δυνάμεις στην Αθήνα για τη σύγκρουση του Δεκέμβρη που ετοίμαζαν μεθοδικά.
Στις 22 Οχτώβρη τα τμήματα του ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν σ’ όλη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη ενώ οι Γερμανοί με τα Τάγματα Ασφάλειας κρατούσαν ακόμα τη Θεσσαλονίκη και Κεντρική Μακεδονία. Οι Βούλγαροι ύστερα από διαταγή του στρατάρχη της ΕΣΣΔ Τολμπούχιν, που βρισκόταν νικητής στη Σόφια, άρχισαν να υποχωρούν από την ελληνική γη. ‘Εμειναν μόνο οι Γερμανοί και οι οπισθοφυλακές τους ταγματασφαλίτες.
Στις 24 Οχτώβρη ο ΕΛΑΣ άρχισε τις πρώτες κρούσεις για την απελευθέρωση της μακεδονικής πρωτεύουσας. Σε συνδυασμό με την έντονη πάλη των οργανώσεων του ΕΑΜ από το εσωτερικό της πόλης που εκδηλώθηκε με την τεράστια κινητοποίηση του λαού και την ένοπλη ενίσχυση του εφεδρικού ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής οι δυνάμεις της 11ης μεραρχίας τού ΕΛΑΣ κατόρθωσαν να τσακίσουν τον καταχτητή, να λευτερώσουν 2 χιλ. γιουγκοσλάβους αιχμαλώτους και να απαλλάξουν την πόλη από τον ξένο τύραννο.
Στις 30 Οχτώβρη ώρα 3μμ. διακόσιες πενήντα χιλιάδες λαού της Θεσσαλονίκης ξεχύθηκαν στους δρόμους με έξαλλο ενθουσιασμό για να στεφανώσουν τους ελευθερωτές του ΕΛΑΣ. Η ασύγκριτη αυτοθυσία των μαχητών του ΕΛΑΣ έσωσε και δω, όπως είχε κάνει στην Αθήνα και Πειραιά, το ηλεκτρικό εργοστάσιο και τους κυλινδρόμυλους Αλατίνι.
Μετά τη Θεσσαλονίκη τα συντάγματα του ΕΛΑΣ συνέχισαν την καταδίωξη των Γερμανών για την απελευθέρωση και των άλλων πόλεων της Μακεδονίας.
Την 1 Νοέμβρη ο ΕΛΑΣ ανάγκασε τους Γερμανούς ύστερα από πολυήμερη πίεση να εγκαταλείψουν την περιοχή του Στρυμόνα, του Λαχανά και το Σωχό. Η Πτολεμαΐδα και το Αμύνταιο είχαν επίσης λευτερωθεί. Η Καστοριά εγκαταλείφτηκε και δεν είχε απομείνει στα χέρια των αντιπάλων του ΕΛΑΣ παρά μόνο το Κιλκίς όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι ταγματασφαλίτες από τη Θεσσαλία, τη Νιγρίτα, τη Θεσσαλονίκη, την Κατερίνη, τη Βέροια και άλλες πόλεις. Σε 3.500 ανέρχονταν οι προδότες που είχαν οχυρωθεί εκεί, ενώ οι Γερμανοί είχαν τελείως εκκενώσει το ελληνικό έδαφος.
Εδώ οι Βρετανοί αποφάσισαν να συντρίψουν τον ΕΛΑΣ. Πίστευαν πως θα πετύχουν ό,τι δεν πέτυχαν στην Καλαμάτα.
Από τη χαραυγή της 4 Νοέμβρη ο ΕΛΑΣ είχε κυκλώσει από παντού το Κιλκίς και άρχισε πριν τα ξημερώματα την ορμητική του έξοδο. Οι φονικές οδομαχίες κράτησαν ολόκληρη τη μέρα. Και προς τις 4 το απόγευμα το Κιλκίς είχε κυριευτεί. Δυόμισι χιλιάδες ταγματασφαλίτες με τους κυριότερους αρχηγούς τους πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πάνω από 500 ήταν οι νεκροί προδότες στο πεδίο της μάχης.
Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και οι Κ. Παπαδόπουλος και Δ. Θεοχαρίδης οι μετέπειτα βουλευτές της δωσίλογης Δεξιάς. Σχετικά με τον τελευταίο η εφημερίδα του ΕΑΜ «Ελεύθερη Ελλάδα» στο φύλλο της στις 27.12.46 έγραψε:
«Όταν οι Γερμανοί αποχωρούσαν από τη Βόρειο Ελλάδα, οι ηνωμένες δυνάμεις ταγματασφαλιτών των Δάγκουλα, Κεσά Μπατζάκ, Κ. Παπαδοπούλου και Παπούλια, απεσύρθησαν στο Κιλκίς, προστατεύοντας σαν «Ισχυρή όπισθοφυλακή» τις υποχωρούσες σύμμαχος, γερμανικές δυνάμεις. Μεταξύ των τελευταίων αυτών ήταν και ο σημερινός υφυπουργός Εφοδιασμού και βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος, Δ. Θεοχαρίδης.
Κατά τη μάχη του Κιλκίς μεταξύ ΕΛΑΣ και ταγματασφαλιτών, ο Δ. Θεοχαρίδης συνελήφθη αιχμάλωτος και σε μια αυτόγραφη απολογία του ομολογεί τα εγκλήματα του κατά του ελληνικού λαού, τους στενούς δεσμούς του με τους Δάγκουλα — Χρυσοχόου, και γενικά την προδοτική και αντεθνική του δράση».
Και ένα τελευταίο ερώτημα: Τί απόγιναν οι δοσίλογοι ταγματασφαλίτες που βαρύνονταν με φόνους, δολοφονίες, εμπρησμούς, λεηλασίες κλπ. και οι όποιοι παραδόθηκαν μαζί με τις δικογραφίες τους από τον ΕΛΑΣ μετά τη Βάρκιζα στο επίσημο μεταβαρκιζιανό κράτος για να δικαστούν; Φυσικά από τον τρόπο που το κράτος αντιμετώπισε ως την ώρα εκείνη τους προδότες δεν είναι δύσκολο να το συμπεράνουμε. Ωστόσο όμως υπάρχουν και γραπτές μαρτυρίες αποκαλυπτικές και αδιάψευστες.
Αναδημοσιεύουμε από το αγγλικό περιοδικό «Νιού Στέισμαν» (τεύχος Σεπτέμβρη 1945) σχετικό απόσπασμα από επιστολές του τότε Εργατικού βουλευτή ταγματάρχη του αγγλικού στρατού Ουίλκις που γράφει:
«…Το Νοέμβρη 1944, 1.400 άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας είχαν συγκεντρωθεί στο Γύθειο κάτω από τη συνδυασμένη επιτήρηση ανδρών του ΕΛΑΣ και τμημάτων της ΡΑΦ.
Ο Γ. Παπανδρέου έστειλε εκεί από την Αθήνα τον Καρατσέα για να κάνει ανακρίσεις.
Αφού έγιναν οι ανακρίσεις, ο Καρατσέας με συμφωνία και του ΕΛΑΣ απόλυσε όλους εκτός από 280, εναντίον των όποιων υπήρχαν ισχυρές αποδείξεις ότι είχαν δολοφονήσει όμηρους έαμίτες ή είχαν κάψει χωριά ή είχαν διαπράξει άλλες φρικαλεότητες κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Οι 280 αυτοί εγκληματίες παραδόθηκαν από τον ΕΛΑΣ στις αρχές και βρίσκονταν στις φυλακές της Καλαμάτας και της Σπάρτης μέχρι τη σύρραξη του Δεκέμβρη. Η πρώτη ενέργεια του Βραχνού, νέου Νομάρχη Μεσσηνίας που διορίστηκε από την κυβέρνηση Πλαστήρα ήταν να τους αφήσει όλους αυτούς ελεύθερους.
Βγήκαν από τη φυλακή με μουσική (την μπάντα των Δήμων ακριβέστερα) και τιμές και τραγουδώντας μοναρχικά τραγούδια και στις δύο πόλεις (Σπάρτη και Καλαμάτα).
Υστερα από δύο βδομάδες ο Δάλλας, έαμικός δήμαρχος Καλαμάτας, φυλακίστηκε μαζί με 60 άλλους συμπαθούντες το ΕΑΜ. Εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή. Και ακόμα δεν του έχει απαγγελθεί κατηγορία. Κατά τον ίδιο τρόπο βρίσκονται στις φυλακές και άλλοι αγωνιστές του κινήματος Αντίστασης. Ο Δάλλας είναι μέλος του Αγροτικού Κόμματος του Κ. Γαβριηλίδη. Μπορώ να εγγυηθώ για την αντιφασιστική του δράση και το θαυμάσιο χαρακτήρα του.
Αμφιβάλλω, συνεχίζει η επιστολή, αν περιστατικά σαν αυτό που περιέγραψα — και μπορώ να περιγράψω πολύ περισσότερα από προσωπική μου πείρα — αναφέρονται στις εκθέσεις του Λήπερ (σσ. – πρεσβευτή της Αγγλίας στην Αθήνα) πάνω στις όποιες η εργατική μας κυβέρνηση θα στηρίζει τη μελλοντική της πολιτική στην Ελλάδα».
Σύμφωνα, λοιπόν, με τη μαρτυρία του άγγλου Ουίλκις αποφυλακίστηκαν οι ένοχοι ταγματασφαλίτες και στις φυλακές κλείστηκαν οι εαμίτες και έλασίτες που πολλοί απ’ αυτούς είχαν φυλακιστεί από τους Γερμανούς.
Ο ίδιος δε ο Ουίλκις διαβεβαιώνει πώς αυτή δεν ήταν μοναδική περίπτωση. Και θα μπορούσε να αναφέρει κι άλλες παρόμοιες. Αυτή λοιπόν ήταν η πολιτική των κυβερνήσεων Ν. Πλαστήρα και των άλλων μετά την απελευθέρωση. Ούτε για τα μάτια τού κόσμου δεν τους πέρασαν από δίκη! Αυτοί οι δοσίλογοι έγιναν οι στυλοβάτες του αστικού μεταβαρκιζιανού κράτους.
Για την αντεθνική αυτή δράση τους οι προδότες ταγματασφαλίτες δεν έδωσαν λόγο των πράξεών τους μετά την απελευθέρωση. Πέρασε από δίκη μόνο η ηγεσία των ταγμάτων στην Αθήνα και αυτή για τα μάτια του κόσμου, κυρίως για την παραπλάνηση της διεθνούς κοινής γνώμης.
Οι προδότες των Επαρχιών που διέπραξαν μαζί με τους καταχτητές αναρίθμητα εγκλήματα, φόνους, εμπρησμούς, καταδόσεις, συλλήψεις πατριωτών, έμειναν ατιμώρητοι. Ολοι αυτοί πέρασαν, αφού άλλαξαν οπλισμό και τις γερμανικές στολές με βρετανικές, στον κρατικό μηχανισμό. Έγιναν τα στελέχη του μεταβαρκιζιανού κράτους. Αυτοί οι εθνικώς ανάξιοι διορίστηκαν μέλη Επιτροπών Ασφαλείας που έκριναν τον πατριωτισμό των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης!
Ελάχιστοι μόνο καταδικάστηκαν. Για πολλούς δεν υποβλήθηκαν ούτε μηνύσεις. Για άλλους που έγιναν μηνύσεις οι μάρτυρες ακόμα και οι μηνυτές δεν τόλμησαν να παρουσιαστούν στη δίκη. Τέτοια ήταν η αιματηρή τρομοκρατία στην ύπαιθρο στη βρετανική κατοχή που δεν είχε κανένας που να κρύψει το κεφάλι του κι όχι να παρουσιαστεί στις ’Αρχές να καταθέσει.
Ετσι έμειναν ατιμώρητοι και γυρνούσαν ελεύθεροι οι ένοχοι για ομαδικά Εγκλήματα που έγιναν π.χ. στο Αγρίνιο όπου εκτελέστηκαν 117 και τρεις απαγχονίστηκαν τη μεγάλη Παρασκευή του 1944, στα Ψηλά Αλώνια της Πάτρας, την Τρίπολη από τους ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκονα, την Εύβοια, την Κόρινθο, τα Μέγαρα και σε τόσα άλλα μέρη.
Θα ρωτήσετε, μα κι αυτοί που πέρασαν από δίκη τί απόγιναν; Έμειναν λίγα χρόνια φυλακή (αν έμειναν)… και μετά την αποφυλάκιση τους βολεύτηκαν σε εμπιστευτικές θέσεις, πήραν τους βαθμούς τους, όσοι ήταν υπάλληλοι ανέβηκαν στην στρατιωτική ιεραρχία, αυτοί που ήταν στρατιωτικοί και το καταπληκτικό: Αρκετοί απ’ αυτούς πήραν συντάξεις σαν συμμετέχοντες στην… Εθνική ’Αντίσταση!
Έτσι αμείφτηκε στον τόπο μας η εθνική προδοσία!
ΤΕΛΟΣ
Αφήστε μια απάντηση